Column 55 - Rampen en Tarwekampen

8 december 2024 om 18:49 Opinie

Als kind stel je je rampen altijd voor als hele erge dingen, die gelukkig altijd ver weg gebeuren. Bosbranden, overstromingen, stormen, oorlogen, hongersnoden en tot puin gebombardeerde steden, het was altijd ergens anders. Er gingen heel veel mensen dood, maar het waren altijd mensen, die je niet kende en als mensen dood gaan, die je niet kent, dan ben je natuurlijk niet zo bedroefd als wanneer mensen dood gaan, die je wel kent, zoals je opa of je oma. Als je ouders dan naar een verre ramp op de televisie zaten te kijken, dan zeiden ze ‘Tjonge, jonge, wat verschrikkelijk’ en soms stortten ze dan wat geld op het gironummer voor slachtoffers. En jij was stiekem blij, dat je zelf gewoon in het veilige Nederland geboren was. Waar je niet bang hoefde te zijn dat je een bom op je kop kreeg, als je ’s ochtends naar school ging. En dat er gewoon altijd water uit de kraan kwam. Ja, je herinnert je nog wel, dat de Maas een keer overstroomde en dat de huizen die daar stonden allemaal onderliepen, waardoor de vloerbedekking naar de maan was en dat vond iedereen zo zielig, dat ze allemaal heel veel geld stortten. Voor nieuw parket.

Ik moest eraan denken, toen zaterdagochtend een enorme explosie een flatgebouwtje aan de Haagse Tarwekamp in puin legde. Alsof een vijandige bom was ingeslagen. Gaza in Mariahoeve. Het greep mij enorm aan. Ik ben namelijk opgegroeid in de wijk Mariahoeve, aan de Diamanthorst, op een steenworpje afstand van de Tarwekamp. Er woonden vriendjes, waar ik ging spelen en regelmatig moest ik van mijn moeder een boodschap doen in een van de aan de Tarwekamp gelegen winkeltjes.

Ik volgde het nieuws gespannen en op de voet. Ik voelde intens mee met de slachtoffers, met mensen, die in grote spanning naar vermiste verwanten zochten. Misschien was er wel iemand bij, die ik gekend had. Mijn gedachten vertoeven ook vaak onder het puin in Gaza of in Oekraïne, maar de Tarwekamp beleefde ik net iets heftiger. Het was geen oorlog, maar wat wel? Een explosief van een verbitterde, boze gek, een drugslab, een illegale vuurwerkopslag? Waarom en waartoe gebeuren dit soort rampen anders dan door de zucht naar geld en macht? Psychiatrisch beschadigde dictators en hun naar macht kwijlende volgelingen, op geld beluste criminelen, die dromen van rijkdom en over lijken gaan.

Terwijl, zo geloof ik echt, de mensen, waar ook ter wereld, veel meer verlangen naar een dak, een brood en veiligheid voor zichzelf en hun kinderen, dan naar een nieuw bewind, een andere dictator, of andere grenzen. Ook ‘vrijheid’ blijkt veel minder waard dan veiligheid, vrede en bestaanszekerheid. Zie maar hoe landen in Europa hun nieuwe dictators kiezen.

De mensen aan Tarwekampen willen geen deel zijn van welk conflict dan ook, ze hebben de pest aan de drugs, waar hun kinderen aan teloor gaan. En ze kunnen prima zonder vuurwerk. Ze willen gewoon prettig en in vrede leven. Zonder de angst elke avond, dat ze ’s ochtends niet meer wakker worden.

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com