Mijn Gorinchem: De decemberwind van Gorinchem

6 december 2024 om 19:05 Column Mijn Gorinchem

December in Gorinchem. Ik loop over de vestingwal en voel de wind, eigenwijs en altijd aanwezig. Alles lijkt knus deze maand, maar de kou verraadt de rauwe kant van december. Het is een maand waarin de tijd schuurt: oud tegen nieuw, licht tegen donker. Op de Grote Markt schitteren de kerstlichtjes als een belofte van warmte. De cafés lonken met beschonken stemmen en de geur van glühwein. Bij de Lingehaven hangt de stilte als een dikke wollen deken, terwijl de boten loom in het water wiegen. December maakt Gorinchem klein en groot tegelijkertijd. Ik zie een meisje dat huppelt met een kerstkrans, haar jas open, haar wangen rood. Achter haar sloft een oude man, zijn hoofd gebogen tegen de kou. In zijn hand een plastic tas van de Aldi, waarin zijn dagen waarschijnlijk passen. December legt alles bloot.

De ramen van de stad vormen een galerij van verhalen. Sommige huizen baden in lichtjes; andere houden hun gordijnen strak gesloten. Wat speelt zich daarbinnen af? Wie zingt er rond een boom, wie kijkt stil naar een lege stoel? December is een spiegel: het maakt je stil of luid, brengt je samen of herinnert je aan wie je mist.

Bij Sweet Ima, een koffiebar met ronkende espressomachines, warm ik mezelf op. Buiten rammelt de klusjesman met een ladder. Door het raam kijk ik naar de grauwe decemberlucht buiten. Binnen klinkt gefluister, gelach en hier en daar een droom uitgesproken tussen koffiekopjes. Aan de tafel naast me vang ik een gesprek op. Een oude vrouw kijkt haar kleindochter aan. Haar stem is rustig, haar woorden helder. ,,Je moet niet op zoek gaan naar wat je later wil worden. Je moet luisteren naar wie je nu al bent. Als je dat goed blijft doen, zal je worden wie je bent.” Een levensfilosofie uitgesproken tussen taartjes en het geluid van een ratelende melkopschuimer.

Terwijl ik hier zit en luister naar die zin, denk ik aan al die keren dat ik mezelf deze vraag heb gesteld. Dat ik mijn toekomstige ik probeerde te boetseren met handen vol ambitie, terwijl ik mijn huidige ik niet eens écht kende. Want wie leert je om te luisteren naar wat al in je huist? Naar het zachte stemmetje dat je vertelt wie je bent, niet wie je zou moeten worden? Misschien is dat wat we vergeten in onze haast om altijd verder, altijd beter te gaan. Dat we al heel zijn. Dat we niet in elkaar gezet hoeven te worden door lijstjes met doelen, carrières en prestaties. Dat het oké is om te stoppen met bouwen en gewoon te zijn.

Ik kijk naar de vrouw naast me, haar zilveren haar dat glinstert in het licht. Ze nipt aan haar thee en glimlacht naar het meisje. De kleindochter knikt langzaam, alsof ze iets belangrijks heeft begrepen. En ik glimlach met haar mee. De namiddag valt. December wikkelt Gorinchem in een donkerblauwe mantel. De wind neemt mijn gedachten mee terwijl ik weer naar buiten stap. De kerstboom op het Stadhuisplein knipoogt naar de maan. De stad lijkt stil te zuchten, klaar voor wat komt. Misschien is dat het mooiste van deze maand: het besef dat alles even samenvalt. Oud tegen nieuw, licht tegen donker en dat alles is zoals het is.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com