Aldus Astrid Sijts in haar woning in de vernieuwde Lingewijk. Zij heeft alle deurklinken voor mijn komst nog even afgenomen met alcohol. En we houden de vereiste afstand. Het hindert niet, haar innemende schaterlach reikt ver genoeg.

Jos Huibers in gesprek met Astrid Sijts

Haar ouders ontmoetten elkaar in de trein, op weg van het West-Friese Noord-Holland naar hun werk in de Randstad. Vader werkte als chemisch laborant bij Shell en later als assistent-bedrijfsleider bij de toenmalige Chemie Combinatie Amsterdam (CCA) in Schiedam en moeder was verpleegkundige. Zij vestigden zich in Wateringen, nabij Den Haag, waar zij drie dochters kregen, waarvan Astrid de jongste is. Moeder kwam uit een gezin, waar ruimte was: de kinderen waren avontuurlijk en ondernemend. Vader was volgzaam, lief en hij werkte hard. In zijn thuisgezin was hij liefdevol, maar strenger opgevoed. ,,En ik lijk eigenlijk heel erg op beide, maar volgzaam ben ik niet."

,,Als vader weekenddienst had gingen wij als gezin soms mee naar het laboratorium. Als hij klaar was met zijn werk, ging hij toveren. Hij liet stofjes in reageerbuisjes van kleur verschieten of borrelen en bruisen, het was pure magie voor mij. Daar is mijn belangstelling voor de scheikunde ontstaan."

,,Toen de fabriek in Schiedam gesloten werd, ging vader werken bij hetzelfde concern in Gorinchem. Zodoende verhuisden we in 1978 naar de Gildenwijk in Gorinchem, ik was toen zes jaar. Inderdaad, ik ben nu 48", lacht ze.

,,Van huis uit waren we katholiek, ik ging, net als mijn zus naar de Mariëngaarde en vervolgens - ik was een twijfelgeval - één jaar naar de Calsmavo. Na dat jaar stapte ik over naar de havo aan de Oude Hoven. Toen ik 17 jaar was deed ik eindexamen."

Maar voor ik ging, solliciteerde ik snel nog even naar een opleidingsplaats tot verpleegkundigeAU PAIR ,,Ik wist niet zo goed wat ik verder wilde. Hoewel ik nog steeds een fascinatie had voor chemie, vond ik daarnaast ook heel veel andere dingen leuk. Ik heb een beroepentest gedaan en ben op diverse open dagen geweest. Wat mij tegenstond op de Hogere Laboratoriumschool was het grote aantal verslagen, dat geschreven moest worden. Toen dacht ik nog dat dat als verpleegkundige niet of veel minder hoefde. Op de Pedagogische Academie schrok het idee mij af, dat ik ook zou moeten voorlezen. En ik had een hekel aan voorlezen. Ik besloot een periode als au pair te gaan werken. Het idee was naar Engeland te gaan om in de praktijk de taal beter te leren. Mijn moeder vond het goed als ik in staat zou zijn het zelf te regelen. Het werd uiteindelijk Israël, omdat een vriendin van mijn zus daar als au pair gewerkt had. Maar voor ik ging, solliciteerde ik snel nog even naar een opleidingsplaats tot verpleegkundige in het Beatrix en het Baronieziekenhuis in Breda. In Gorinchem had ik een gesprek. Want dat werd bij ons thuis heel belangrijk gevonden, dat wij in ieder geval een diploma zouden halen."

INTUÏTIE ,,Ik kwam als au pair te werken in een Nederlands gezin, met vier kinderen van 4, 6, 12 en 15 jaar, ikzelf was 17. Ik werd een soort oudste dochter, die ook voor de jongere kinderen zorgde. Ik vond het geweldig. Ik was jong en naïef en leefde op mijn intuïtie. Ik heb er veel geleerd onder andere om op mijn gevoel en intuïtie te vertrouwen. Ik kon me redden met de taal, Engels en gaandeweg een beetje Hebreeuws, en ik zocht en vond contact met de locals. Hoewel er in Israël altijd oorlogsspanningen waren en op elke straathoek een bewapende militair stond, was ik zelden of nooit bang. Ik merkte dat ik risico's kon inschatten en er mee om kon gaan. Ik zocht het avontuur. Als je risicoloos leeft, maak je niks mee."

