De nieuwe zaak is dicht vandaag en René is aan het klussen. Met een hand rolt hij verf op een deur, met de andere stopt hij kussentjes in de nieuwe hoezen. ,,Zo gaat dat bij mij altijd, van alles tegelijk. Maar de eerste week was fantastisch, het zat stamp- en stampvol. Dat gaf zo'n goed gevoel. Net als na een goed optreden met de band. We hebben ook een hele leuke kaart, met eerlijke, hippe lunchgerechten, instagrammable food, zeg maar. Het moet er leuk uitzien, fotogeniek zijn. Want dat is je beste reclame: mensen, meisjes vooral, die een selfie mét hun bordje op Instagram zetten, het werkt, echt."

[PATATJES] Hoewel mijn hart nu totaal in Gorinchem ligt, ben ik een geboren Rotterdammer en ben ik opgegroeid in Rhoon. Totdat ik een jaar of tien was, heette ik René van de Boom, naar mijn biologische vader. Toen kreeg ik de naam van mijn stiefvader, Ederzeel. Dat was nog een heel gedoe, de Koningin moest toestemming geven en er kwam een wijkagent met ons praten. Of we het er wel mee eens waren. Wij vonden het goed hoor. Mijn biologische vader was al weg, voordat ik, als jongste van vijf kinderen, geboren werd. We hebben hem eigenlijk nooit meer gezien. Later kreeg hij een relatie met een meisje op het dorp. Ik kwam hem eens tegen achter de kinderwagen, maar hij kende me niet. Mijn stiefvader en moeder zaten in de horeca en het ijs en werkten erg hard en daardoor kon ik gewoon mijn eigen gang gaan. Iedereen noemde ons de Patatjes. Dus die naamsverandering maakte ook weinig indruk."

,,De basisschool heb ik wel doorlopen", lacht hij, ,,verder was ik niet zo'n trouwe leerling. Ik ging naar een Horecavakschool in Rotterdam, maar daar heb ik veel verzuimd. De praktijkvakken vond ik leuk, maar ik kon niet langer dan een half uur aan een tafeltje zitten. Nog steeds niet trouwens. Toen ik een jaar of 12, 13 was, is mijn surfleven begonnen. Ik bleek zonder veel oefening goed te kunnen windsurfen en ik ging lesgeven, samen met een maat. We zetten een advertentie in het AD, reden met wat planken naar de Oostvoornerplassen en ontvingen de mensen daar. Dat ging meteen fantastisch. We verkochten dan ook de spullen, een surfplank, een pak en we liepen binnen. Toen ik 16 was had ik al een auto en een motorfiets."

[MUZIKAAL] Terwijl mijn ouders druk waren met hun zaken, liep ik lekker vrij rond met surfplank, bokshandschoenen en een gitaar. Ik heb mezelf gitaar leren spelen. Aangespoord door een bevriende familie, waar ze echt serieus muzikaal waren en die me een beetje zaten uit te dagen. Dagenlang zat ik te pielen en te proberen, zelfs op de brommer oefende ik intervalletjes op het geluid van de motor, of thuis op het geluid van de koelkast. Mijn familie werd er gek van. Ik was gewoon zo druk en opdringerig. Op enig moment heeft mijn moeder van de piano een boekenkast gemaakt en zo zijn ook enkele gitaren gesneuveld. Maar ondanks dat heb ik toch aardig leren spelen."

Ik speel gitaar uit mijn tenen, intuïtief,,Ik heb nog korte tijd als kok gewerkt bij bierhandel de Pijp in Rotterdam. Daar kwamen Alexander Pola en Gerard Cox regelmatig over de vloer. Op enig moment kwamen de Rolling Stones daar eten, na een optreden. Mick Jagger met een grote hoed voorop. Hij bestelde rode poon, een gerecht dat niet zo goed liep in de zaak. Ik denk weleens: stel dat de poon bedorven was geweest en de Stones waren vergiftigd, dan was ik nu wereldberoemd geweest. Wat later werkte ik in Parkzicht, een ruige tent destijds. Ik had een eigen barretje. Daar zag ik mijn eerste vrouw. Ik liep vanachter mijn bar naar haar toe en zei: met jou ga ik trouwen. Dat gebeurde ook een paar weken later al, gratis op een maandag. Ik was 20, zij 19. Ik ben direct bij haar ingetrokken. Zij woonde in Gorinchem, aan de Westwagenstraat. Het huwelijk heeft maar een maand of vijf geduurd of zo, ik weet het niet precies."

