,,De Tweede Wereldoorlog dreunde lang na in ons gezin en in onze opvoeding. Mijn opa zat in het verzet en mijn vader werd in het laatste oorlogsjaar ingelijfd bij het Amerikaanse leger. Mijn moeder paste in de oorlog op bij een Joods gezin, dat naar een concentratiekamp is afgevoerd. In de oorlog viel mijn vader van zijn geloof. Hij verweet de katholieke kerk haar houding in de oorlog en hij ergerde zich aan de bemoeizucht van de kerk. Hij was een echte liberaal, die vrijheid wilde en wars was van de schone schijn en elke vorm van dwang. Moeder was weliswaar van Protestant Christelijke huize, maar zij ging eigenlijk nooit naar de kerk. Beide ouders hechtten wel aan de waarden van de kerk, maar dan niet zozeer aan de geboden, maar aan de liefde, de compassie. 'Niemand kan volmaakt leven', zei mijn vader, 'als je uitgaat van het goede in de mens, word je zwaar teleurgesteld.'"

,,Door de oorlog kwam er niet veel terecht van een vervolgstudie voor mijn vader. Mijn ouders behoorden tot de generatie, die zich veel heeft moeten ontzeggen om hun kinderen de kansen te bieden, die zij zelf gemist hadden. Mijn ouders hebben een hoop opzij gezet om hun kinderen te laten studeren, sporten en muziek maken. Maar je moest er wel wat voor doen. Dat was het motto; hard werken, zuinig zijn en je talenten niet verspillen. Mijn ouders lieten ons best vrij, maar daarin waren ze consequent, mijn vader streng, mijn moeder met zachte hand en vergoelijkend."

YOUTH FOR CHRIST ,,We woonden in Zwijndrecht, waar we ook naar het Christelijk Lyceum gingen. Via schoolgenoten kwam ik in contact met het koffiehuis annex buurthuis van Youth for Christ. Daar was het gezellig. Er werd veel gepraat en natuurlijk ook geëvangeliseerd. Ik maakte kennis met een hele praktische geloofsbeleving. Mensen hadden elke dag contact met God en het geloof bepaalde hun handelen. Als dat echt kan, dacht ik, dan wil ik dat ook. Mijn ouders waren aanvankelijk wel een beetje wantrouwend. Zij vroegen of ik bij een sekte was. Wel konden zij zich vinden in de waarden van Youth for Christ. 'Ik hoop wel dat je kritisch blijft nadenken', zei mijn vader. Dat heb ik hem beloofd."

,,Ik geloof in een God van liefde en compassie. Wij mensen zijn zondig en gevoelig voor verleidingen, geld, seks en macht. En wie macht verwerft wordt nog gevoeliger voor deze verleidingen. Maar ik geloof dat hier een kruis heeft gestaan. God heeft zijn zoon gezonden, die voor onze zonden is gestorven. Waar het om gaat is wie ik ben als niemand kijkt. Is mijn geloof dan echt? En als de balans wordt opgemaakt, zal er ook vergeving zijn."

BRABANT ,,Ik ontmoette mijn man bij Youth for Christ toen ik 15 jaar was. We hebben, met wat onderbrekingen, acht jaar verkering gehad, voor we trouwden in 1983. We vestigden ons in Gorinchem, op bereisbare afstand tot het werk van mijn man in Gilze-Rijen. Wonen in Brabant trok me niet. Ik ben niet zo van 'en nu gaan we gezellig doen', dat heb ik gewoon niet. Ik kende Gorinchem van de Zomerkoffiebar buiten de Waterpoort, waar ik vanuit Youth for Christ aan meewerkte. Ik logeerde dan in Gorinchem. In het huis wat we toen gevonden hebben, wonen we nu nog. Ik had inmiddels de HBO-J gedaan in Rotterdam. Dat is wat de SPH nu is. Ik ging na het huwelijk werken bij een dagverblijf voor kinderen met een handicap. Dat duurde maar kort. Ik stopte toen ik zwanger was van onze eerste dochter. We kregen uiteindelijk vier dochters. Ik ben pas weer gaan werken toen de jongste dochter naar school ging. Eerst in de jeugdzorg en daarna opnieuw in de zorg voor mensen met een handicap."

Je gelooft of je gelooft niet, in dat laatste geval zou ik wat anders gaan doen

,,Na het trouwen wilden wij ons meer committeren aan een geloofsgemeenschap. Mijn man was van huis uit Synodaal Gereformeerd, maar ik was nooit aan een kerk verbonden geweest. De Gereformeerde Kerk vonden we toch te vrijzinnig. Via vrienden kwamen we uit bij de Gereformeerde Bond. Daar is het geloof meer absoluut. Je gelooft of je gelooft niet, in dat laatste geval zou ik wat anders gaan doen. Het geloof is bevindelijk, je leeft ernaar, het moet echt zijn. Je stelt de Bijbel niet steeds opnieuw ter discussie, geen relatieve waarheid. We hebben hier zeventien jaar gekerkt, maar misten uiteindelijk toch de evangelische kant. Ook vanwege de kinderen zijn wij overgestapt naar de Ark, de vrije Evangelische Gemeente. Ik hou van de woordverkondiging, het zingen! Toch zijn wij altijd wel wat atypisch geweest binnen de Reformatorische Gemeenschap."

