Vanaf de wal

Wanhopig

10 juli 2022 om 14:09 Overig

We waren een maand op vakantie. In Italië. We reisden met de auto, niet omdat op onze nationale luchthaven, met groot-Europese allure, de wachtrijen die van de zomerse Efteling qua lengte en ergernis, glorieus overtroffen, maar omdat we ons tijdens de corona-bezinningsperiode voornamen minder te vliegen, maximaal een keer per jaar of helemaal niet. Vliegen is immers niet zo goed voor het milieu, zo wreven wij onszelf en elkaar weer nadrukkelijk onder de neus. Net als ongebreidelde en onnodige woonwerkkilometers. Maar, waar de geneugten lonken, kwijnt het gezond verstand. Evenals, zeg maar, de aarde. Mede dankzij crimineel-politieke nepnieuwsverspreiders, die betogen dat er niks aan de hand is en dat wij ons ons plezier niet moeten laten ontnemen door malafide regeringen en echte wetenschappers.

Maar goed, wij waren dus in Italië en we hadden mooi weer. Vroegers stuurden we dan een kaart naar de achterblijvers thuis met een stralend zonnetje en daarnaast de temperatuur. Dat doen we nu niet meer, want we hebben de dagelijkse app. Die temperatuur lag in Italië steevast rond de 35 graden en er was geen enkele wolk om de zon te temperen. Dat vonden wij weliswaar wat te warm voor grote inspanningen, maar overigens wel lekker en zorgeloos. De Italianen, van wijnboer tot olijvenkweker tot kantoorklerk echter, waren wanhopig. Het werd elk jaar warmer en droger, de olijven en druiven wilden niet groeien en de airco’s slurpten energie bij degenen die zich een airco veroorloven konden. Aarzelend werd ons verzocht om de douche spaarzaam te gebruiken, omdat onder de bergdorpen de bronnen dreigden op te drogen en de luiken gesloten te houden teneinde de airco te ontzien. In het zwembadje stond het water laag. Je moest tamelijk plat op de bodem gaan liggen om geheel nat te worden.

Thuisgekomen, bij het inhalen van achterstallig nieuws, verdween de vakantiezorgeloosheid rap, als sneeuw voor de zon. Voor zover er nog sneeuw is om voor de zon te smelten. In Australië, onlangs maandeling geteisterd door hevige branden, stond nu het water tot aan de nokvorsten, in Suriname liep de boel ook onder en in Italië bleek inmiddels de noodtoestand afgekondigd, evenals in Spanje. In Afrika liep de temperatuur her en der op tot boven de 50 graden. In Nederland echter heerste een heuse stikstofcrisis. Teneinde de stikstof en ammoniak- uitstoot te minderen, teneinde de natuur een tikkeltje te redden of niet nog verder te doen aftakelen, moeten de boeren een beetje minderen. En de politiek-criminelen van PVV en FvD en Haga en BBB staan te roepen dat het een schande is. Je gelooft warempel je ogen niet. 

Zulks, terwijl de nog bestaande niet biologische koeien- en varkenshouders helemaal geen boeren meer zijn, maar bio-industriële grootondernemers, die voornamelijk de computers van de melkrobots bedienen en nauwelijks weten hoe ze met de hand melk uit een koeienuier moeten krijgen. Daarom hebben ze ook zoveel tijd om te blokkeren. Natuurlijk is het sneu als je het familiebedrijf moet inkrimpen of afbouwen, maar dat was het ook voor de kleine boeren in de vorige eeuw, voor de kruideniers en wijkwinkeliertjes, de lokettisten , klompenmakers, turfstekers, griendwerkers en kolenmannen, die door de grootgrutters, supermarkten, computers, tractoren en gaspijpleidingen uit het straatbeeld zijn gedrukt. Maar die hadden geen grote tractoren om de boel te saboteren.

In Gorinchem stonden ook twee koeien met hun baasjes op Hoog-Dalem tranen te trekken. Het wekt sympathie, maar het leidt af van het feit, dat de boeren met elkaar 110 miljoen kippen, 12 miljoen varkens en 4 miljoen koeien in stallen hebben opgesloten, die met elkaar een ongelooflijke hoeveelheid stront produceren, die ze dan over onze weilandjes sproeien. Om over de haantjes- en stiertjesverdelgers nog maar te zwijgen. En dan roepen, dat ‘ze eerst maar eens iets aan Schiphol moeten doen’ of ‘aan de hoeveelheid mensen op aarde’. En ook in Gorinchem, zijn er werkelijk mensen die zich opwinden, dat er geen definitieve afwijzing van windturbines langs de Merwede in het nieuwe coalitie-akkoord staat. Of geen onverkort ‘nee’ tegen klimaat- en andere vluchtelingen. Het geneugt van nu verdringt het gezond verstand. Zelfs vanuit mijn eigen kring vliegt men voor een weekend naar Praag of Barcelona. Om wanhopig van te worden.

En om u voor te zijn: ik ben geen linkse-wollen-sokken-idealist. Ik heb geitenwollen sokken nooit verdragen, laat staan in open sandalen, ik draag bij voorkeur geen sokken. Ik ben géén veganist, zelfs geen echte vegetariër, ik stem niet op de Partij voor de Dieren, ben geen milieu-activist. Maar ik geloof oprecht, dat de aarde vecht voor haar voortbestaan. En zich tegen de mensen keert, die haar voortbestaan belagen. Omwille van de korte termijn-geneugten. Ik vind het zo klote voor mijn kinderen en kleinkinderen. En voor die van u.

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com