Aan het woord is Ruben Weverling, muzikale duizendpoot, die ook in woord en gebaar de ruimte neemt, bevlogen en ongebreideld enthousiast. De huiskamer, waarin het gesprek plaatsvindt, toont de sporen van een keur aan activiteiten. Regelmatig komt een van de kinderen even om aandacht vragen. Het stoort en verstoort niet, de vrolijke lach wijkt geen moment.

Jos Huibers in gesprek met Ruben Weverling

,,Ik ben geboren in Sri Lanka en geadopteerd door mijn moeder en haar toenmalige man. Ik geloof dat ze mochten kiezen uit meerdere baby's. Ik was het zwakste scharminkeltje en dat was voor mijn moeder juist een extra uitdaging. Even mijn moeder bellen hoor, vragen hoe het ook alweer precies gegaan is", zegt hij, breed lachend. Moeder, woonachtig in een achter in de tuin geplaatste riante houten aanleunwoning corrigeert: ,,We konden alleen maar kiezen tussen een jongen of een meisje en aangezien jij door twee Duitse echtparen geweigerd was, kregen wij jou. Ja, je was zwak en ziek en heel klein, je had veel zorg nodig."

Ruben schatert dat hij dus eigenlijk een tweemaal geweigerd scharminkeltje was. ,,Ik heb het ontzettend goed en ik heb het altijd goed gehad. Ik heb niks te klagen en ik heb nooit op wat voor manier dan ook geleden onder het feit, dat ik geadopteerd was of een ander kleurtje had. Ik geloof dat ik altijd geliefd ben geweest en populair bij jongens en meisjes, op school, in de straat. Mensen reageren altijd met verbazing als ik mijn verhaal vertel, zeggen dat ze het heftig vinden of zielig, maar ik voel dat helemaal niet zo."

Opa heeft mij echt op het muzikale pad gebrachtDit ondanks het vervolg. Terug in Nederland vertrekt de voorgenomen vader vrijwel direct uit het gezin en moeder, enigszins verbitterd met betrekking tot de mannelijke soort, neemt de opvoeding alleen ter hand. Met hulp van haar ouders, opa en oma. ,,Mijn moeder werkte hard en veel, bij de Nederlandse Spoorwegen. Ze vond het heel belangrijk om materieel de goede voorwaarden te scheppen, zodat het mij aan niets zou ontbreken en ik kansen zou krijgen in het leven. Wij woonden in bij opa en oma, hier in dit huis, die daardoor ook altijd een belangrijke rol in mijn opvoeding hadden. Soms ging ik ook een dag met moeder mee naar het werk. Met een zak speelgoed, waarmee ik op de grond mijn gang kon gaan. Maar heel vaak was ik dus bij hen. Oma was lief, zorgend en verwennend, opa was een bijzondere, levendige man. Hij werkte bij de Vries Robbé, hij was heel precies en veel aan het knutselen, ik mocht altijd helpen. En hij was altijd met muziek bezig. Hij bespeelde zelf de knopaccordeon, maar hij was ook bandleider en speelde in verschillende orkesten en big bands. Hij schreef ook de partijen uit. Ik mocht vaak met hem mee. Opa heeft mij echt op het muzikale pad gebracht. Hij kocht een klaviertje voor me, later een keyboard. Hij was echt heel goed, denk ik. Ik zou nu veel vragen aan hem willen stellen. Als dat nog zou kunnen."

,,Of ik wat gemist heb in mijn jeugd? Ik denk het niet hoor, hooguit dat ik niet zoveel gezien heb, we maakten weinig uitstapjes, omdat mijn moeder veel moest werken. En bij het ontbreken van een echte vaderfiguur, ben ik misschien ook wel wat gemakkelijk en slordig geworden. Ik ben nooit aangesproken op mijn gedrag, ben nooit gestraft. Alles mocht en kon en ik kwam overal mee weg. Daar heb ik later wel last van gehad."

