Frédérique Lande (38) uit Gorinchem brengt met muziek en dans lastig onderwerk op persoonlijke manier bespreekbaar

26 mei 2025 om 10:30 Mensen

GORINCHEM De van oorsprong Italiaanse Frédérique Lande (38) uit Gorinchem studeert binnenkort af aan het Conservatorium in Tilburg met een heel persoonlijke voorstelling waarin zij zelf viool en piano speelt. Zij wil laten zien dat pesten een enorme impact kan hebben. Dat weet Frédérique, als transvrouw, als geen ander.

door Eline Lohman

In de voorstelling ‘What they couldn’t break’ die op 19 juni op het Conservatorium in Tilburg te zien is, is Frédérique de pianist en violist en ook is er een danseres. Ook andere musici doen mee: Sannah de Haas, Chris van de Kuilen, Tomás Nývlt en Sofia Olmo. De Gorcumse Claudia Maser is regisseur. ,,Normaal gesproken voor je examen op het Conservatorium ligt het focus doorgaans op de muziek, maar mijn eindexamen is een beetje anders”, legt Frédérique uit. ,,Tijdens de voorstelling gebruik ik muziek als middel om mijn verhaal te uiten - samen met dans, beeld en theater. Mijn doel is om een lastig onderwerp op een persoonlijke manier bespreekbaar te maken. Ik zie mijn voorstelling als geslaagd als het iets waardevols heeft betekend voor het publiek - als mensen de zaal verlaten met het gevoel dat ze geraakt zijn.” 

GEPEST

De weg die Frédérique heeft afgelegd om tot hier te komen, is op z’n zachtst gezegd indrukwekkend. Dertien jaar geleden kwam zij vanuit Italië naar Nederland, omdat ze hier een baan had gevonden in de energie-industrie. Toen was Frédérique al tien jaar gestopt met muziek maken. De reden: zij werd enorm gepest op school. ,,Ik speelde in Rome aan het Conservatorium en had een sterke identiteit als musicus. Maar zowel op het Conservatorium als op de middelbare school werd ik gepest en dat deed iets met mijn mentale kracht. Ik kon niet meer spelen, aangezien mijn mentale problemen fysieke problemen werden. Ik kon mijn strijkstok niet meer vasthouden.”

TERUG NAAR MUZIEK

Dat was in de jaren negentig en Frédérique besloot te stoppen met muziek maken. Na een jarenlange zoektocht en trajecten met een psycholoog kwam de muziek weer in haar leven. Kort daarna besloot ze om in transitie van man naar vrouw te gaan. Toen Frédérique een afstudeerthema voor haar voorstelling moest kiezen, wist ze direct dat dit ‘pesten’ zou worden. ,,Ik wil betekenis geven aan mijn muziek, zodat het ook een maatschappelijke functie heeft. Ik vind het mooi om kunst te gebruiken voor een groter geheel.” 

Frédérique weet wat de impact van pesten kan zijn. ,,Ik wil met de voorstelling mijn eigen verhaal vertellen. Pesten stopt niet op school; ook op de werkvloer in Rome werd ik gepest. Dat had te maken met dat ik mijn identiteit kwijt was en dit maakte het voor anderen gemakkelijk om mij te pesten. Zowel op school en op de werkvloer werd hier niets aan gedaan… Gelukkig is dit anders geweest in Nederland, waar ik steun heb van veel mensen. Ik ben nu sterker en mijn identiteit is duidelijk. De negatieve impact van pesten blijft, want het zelfvertrouwen over mijn muziek is nog niet top, maar ik wil met mijn voorstelling aangeven dat aandacht voor pesten belangrijk is. Ja, ik ben gepest, was depressief en heb een trauma opgelopen, maar ik ben er doorheen gekomen. Maar er zijn anderen die die mazzel niet hebben gehad en daar wil ik aandacht voor.”