Afbeelding
Jos Huibers

Lelijke hoest

Opinie

Mijn vrouw heeft een lelijke hoest, keelpijn en een lichte verhoging. Het hoesten bezorgt haar pijn op de borst. Normaliter zou zij met deze klachten een wijle in bed gaan liggen alwaar ik haar dan zorgzaam een kopje slappe thee met een beschuit zou serveren, maar thans is alles anders en dit dus ook. En dan werkt zij ook nog in de zorg. Met de laatste dagelijkse Corona-update van Rivas in de hand raast zij als een razende roeland door het huis. Zij reinigt klinken en deuren, zet voortdurend ramen open om door te luchten, hoest in alle mogelijke ellebogen, bereidt een geïsoleerde slaapplek in quarantaine voor, houdt afstand tot mij terwijl zij onophoudelijk luidkeels fluistert, dat zij van mij houdt. Wat dan weer leuk is om te horen. Zij durft de kinderen zelfs niet meer te bellen uit angst ze te besmetten en daarmee jonge levens te verwoesten. En alle corona-hulpnummers zijn onbereikbaar of melden een automatische doorverwijzing naar een ander onbereikbaar hulpnummer of mailadres. Als ik in de middag met het hondje ga wandelen werpt zij mij hartstochtelijke kushandjes toe met een intensiteit, die doet vermoeden, dat zij vreest mijn terugkomst niet meer mee te maken.

Buiten schijnt de zon. De knopjes ontspruiten, de mensen groeten elkaar, opmerkelijk veel vaders ballen met hun kinderen, heel veel hardlopers, fitnessers, bootcampers en andere sportvrinden doen hun oefeningen wild armzwaaiend en capriolerend nu individueel op veilige afstand van elkaar in de vrije natuur en de ganzen paren erop los. Ook de vertrouwde zwanen zijn weer gewoon met veel geweld in de Oostgracht neergestreken. Alsof er niets aan de hand is.

In de supermarkt grijpt men nieuwsgierig naar onbekende producten waar de vertrouwde schappen leeg zijn. Waardoor het onbekende vertrouwd wordt.

Over de koptelefoon vergasten artiesten en andere kunstenaars ons ongevraagd via YouTube en internet op liedjes en vertoningen, allemaal om ons een hart onder de riem te steken en ook onze Koning tracht ons met ernstig gelaat te troosten en te bemoedigen. En mijn lepe buurman deelt gratis wc-pakketjes uit. 'Vijf velletjes per poepbeurt', fleemt hij met een knipoog. Er wordt zelfs hier en daar eendrachtig geapplaudisseerd voor de werkers in de Zorg, die in deze tijden van collectieve angst tot helden der natie zijn opgewaardeerd. We hopen dan ook allemaal dat zij ook nog gemotiveerd overeind zijn, mochten wij onverhoopt zelf ten prooi vallen. Zo luidt een oude wet van mijn opa: wie in nood is, heeft zijn naasten liever. Maar ja, die man heeft de oorlog actief meegemaakt. Die wist nog niet, dat ongeacht de omstandigheden alle mensen deugen. Ik bedoel: Rutger Bregman moest toen nog geboren worden. En Wilders en Baudet gaan gewoon door met het ondermijnen van alle vertrouwen in alle mensen, anders dan zijzelf. Alsof er niks aan de hand is.

Ik koop iets liefs en iets lekkers voor mijn vrouw. De caissières zitten achter slordig geïmproviseerde plastic schermen, waardoor koket de pinapparaat steekt. En zij hebben plastic handschoenen aan. Ik koop een voorraadje handschoentjes, een reservebatterijtje voor de thermometer en een flesje desinfecterende gel. Je weet maar nooit. Ook bij mij komt een eerste kuchje op. En voel ik niet wat keelpijn? Bezorgd ga ik naar huis.

Daar blijkt de stemming omgeslagen. Mijn vrouw blaakt weer vrolijk als tevoren. Zij voelt zich alweer een stuk beter. 'Gewoon een lentegriepje', zegt zij vrolijk, 'ik voel al bijna niks meer. Volgens het crisisteam kan ik gewoon werken'. En dan krijg ik een kus, een voor het lieve en een voor het lekkere.

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com

advertentie