'IK BEN WIE IK BEN' ,,Bij mijn adoptie hoorde een verhaal. Ik zou het kind zijn van een blinde moeder en een onbekende Pakistaanse vader. Dat klonk aannemelijk, omdat ik, net als Pakistanen wat groter ben dan de gemiddelde Sri Lankaanse man en een andere, wat grotere neus heb. Een paar maanden geleden echter, was er een programma op televisie over het adoptiebureau Flash. Deze organisatie bleek verantwoordelijk voor veel illegale adopties van kinderen uit Sri Lanka in de jaren 80, een soort babyhandel. Dat verhaal over mijn afkomst is dus waarschijnlijk verzonnen. Mijn moeder is er wel van geschrokken. Mij maakt het eigenlijk weinig uit. Ik ben wie ik ben. Bovendien heb ik altijd een hele sterke band met mijn moeder gehad en gehouden. Dat is voor mij belangrijk."

,,Ik moest kiezen tussen sport en muziek. Mijn moeder vond het beide belangrijk, maar alle twee was te duur. Het werd natuurlijk muziek. Van een kant is dat jammer, want ik was best een sportmannetje. Ik kon heel aardig voetballen. Ik had van opa piano leren spelen. Toen ik op les ging bij Jos van Erp, bleek, dat ik een verkeerde vingerzetting had aangeleerd. Ik weet heel goed hoe het eigenlijk moet, kan dit, als ik pianoles geef ook uitstekend overdragen, maar als ik zelf speel val ik toch vaak terug in de eigen vingerzetting. Hoewel dit bij het spelen geen enkele beperking geeft, zou dit bij een opleiding aan het conservatorium toch een punt zijn geworden. Je moet ontstane automatismen helemaal opnieuw aanleren. Dat zou veel tijd en oefening gekost hebben."

STUDIE INFORMATICA ,,Een flinke periode in mijn leven is ook als een wolk in mijn hoofd. Op enig moment zijn mijn moeder en ik naar de Gildenwijk verhuisd, waar we op twee adressen gewoond hebben. Maar als je me vraagt hoe oud ik toen was, dan weet ik dat echt niet. Ik ben naar het VWO gegaan, was met veel dingen bezig, maar vooral met muziek, maar als je me vraagt in welke volgorde, dan weet ik dat niet. Data interesseren me eigenlijk niet zo, dat is altijd zo geweest. Ik leef erg in het moment. Na het VWO ging ik - tot verrassing van de pianoleraar - een studie Informatica doen in Utrecht. Ik wilde mij bekwamen in het programmeren, ook voor muziek. Al na een half jaar ben ik gestopt. Het viel me tegen, het was een andere wereld, een ander slag volk. Vervolgens koos ik toch voor de muziek. Ik ging naar de HKU in Hilversum, studeerde aanvankelijk piano, maar stapte gaandeweg over naar 'compositie en muziekproductie', een richting waarmee je veel kanten op kunt. Denk aan koordirectie, maar ook het componeren van filmmuziek of het maken van muziektracks voor reclames of documentaires. Maar je kunt er ook mee spelen in een begeleidingsband, als orkestleider. Na twee jaar moest ik mijn studie onderbreken."

,,Mijn toenmalige vriendin beviel van een tweeling. Deze relatie was nog pril, ik was eigenlijk veel te jong en moest zonder enige ervaring en zonder een duidelijk rolvoorbeeld proberen een vader en partner te zijn. Ik deed mijn best, ging, omwille van een inkomen, naast allerlei muziekopdrachten, werken in verschillende muziekwinkels, zoals Staffhorst en Poppeliers, maar voor dit leven bleek ik nog niet toegerust. Na een jaar liep het spaak. We gingen uit elkaar, gelukkig met goede afspraken over de kinderen, zó, dat ik ook op mijn manier een vader kon zijn. Toch volgde een moeilijke tijd. Veel mensen in mijn omgeving namen mij kwalijk, dat ik 'mijn vrouw en kinderen in de steek liet'. Dat werd nog sterker toen ik mijn huidige vrouw Annemieke ontmoette. Zij was een stukje jonger dan ik. Ik bleek erg gevoelig voor die afkeuring en ben wat in mezelf gekeerd geraakt, beantwoordde de telefoon niet, deed de deur niet open als er gebeld werd. Ik heb veel laten liggen in die tijd en was niet erg betrouwbaar in verschillende muzikale samenwerkingen."

