Dergelijke herinneringen zijn tot nostalgie verworden, want ingehaald door de nuchterheid van de neoliberale mores van de laatste decennia. Waarin het zorgen voor mensen werd en wordt beschouwd als nutteloos pamperen, wat onherroepelijk leidt tot luiheid en gemakzucht en niet stimuleert tot het zelf zoeken en grijpen van kansen. Die immers voor het opscheppen liggen. De neoliberale overheid, incluis de vele meer of minder populistische plaatselijke partijtjes en bewegingen, voelt zich niet verantwoordelijk voor de verheffing van de burger. De burger moet zichzelf verheffen, ongeacht de plek waar hij geboren is. Of zoals een plaatselijke politicus onlangs een oude wijsgeer nasprak: 'Geluk is een keuze'.

De resultaten zien wij vandaag de dag. De club- en buurthuizen zijn vervangen door Koplopers, Culturele trapveldjes, workshops Graffiti, theater en breakdance en door JOP in het Haagje, waarbij JOP staat voor Jongeren Ontmoetingspunt. En de jeugd-, jongeren-, buurthuis- en straathoekwerkers zijn vervangen door ambtenaren en Halt-agenten, die straffen bedenken als het kwaad reeds geschied is. En van de overblijvende gelden subsidiëren we filmfestivallen en groepsontbijten. Oftewel, in deze tijd worden op luxe wijze diegenen gestimuleerd, die het zonder die stimulering ook moeiteloos zouden redden. Vermits de Koplopers, de Trapveldworkshoppers, graffiti- en theatermakers van huis uit al ruimschoots gestimuleerd worden door actieve ouders, die ook graag het Film- en Huiskamerfestival bezoeken.

De kansarmen intussen verzamelen zich in JOP in het Haagje en de andere stadsparkjes, waar zij overlast veroorzaken, ondanks verwoede pogingen van de ambtenarij ze 'aan te spreken op hun gedrag' en 'met ze in gesprek te gaan.'

Omdat het jongeren betreft, die niet tegen vader en/of moeder zeggen "Ik ga gezellig naar het Cultureel Trapveldje voor een fijne workshop", of "ik ga met mijn vrienden badmintonnen op het JOP." Jongeren, die vanwege de status van hun ouders, de wijk waar ze wonen, het land van herkomst, hun opleidingsniveau of een deprimerende, niet-stimulerende leefomgeving in de verdomhoek zitten. En daar komen ze heus niet uit na een straf van Halt of een gesprek met een ambtenaar. Elke kat in het nauw gaat blazen. Geluk is geen keuze, maar een voorrecht. Steeds meer.

De omwonenden van de stadsparken - en het Haagje in het bijzonder - vrezen toenemende overlast in de zomer. Op het JOP, in de naastgelegen natuurspeeltuin, rond het Natuurcentrum. Bureau Halt maakt zich op voor een nieuwe verdubbeling der verwijzingen in 2020.

De geprivilegieerden ondertussen, vermaken zich met elkaar op het trapveldje tijdens de workshop, terwijl hun ouders een glaasje heffen in het Hamelhuis. Samen met burgermoeder en wethouders.

Jos Huibers - jos.huib@icloud.com