Ten eerste de kwestie van de 17-jarige jongeman, die met levensgrote graffitiletters in vier kleuren een meisje uitnodigde zijn vriendin te worden. Zulks op de wand van een viaduct onder de A15. Hij werd daarbij betrapt door de politie, kennelijk gealarmeerd door een in de liefde gekwetste voorbijganger. De jongeman werd naar HALT verwezen, een bureau dat straffen bedenkt en kennelijk nog steeds bestaat. De sympathie van de goegemeente ging uit naar de verliefde jongen, omdat - samengevat - in tijden van prille liefde alles geoorloofd is. Mijn nuchtere dochter vond dit onverbloemd 'gelul'. Zijzelf kreeg ooit een bekeuring toen zij bezig was met een viltstift 'Wilders is een klootzak' op een reeds besmeurde muur te schrijven. ,,Tussen de hakenkruizen, penissen, telefoonnummers van hitsige knapen en ook nog in hele kleine lettertjes." Een bekeuring, die ik overigens voor haar betaald heb. De vraag was plots of ik dat ook gedaan zou hebben, als zij zich op die wijze en op die leeftijd aan een hitsige knaap had aangeboden. Dat wist ik niet direct. De tweede dochter memoreerde dat zij, vanaf haar 17e wel zes of zeven vriendjes had gehad, voordat zij in haar huidige vriend de ware vond. ,,Het zou me een ontzettende knoeiboel worden onder dat viaduct." De jongste vond het juist 'heel schattig' en vreesde dat de jongeman van HALT nu de liefdesboodschap zelf moest verwijderen en dat hij daarmee ,,dan misschien ook wel de prille liefde zou uitwissen." Inderdaad een zachtaardig typje. ,,En wat nou als het een man van 42 was geweest", betoogde de nuchtere. Ja, dan was het wel anders, maar waarom, dat wist niemand.

De tweede kwestie, speciaal voor Premium-lezers, betrof de Gorcumse José, die omwille van het Tv-programma 'Married at first Sight' in het huwelijk was getreden met een haar wildvreemde man, Ferry geheten, omdat dit volgens ,,RTL- wetenschappers een 'match made in heaven' zou zijn. Na vijf weken, waarin ook een heuse huwelijksreis wordt ondernomen, bepalen zij dan, samen met de wetenschappers, of zij scheiden dan wel het huwelijk voortzetten. José in kwestie, al eerder naar eigen inzicht getrouwd, was na de scheiding of scheidingen haar geloof in het eigen inzicht verloren en had zich nu welgemutst en vol vertrouwen aan de wetenschap overgeleverd. Ik ben inmiddels zover in leeftijd gevorderd, dat mijn bek hiervan open valt, maar mijn dochters kijken hier niet van op. ,,Net als vroeger", zei er een - ik zeg niet welke - ,,toen ouders gewoon een partner voor hun kinderen uitzochten, toen waren de huwelijken beter dan nu hoor, toen gingen veel minder mensen uit elkaar." ,,Verliefdheid schijnt toch een soort ziekte te zijn", beaamt de tweede, ,,een soort hormonale aandoening, die blind maakt. En als je kiest als je blind bent, dan is de kans veel groter dat je later spijt krijgt. Dus er zit best wat in, wetenschappers en computers hebben daar geen last van."

,,Dus de kans is groot dat die jongen over twee weken alweer spijt heeft van die graffiti. Dat ie blij is, dat hij het weg mag halen."

De liefde meandert naar believen door het leven.

Jos Huibers - jos.huib@icloud.com