,,Overdag surfles, 's avonds Parkzicht en tussendoor de band, een symfonische rockband. Ik heb die band een beetje in de richting van de funk en de disco getrokken. Ik hou ervan om lekkere muziek te maken voor een leuk feestje. En het liefst met een behoorlijk publiek. Ik speel gitaar uit mijn tenen, intuïtief. Scheurende janksolo's in ballads. Eigenlijk doe ik alles intuïtief. Ik speel een solo op mijn gevoel, lekker beuken, zeg maar en pas later ontdek ik, wat ik eigenlijk gedaan heb."

,,Daarna heb ik zo'n vijftien jaar commercieel gespeeld met de band Showgun. We speelden ook veel in Duitsland, allemaal covers. Daarnaast had en heb ik eigen bands, Shaky Ground en M-Bush. Hoewel ik er de laatste jaren niet meer zo achteraan zit, spelen we nog steeds zo nu en dan."

[MERWEDE] Ik vond Gorinchem direct leuk en ik heb de rivieren omarmd. Hoewel ik een goed surfwater miste, vond ik de Merwede geweldig. Ik heb direct een zeilbootje gekocht om het water op te kunnen. Ik ging werken bij een koeriersdienst. Ik vond het te gek, ik was gek op autorijden en hield van alle knopjes en schuifjes in een auto. Na een maand of acht wilde de eigenaar de zaak van de hand doen. Ik heb hem toen gekocht. Dat was een heel gedoe, want ik had geen benul van offertes, crediteuren en debiteuren. Ik moest bluffen om aan een gemeentelijk krediet te komen. Ik weet nog dat er een soort controleur kwam om te beoordelen of mijn kredietaanvraag gehonoreerd mocht worden. Het bleek een ontzettende muziekliefhebber. We hebben de hele avond over muziek gepraat en gespeeld op mijn gitaren. Later bleek hij positief geadviseerd te hebben. Ik was opeens eigenaar van Intercity koeriersdiensten. Dat was booming business in die tijd, ongelooflijk, we groeiden in korte tijd enorm. Ik zei nooit nee, we reden alles, door heel Europa. Je moet bedenken, er was nog geen mail, geen internet. Ik ben menigmaal met één A4-tje naar Frankfurt of Barcelona gereden. Het bleef maar groeien, op een gegeven moment hadden we tien auto's rijden. Ik heb het 28 jaar gedaan en in die tijd heb ik 3,3 miljoen kilometer gereden. En nooit een aanrijding, maar wel een heleboel bekeuringen. Ik ben een keer een jaar mijn rijbewijs kwijt geweest door een snelheidsovertreding." Hij lacht. ,,Wil je nog een cappuccino?"

[MAMPA] ,,Intercity, het werd allemaal een beetje te groot. Het gaf een spanning, die ik niet helemaal aankon. Ik had inmiddels een gezin, met twee kinderen en een prachtige vrouw, die voor haar werk heel het land door reed. Ik was echt een soort mampa, liep door de supermarkt met twee kinderen en twee telefoons achter het boodschappenwagentje. We waren wel een onorthodox gezin natuurlijk, maar ik deed op mijn manier mijn best. En opa en oma hebben goed geholpen. Mijn kinderen staan nu best wel goed in het leven en ik heb altijd een goed contact met ze gehad en gehouden. Mijn zoon heeft nu de koeriersdienst overgenomen en mijn dochter Felicia heeft de zaak. Felicia en ik, dat is twee handen op één buik."