,,Ik was nog maar een half jaar in Israël, toen ik een brief kreeg, dat ik aangenomen was voor de opleiding tot algemeen verpleegkundige in Gorinchem. Ik vond het verschrikkelijk om mijn verblijf in Israël voortijdig af te breken, zozeer had ik het naar mijn zin. Met het gezin heb ik trouwens altijd contact gehouden. Voor hen ben ik altijd een soort oudste dochter en zus gebleven. Ik ben er vaak geweest gedurende de jaren, drie jaar geleden voor het laatst, met mijn dochter Fenn."

SCHOONHEID VAN HET LEVEN ,,Op de opleiding tot verpleegkundige ging er, na mijn avontuur in Israël, weer een wereld voor mij open. Op de opleiding ontmoette ik veel meiden van reformatorische huize, die het vak als een roeping zagen. Mij leek het echter gewoon leuk en interessant werk. Ik leerde veel over andere visies op het leven, waar ik veel losser en onbezorgder in stond dan de meeste groepsgenoten. Ik zocht het avontuur in reizen naar verre oorden, waar we aansloten bij de locals en zodoende een bruiloft en verjaardag meemaakten of we sliepen in een tentje op een camping waar wrattenzwijnen en bavianen rond je tent liepen en waar 's nachts rovers kwamen. De man die de boel moest bewaken nam de benen, omdat hij bij een vorig incident al een oog verloren had. Maar alles kwam goed. Het heeft me altijd blij gemaakt om dingen mee te maken, ik geloof in en geniet van de schoonheid van het leven, van de natuur en van het goede in de mens. Ja, ik geloof in het goede van de mens, ondanks alles. We zijn erg geneigd om overall-meningen te hebben en te verkondigen over groepen mensen, maar als je mensen individueel ontmoet en leert kennen is dat bijna altijd een positieve ervaring."

Tijdens stages had ik ontdekt, dat ik mij het prettigst voelde op afdelingen waar actie vereist was,,Omdat ik altijd geleerd had, dat een opleiding belangrijk was, heb ik doorgezet, maar regelmatig vroeg ik mij af, of de verpleging wel mijn ding was. Of er voor mij wel voldoende uitdaging in zat. Toen ik mijn diploma algemeen-verpleegkundige gehaald had, heb ik serieus overwogen om fysiotherapie te gaan doen. Maar ik koos uiteindelijk toch voor een specialisatie, ook omdat ik het moeilijk vond mijn salaris als leerling-verpleegkundige kwijt te raken. Tijdens stages had ik ontdekt, dat ik mij het prettigst voelde op afdelingen waar actie vereist was, dat ik de meeste uitdaging vond in de verpleging van de meest zieke mensen. De voldoening die het gaf als het door de intensieve inspanningen van het team weer de goede kant uitging met een patiënt. Op de IC moet je stevig in je schoenen staan. Je moet er goed nadenken, altijd alert zijn, je moet zelf snel beslissingen kunnen en durven nemen, in het moment zelf beslissen of je de intensivist wel of niet uit bed belt tijdens een nachtdienst. Het werk op de IC is interessant en zeer afwisselend. Zodoende is IC-verpleegkundige mijn vak geworden."

NIEUWEGEIN ,,Ik heb altijd op de IC gewerkt, eerst voor 36 uur per week, later, na de geboorte van Fenn, 28 uur per week. Gedurende één jaar ben ik gedetacheerd naar het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein. Ik verwachtte daar nog meer uitdaging en afwisseling te vinden dan in Gorinchem. In Nieuwegein worden bijvoorbeeld ook hartoperaties gedaan. Maar na een jaar miste ik Gorinchem, de collega's, het team. Ik merkte in Nieuwegein, dat de zelfstandigheid kleiner was, omdat er altijd artsen aanwezig zijn en dat het toch altijd gaat om de basis van het werk, de vitale paramaters: bloeddruk, hartslag en het zuurstofgehalte in het bloed."

