Lees voor

'De waardering van de mensen daar doen we het voor'

08-02-2012 00:00
1 reacties

Coen en Dini Weiler zijn 40 jaar vrijwilliger bij het Rode Kruis

GORINCHEM - 40 jaar geleden is Coen Weiler (69) als vrijwilliger begonnen bij het Rode Kruis. Wat begon als één avondje helpen, werd al snel nog een avond, een zaterdag enzovoorts. Zijn vrouw Dini(65) is ook al bijna 40 jaar vrijwilliger, nu 39 jaar, bij het Rode Kruis. ,,Ik heb hetvan huis uit mee gekregen. Mijn vader was ook altijd vrijwilliger en het was normaal om je ook als vrijwilliger op te geven en in te zetten. Want vrijwilligers zijn hard nodig. Ik denk dat als alle vrijwilligers een dag thuis zouden blijven het pas opgemerkt wordt hoeveel vrijwilligers er zijn, maar eigenlijk nog altijd veel te weinig.''

Coen: ,,Nadat ik geholpen had met de verbindingen hier in Gorinchem werd ik gevraagd ook in diverse regio's in de buurt om de verbindingen te doen. En zo rol je van het een in het ander. Daarna heb ik eerst 40 uur stage gelopen voordat ik als verzorgende vrijwilliger aan de slag kon.''
Vroeger had je klassifiseringen bij het rode Kruis en afhankelijk van welke klas moest je een aantal uren stage lopen. Klas drie was 40 uur, klas twee 240 uur en klas één 1000 uur. ,,Zo ben ik ook in de zorg terecht gekomen,'' gaat Dini verder.,,Ik werkte altijd op kantoor vanaf mijn 15e, maar door de opleiding van het Rode Kruis ben ik stage gaan lopen in het Ziekenhuis.Daar ben ik toen gelijk gebleven.'' De afgelopen jaren is er veel veranderd. Niet alleen is het Rode Kruis vijf keer verhuisd hier in Gorinchem, maar ook vanuit Den Haag zijn er veranderingen gekomen. Zo zijn de klassifiseringen en de stages afgeschaft. Wel zijn er nog cursussen zoals rolstoel rijden.
Ervaringen
Door de jaren heen zijn Dini en Coen op verschillende plaatsen en projecten vrijwilliger geweest. Coen is peloton commandant geweest, verzorgende, chauffeur noem het maar op. ,,Maar we zijn ook actief als vrijwilliger voor andere organisaties zoals OKK en de gemeente. Na mijn pensioen ben ik nog meer gaan doen, omdat ik het leuk vind en er veel waardering voor krijg van de mensen. Het is niet altijd leuk. Zo kunnen we ons allebei nog goed herinneren dat we in 1995 moesten evacueren. Wat is dat een werk geweest. Heeft me een paar jaar gekost van mijn leven. Maar hetzelfde jaar ook weer hele mooie herinneringen zo zijn we met Martinair een dag weg geweest. Coen: Ik zat toen naast prinses Margriet. Een collega en ik grapten nog van hoe spreek je haar aan? Maar dat doe je natuurlijk niet. Je praat pas tegen haar als ze je wat vraagt. Toen ik naast haar zat, met alleen een gangpad er tussen, sprak ze tegen me. Vroeg ze het een en ander en heb ik zo een klein half uur met haar gesproken.''
Vakanties
Vanuit het Rode Kruis worden vakanties aangeboden aan mensen die niet alleen op vakantie kunnen. Binnen Nederland wordt er gevaren en heb je een aantal hotels. Dini doet dit al jaren een week mee op de boot om te helpen als verzorgende. Coen is op een gegeven moment ook meegegaan toen de dochters oud genoeg waren om alleen te blijven. Naast de Nederlandse bestemming zijn er ook buitenlandse bestemmingen zoals België, Duitsland en Engeland, maar die zijn al een tijd geleden afgeschaft. Wel zijn er nog de dagtrips binnen Europa. Martinair heeft dit 40 jaar verzorgd. Martinair stopte met passagiersvluchten en toen is het overgegaan naar KLM. Zo zijn er dagtrips naar Wenen, Valencia en noem het maar op. Dini: ,,Maar als je denkt dat het voor jezelf een vakantie is dan heb je het mis. Tuurlijk zie je ook alles, maar het is hard werken. Constant alert zijn. Mensen rondrijden in hun rolstoel. Verzorgen. Als ik terug kom van een week varen dan moet ik eerst weer wat slapen inhalen, want het hakt er soms wel in.'',,En dan merken we wel dat we ouder worden,'' vertelt Coen. Ook dit jaar gaan ze zes weken mee. De boot vaart 42 weken. Week acht begint het seizoen tot week 50. Momenteel zijn ze erg druk bezig met het vaarklaar maken van het schip.''
Mooie herinneringen
,,Andere mooie herinneringen zijn dat ik in Hardinxveld een man op moest halen bij zijn familie die in Gorinchem woont,'' gaat Coen verder. ,,Die man was jaren lang schipper geweest, maar had al in geen jaren de rivier gezien. Ik heb toen de man in de rolstoel goed vast gezet, de deur opengezet van de bus en zo hebben we de rivierdijk afgereden naar Gorinchem met 10 kilometer per uur. Dit mag misschien niet maar die man vond het fantastisch. De waardering van de mensen maakt het leuk en daardoor houd je het vol.''
Dini is een aantal jaar geleden uitgeroepen tot Gorinchemer van het jaar. ,,Dat is toch fijn dat je waardering krijgt voor je werk. En wat ook heel bijzonder is, is dat we allebei drie jaar geleden een Koninklijke onderscheiding hebben gekregen. Het is heel bijzonder om waardering en erkenning te krijgen voor je werk.''