Inderdaad, zodra het gaat over asielzoekers (of over Zwarte Piet) komen er wonderlijke doch heftige emoties los. Men is kennelijk als de dood, dat men van het verdorde verre van ons vruchtbare stukje omheind Nederland komt mee-eten. Wonderlijk vind ik. En onbegrijpelijk. Immers, als de voorvaderen van onze voorvaderen niet steeds op zoek waren geweest naar plekken op de wereld waar zij vruchtba...