HAAIBAAIEN ,,Het team in Gorinchem is echt fantastisch. Over het algemeen werken mensen er lang, er gaan weinig collega's weg. Hoe ouder je wordt, hoe meer je je collega's gaat waarderen. Er zijn echte leuke haaibaaien bij, ook mensen, die juist heel rustig en bedachtzaam zijn en mensen, die voor humor zorgen. Maar hoezeer mensen verschillen, het zijn veelal sterke, zelfstandige persoonlijkheden, die niet bang zijn om te handelen. Ik denk dat ik tot mijn pensioen op de IC blijf werken, het is voor mij een veilige basis. Daarnaast zoek ik altijd uitdagingen, doe projecten. Zo werk ik nu al enkele jaren op de Rivas-academie, waar ik voornamelijk veel reanimatiecursussen geef voor het specialistische reanimatieteam. Maar ook in mijn privéleven; reizen, toneel spelen, ik heb een vol sociaal leven, ben dol op zingen en heb hier zowel solistisch als in groepsverband leuke uitdagingen in gehad. Ook het mede opzetten en organiseren van popkoor0183 en zanggroep Klink! was een super goede ervaring."

,,Vanuit mijn tenen verlangde ik al lange tijd naar een kind. Uiteindelijk, toen ik tegen de veertig liep, begon het klokje te tikken. Ik had op dat moment geen vriend waardoor dit best een uitdaging werd. Na een intensieve tijd werd ik zwanger en dat werd dus Fenn." Haar toch al glimmende ogen stralen. ,,Je leven verandert totaal, veel bezigheden, het zingen, het sociale leven gaan op een veel lager pitje, maar dat komt wel weer terug! En je krijgt er zoveel voor terug! En... inmiddels is er wel een vriend."

Al snel kwam ook hier de grote golf. In een klap stond alles in het teken van corona,,Voor ons is de coronacrisis extra motiverend. In het begin, toen er vooral besmettingen waren in Brabant en wij het relatief rustig hadden, had ik sterk de neiging om in Brabant te gaan bijspringen. Om meer uren te werken. Maar al snel kwam ook hier de grote golf. In een klap stond alles in het teken van corona. Alles werd opgeschaald, de beademingsbedden werden verdubbeld en gingen van vier naar acht. Dat kon, omdat er nauwelijks werd geopereerd, de operatiekamers werden afgeschaald en de beademingsapparatuur van de OK's kon worden ingezet. Evenals daar werkend personeel, anesthesiologen en anesthesiemedewerkers. Wij kunnen en moeten puur met ons vak bezig zijn, operatieassistenten doen de hand- en spandiensten, spuiten worden door personeel van de apotheek voor je klaar gemaakt, de medium care is verplaatst naar de holding op het OK-complex om plaats te maken voor de extra beademingsbedden. Je probeert mensen te redden, die vechten voor het leven, dat is de essentie van het vak. Het zal nog wennen worden als het weer gewoon wordt."

RUSTIGER ,,Nu we een aantal weken op deze manier werken, wordt het inmiddels weer wat rustiger. Hoewel alle bedden nog bezet zijn, komen er gaandeweg weinig nieuwe mensen bij. Ook is de extra hulp nu beter ingewerkt. Ik kan nu af en toe weer wat eten en drinken tussendoor. Wij vragen ons ook af, waar ondertussen de andere, niet-coronapatiënten gebleven zijn. In andere ziekenhuizen? We weten nog niet precies wat de reden is van het feit dat veel minder cardiale patiënten zich melden en wat de relatie met het coronavirus is. Ook zijn er in deze tijd nauwelijks operaties, dus er zijn ook geen mensen, die vanwege complicaties na een operatie op de IC belanden. Hoe dan ook hebben we in deze weken maar één patiënt op de IC gehad om een andere reden dan het coronavirus."

Vanmiddag moet zij werken. Astrid oogt volledig ontspannen. Het is mooi weer, de foto's kunnen in de tuin. ,,Maar dan trek ik wel even mijn schoenen aan." Want een verpleegkundige op blote voeten, dat kan natuurlijk niet.