Zelf kreeg ik, bij het lezen van het bericht, prachtige sfeervolle beelden voor ogen van een blije, opgewarmde poes, die met een servetje voor en een kerstmutsje op, dankbaar en tevreden op een speciaal poezenstoeltje aan de Kerstdis was aangeschoven, genietend van de speciale kerstbrokjes, de kerstboom en de zoetgevooisde kerstmuziek. En een heerlijk poezentoetje met een toefje slagroom na. Ja mensen, zo zit ik in elkaar, Geluk is een keuze, immers.

Maar Henk dacht er anders over. Hij raakte in het geheel niet opgemonterd door dit uit het leven gegrepen kerstverhaal. ,,Wat een gelul", gromde hij, ,,Alsof zo'n stomme kat weet dat het Kerstmis is. Een poes wil alleen maar eten en slapen op een kussen bij de kachel en als ie dat niet meer wil, dan springt ie in het water." Hij blikte stuurs vanonder het laken de kamer in, waarin welgeteld twee rode kerstballen aan het mededelingenbord waren geplakt. ,,Door een lieve zuster".

,,Weet je waar ik voor duim? Dat ik niet naar huis hoef voor de Kerst. Dat ik hier mag blijven, in het ziekenhuis, hier heb ik tenminste een beetje aanspraak en lekker eten. En hier hangen die ballen. Thuis hangt helemaal niks en daar zit ik maar alleen. Zonder Rietje". Hij pinkt een stille traan. Zoals altijd als de naam van Rietje valt.

,,Stond dat echt in de krant, van die koude kat?", vraagt hij, bij het afscheid. ,,Ja, sorry Henk, het is echt", stamel ik. ,,Dat vinden de mensen zielig hè, daar duimen ze voor. Maar een oude man, dat is niks nieuws natuurlijk…da's niks nieuws."

Jos Huibers, jos.huib@icloud.com