,,Ik ben altijd overeind gebleven. Heb af en toe last van symptoommigraine en mijn bloeddruk is te hoog. Met twee pilletjes per dag gaat het verder allemaal goed. Toen ik 49 werd ben ik gestopt met het echte ruige leven. Ik ben gezonder gaan leven, heb de geneugtes des levens laten staan en ik ben gaan hardlopen. Samen met Marcia, de danseres, die mij er in die tijd doorheen getrokken heeft, maar die haar eigen strijd verloren heeft. Ik heb toen wel geleerd wat het is om depressief te zijn. Het leven is zo verschrikkelijk mooi en het is vreselijk als je dat niet meer kunt voelen en ervaren."

,,In 2007 ging ik met Intercity failliet. Het was allemaal te groot en ingewikkeld geworden. In goed overleg en dankzij de nodige goodwill heb ik een doorstart kunnen maken. Uiteindelijk heeft mijn zoon de zaak overgenomen, tegenwoordig weer gewoon onder de naam Intercity."

,,Busato was al lange tijd ook mijn huiskamer. Toen Tino wilde stoppen, raakten we aan de praat. Het resultaat was, dat Fee de ijssalon voort ging zetten, onder de naam IJsfee. Ik ben ijs gaan maken, want weet je, kok ben je voor het leven, kok is een gevoel. Ik vond het mooi om te doen."

[JIMMY] ,,In de zomer is het geweldig, veel volk en veel kinderen in en om de zaak, maar in de winter is het stil hoor. De vaste koffiedrinkers 's ochtends en aan het eind van de middag dezelfde club voor een glaasje wijn. En af en toe een feestje. Commercieel gezien is dat te weinig, je hebt meer constant een groter publiek nodig. Op een terrasje, waar altijd dezelfde mensen zitten, blijven andere mensen weg." ,,Mijn schoonzoon Robert heeft Jimmy bedacht en ontwikkeld, in Hoog Dalem. Het draait daar heel goed. Daarom hebben we er nu in de Arkelstraat een tweede Jimmy van gemaakt. De enorme ijsbar eruit, zodat er nu veel meer plaats is voor tafeltjes. Alles zelf verbouwd, hoewel, ik ben meer een bouwplakker dan een bouwvakker."

,,We blijven natuurlijk ook ijs maken. In de zomer komt er weer een klein ijsbarretje voor het klapraam. Daar moet ik nog iets op bedenken."

[MISBAAR] En dan, na een geestdriftig exposé over ijsbereiding, het creëren van nieuwe smaken, fusion-koken en het bereiden van een maaltijd met toevallig aanwezige ingrediënten, vervolgt hij bedachtzaam: ,,Als alles staat, ga ik me wat meer misbaar maken, dan ga ik weer wat vaker met mijn boot de rivier op. Het leven is zo fucking kort, je moet er wel van genieten. Ik heb vaak kinderen in de zaak, die zich alleen maar zorgen maken over hun cijfers op school, vijf jaar later praten ze gestrest over de targets op hun werk. Wat er allemaal niet moet. Het is toch van de gekke, hoe vroeg moet je al niet weten wat je later wil worden. Je leert en werkt je kapot en dan word je 67 en dan is het over. Zo'n leven heb ik nooit gezocht en gevonden. Toen ik, zes of zeven jaar oud, ontdekte dat mensen uiteindelijk dood gaan, heb ik mij voorgenomen nooit iets te doen, wat ik niet leuk vind. Bij heel mooi weer of als er ijs op de sloten lag, mochten mijn kinderen een dagje thuisblijven. Heel erg onvolwassen misschien, maar dat is dan maar zo. Ik heb veel geld verdiend, maar gaf het iets te snel uit. En ik was gul, ik gaf veel weg, trakteerde, nam mensen mee op de boot. Ik wist eigenlijk nooit hoe ik er financieel voor stond. En nog niet, het is prima zo."

Tot slot laat hij mij een appje zien. Hij leert Italiaans op de iPhone van de zaak. ,,Dat zet ik 's nachts altijd aan, zonder geluid kan ik niet slapen."

[door Jos Huibers]