OPVOEDEN IS GRENZEN TREKKEN ,,Wij hebben onze kinderen vrij opgevoed, maar wel binnen zekere grenzen. Opvoeden is grenzen trekken, bewust maken en helpen zelfstandig, volwassen te worden. Dit gaat over gedrag, over waarden, maar ook over computerspelletjes, tv-programma's en door wat je uitstraalt door hoe je erbij loopt. We lieten onze dochters ook nooit alleen in het donker naar huis komen. Ja, onze kinderen zijn bij de kerk gebleven, maar we hebben ze steeds voorgehouden, dat geloof een keuze is. Ze zijn nu volwassen. Als zij bij ons eten, dan bidden en zingen we samen, maar als we bij hen zijn, dan passen we ons aan aan hun gewoonten. Ik zal bij een etentje buitenshuis ook nooit zelf om stilte voor gebed vragen."

,,Mijn eerste politieke ervaring had ik op de lagere school. We speelden verkiezingen. Ik had een eigen partij, de 'Partij voor Iedereen', met een eigen programma. Ik stond altijd vooraan, kon goed discussiëren. Dat had ik thuis geleerd, daar werd gediscussieerd 'met het mes op de keel', mijn vader liet je niet wegkomen met onzinnige argumenten. Mijn vader was overtuigd liberaal, mijn broer zat bij de JOVD, ik was het linkse buitenbeentje. Eenmaal in Gorinchem werd ik lid van de RPF, een partij die later opging in de CU. Ik ging naar ledenvergaderingen. Bij het vertrek van Hans Freije werd ik door het bestuur plotseling op 1 gezet op de lijst en dat zonder enige ervaring in de gemeenteraad. Ik heb toen ja gezegd onder voorwaarden. Inmiddels zit ik 14 jaar in de raad, nu in één fractie met de SGP. Hoewel deze partijen op landelijk niveau verschillen, is de samenwerking op lokaal niveau prima."

HET POPULISME RUKT OP ,,De ChristenUnie is ook op lokaal niveau waardevast: integer, transparant, de overheid als een schild voor de zwakken, geloof in de kracht van de samenleving en zorg voor de schepping, zowel voor de aarde als voor het geboren en ongeboren leven. Bij deze waarden voel ik me zeer thuis. In deze tijd is er de tendens bij veel partijen om het politieke programma te plooien naar wat het volk wil. Het populisme rukt op. Dat maakt de politiek niet leuker, er wordt vaker op de man gespeeld. Soms op krenkende wijze. Niet alleen je basiswaarden, maar ook je persoon wordt op de korrel genomen. Maar ik realiseer me, dat ik deze basiswaarden ook op mezelf moet toepassen. Iedereen maakt fouten, ook ik moet compassie hebben."

,,Het populisme is wel een gevaar voor het behoud van de democratie. Op alle niveaus. Als bij het nemen van besluiten niet de kracht van het argument geldt, maar het verdacht maken van de ander. Dat is ondermijnend, evenals een a priori coalitiediscipline. Veel voorstellen van het college worden er in de raad, ondanks een goede inhoudelijke discussie, doorheen gejast met 13 stemmen voor en 12 tegen. Dat gaat ten koste van de kracht van het argument."

TOESLAGENCIRCUS  Zij put zich uit in voorbeelden: waarom wordt de eigen bijdrage in de WMO niet afgeschaft, voor velen is dit een heel bedrag en waarom houden wij dat bureaucratische toeslagencircus in stand in Nederland? Waarom gaan we bij het straffen steeds nadrukkelijker uit van de kwader trouw van mensen? ,,De politiek reageert op incidenten en verliest de realiteit uit het oog, zoals bijvoorbeeld bij de vreugdevuren in Den Haag. Eerst laat men het zelf uit de hand lopen en dan wordt men heel streng. Dat kan wel eens contraproductief werken."

Gaandeweg zie ik wel een verharding, ook op het persoonlijke vlak,,Zeker, werken in de politiek is zwaar en omvangrijk, het kost gemiddeld 15 tot 20 uur per week, waaronder gemiddeld zo'n drie avonden. Maar het is ook mooi. Ik heb ontzettend veel geleerd, mooie dingen gezien en mooie mensen leren kennen, vrienden gemaakt. Het is vaak leuk en verrijkend en met betrekking tot het nieuws in de gemeente zit je vooraan. Maar gaandeweg zie ik wel een verharding, ook op het persoonlijke vlak. Van wethouders bijvoorbeeld is de houdbaarheidsdatum korter geworden. Ik denk dat een wethouder maximaal 8 jaar houdbaar blijft. Dan moet hij stoppen of naar een andere gemeente."

,,Dit geldt eigenlijk ook de burgemeester, in deze tijd, waarin het aanzien in de publieke functies enorm is afgenomen. Ook een burgemeester raakt sneller in een politiek vaarwater. Er zijn veel meer persoonsgerichte aanvallen dan voorheen. Kijk wat er op Twitter aan narigheid over onze burgemeester is uitgestort na de mishandelingen in het Gijs van Andelpark."

,,Ik hoop dat deze trend van afbraak niet doorzet. Dat mensen zich tijdig realiseren, dat we iets heel waardevols, onze democratie, aan het verspelen zijn. Voor de jongeren van nu is de democratie iets heel vanzelfsprekends. Maar we moeten alsjeblieft niet vergeten dat het een kwetsbaar systeem is, dat onderhouden moet worden."

Jos Huibers in gesprek met Marjo Molengraaf