Ik wil betrouwbaar zijn en samenwerken met enthousiasme,,Ik heb nadien erg mijn best gedaan een goede naam te herstellen. Ik wil betrouwbaar zijn en samenwerken met enthousiasme. En dat lukte. Ik merkte dat bijna alle vrienden terug kwamen en dat ik weer steeds meer gevraagd werd voor muziekprojecten en gerespecteerd werd. Dat vind ik heel belangrijk. Daarom zeg ik niet gauw nee en is juist mijn bereidheid om ja te zeggen groot. Dat ze me vragen is een teken van vernieuwd vertrouwen. Dat wil ik niet schaden. Mijn valkuil is wel dat ik erg veel werk aanneem en het daardoor vaak erg druk heb. Ik ben een echte workaholic. Zit soms tot diep in de nacht te componeren of aan soundtracks te werken omdat een deadline gehaald moet worden. En omdat ik niet wil dat dit ten koste gaat van mijn relatie en mijn gezin, met inmiddels vier kinderen, zijn de nachten soms erg kort."

,,Na mijn afstuderen heb ik het vele werk dat ik al deed in de muziek voortgezet in een eenmanszaak RDWmusic. En dat gaat goed. Ik ben nu dirigent van vijf koren, waaronder Klink! En Project D, ik heb nu 32 piano- en keyboardleerlingen, ben betrokken bij diverse muziektheatergroepen en ik speel zelf als uitvoerend muzikant in verschillende bands. En ik componeer en arrangeer voor veel verschillende gelegenheden. Muziek fascineert me enorm en dat geldt voor vele soorten muziek. Met uitzondering misschien van heftige heavy metal, vind ik heel veel muziek te gek. Van André Rieu of Nick en Simon tot zwaar klassiek en alles er tussenin. Voor mij is muziek een beleving, ik let op hoe het gemaakt is, wat er gebeurt, ik vind het tof om muziek te zien maken, dat fascineert me veel meer dan wanneer ik het alleen maar hoor. Veel fusion tussen verschillende muziekstijlen en soorten vind ik interessant."

TIJDLOZE MUZIEK ,,Dat spreekt me ook aan in de muziek van de Disneyfilms. Dat is tijdloze muziek, heel vrij en niet gebonden aan één stijl of één tijdperk. En het is heel goed gemaakt door de beste componisten en uitvoerend artiesten. Het was al lang een droom hier iets mee te doen. En nu is het bijna zover. We hebben uit een groot aantal audities een fantastisch koor samengesteld, met een goed evenwicht in stemsoorten. Er zijn ensembleleden, een aantal kinderen en hele goede solisten. Uit het hele land en zelfs uit België. Ik kan wel zeggen dat het de meest talentvolle groep is waar ik ooit mee gewerkt heb. Michiel van Vliet heeft voor de gelegenheid een uitstekend orkest samengesteld en er is een zevenkoppige band. Het wordt echt fantastisch."

En daarna? ,,Ik heb zoveel plannen. Ik wil graag iets doen met oude filmmuziek. We hebben ook nog een plan om iets te doen met de Zauberflöte van Mozart in een eigentijdse jas. En ik ben bezig met een soort muziekcentrum, waar allerlei muziek en muziektheatergroepen kunnen ontmoeten en oefenen en uitwisselen en lesgeven en repeteren. Ik ben voorzichtig in gesprek met vastgoedmensen voor een gebouw."

En zo gaat hij door, Ruben Weverling, de drukke duizendpoot in de muziek, die bijna elk idee 'te gek' vindt.

Project D speelt Imagination in Concert, een magische muziektheatervoorstelling, 15 en 16 februari in theater de Bussel in Oosterhout.