Wat staat daar nou?! Tijdelijk ontheemd

14 april 2026 om 09:37 Column

Terwijl ik deze column tik, zit ik in onze caravan. Niet omdat we een weekendje weg zijn of genieten van een heerlijke vakantie. Nee, de caravan staat gewoon op onze oprit. Mijn uitzicht bestaat uit afvalcontainers en een stukje van ons eigen interieur.  

Waarom ik hier zit? Ons huis wordt verbouwd. Dit weekend hebben we de benedenverdieping volledig leeggehaald. Al ons meubilair staat in een opslagcontainer, samen met onze persoonlijke spullen en prulletjes. De caravan voelt vertrouwd, maar ook een beetje unheimisch. Ik ben constant iets kwijt en loop de hele dag van caravan naar bovenverdieping, naar tuin en weer terug. Ach, aan mijn stappen kom ik wel.  

Wat voor ons pas één dag realiteit is, zal dat de komende vijf weken blijven. Dat is te overzien. Er is een duidelijke deadline en dat geeft rust. Op 15 mei zit alles erop, als niemand roet in het eten gooit, en wonen we weer in ons eigen huis. Die stip aan de horizon maakt veel verschil.  

Juist daardoor besef ik ineens hoe anders dit is voor veel mensen. Voor wie dit geen verbouwing is, maar het dagelijks leven. Geen vaste plek om thuis te komen. Steeds schipperen tussen tijdelijke plekken. Slapen op de bank bij vrienden of noodgedwongen wonen in een auto. Spullen ergens opgeslagen, verkocht of nooit aangeschaft, omdat een eigen plek ontbreekt.  

Ik word al onrustig na één dag. Laat staan als je geen idee hebt of dit weken, maanden of jaren duurt. Als je niet weet waar je volgende week slaapt. Als je steeds zoekt naar een plek die even als thuis voelt. Dat is wat woningnood met mensen doet. Het ontneemt je een vertrouwde plek, rust en houvast.  

In Nederland is dit actueler dan ooit. Ook hier in Gorinchem. Huizen zijn schaars, prijzen hoog en wachttijden lang. Voor starters, gezinnen en alleenstaanden voelt een eigen woning steeds verder weg. Wat voor velen ooit vanzelfsprekend was, is dat allang niet meer.  

Wij tellen af naar 15 mei, dan zou de hele verbouwing klaar moeten zijn. Die einddatum geeft houvast. Veel anderen kunnen dat niet. Zij hebben geen duidelijke datum om naar toe te leven. En daarom schrijf ik deze column. Niet om te klagen, maar om bewust te maken. Want wonen is geen detail of bijzaak. Het is de basis onder alles.  

Op 29 april stemmen we in Gorinchem opnieuw. Dat voelt als een herkansing. In een paar weken tijd veranderde de wereld niet, maar mijn blik wel. Door vijf weken tijdelijk ontheemd te zijn, besef ik hoe fundamenteel wonen is. Ik merk dat ik de verkiezingsprogramma’s nog eens opensla. Niet om radicaal van koers te veranderen, maar om te kijken welke ruimte wonen krijgt. En misschien weegt het deze keer net iets zwaarder mee dan op 18 maart.  

Mirjam de Swart