Britt uit Gorinchem (21) gaat 4200 kilometer wandelen door de Verenigde Staten

16 april 2026 om 11:36 Achtergrond

GORINCHEM Waarom zou je 4200 kilometer gaan wandelen door de Verenigde Staten? Het is een vraag die me de afgelopen maanden al meerdere keren is gesteld. Ik ben Britt (21) uit Gorinchem en ik ga 18 april zo’n vier tot zes maanden leven uit mijn rugzak: tent, slaapzak, slaapmat, kleding en voedsel – alles zit erin. Ik ga de Pacific Crest Trail, kortweg PCT, in de VS ‘thru-hiken’. Ik wandel hierbij van de grens met Mexico in het zuiden tot de grens met Canada in het noorden. De kunst is om zo min mogelijk mee te nemen en alles zo licht mogelijk te houden. Je draagt het tenslotte al die tijd op je rug.

Wanneer ik vertel dat ik helemaal alleen de Pacific Crest Trail ga wandelen, word ik vaak verbaasd aangekeken. ,,Leven daar niet allemaal beren?” ,,Wonen er niet alleen maar gekken in Amerika?” ,,Slaap je dan echt in een tent?’’ ,,Laten je ouders je dat gewoon doen?’’ Het zijn vragen die ik bijna standaard krijg zodra ik over mijn plan vertel.

(tekst gaat verder onder foto)

Deze rugzak gaat mee over de PCT - Britt de Ronde

Laat ik vooropstellen: het is inderdaad geen simpel wandelingetje. Het is niet het Pieterpad waarbij je altijd wel bereik hebt op je iPhone of waar er altijd wel een dorp binnen handbereik ligt. We leven ten slotte in dichtbevolkt Nederland dat in enorm contrast staat met het uitgestrekte Verenigde Staten. Misschien is dat juist wat dit avontuur zo magisch maakt. Het is een ultieme ervaring waarin je diepte- en hoogtepunten beleeft – letterlijk en figuurlijk. Waar je spectaculaire uitzichten hebt en dwars door de wildernis van de Verenigde Staten trekt. Waar je mensen ontmoet die net zo ‘gestoord’ zijn als jij en waar de band die je onderweg opbouwt misschien wel veel specialer wordt dan je vooraf kunt bedenken. Het is een avontuur dat volledig buiten mijn comfortzone ligt.

HOE IS DIT OOIT BEGONNEN?

Toen ik voor het eerst las over de PCT, voelde het als iets wat niet voor iemand zoals ik was weggelegd. Het leek compleet onrealistisch – iets wat alleen mensen in YouTube-video’s doen. Toch ging er een lichtje branden. Ik las er destijds over in het boek Wild, tijdens een reis naar Canada met mijn vader. Het boek vertelt het verhaal van Cheryl Strayed, die zichzelf volledig verliest na het overlijden van haar moeder, maar zichzelf terugvindt tijdens haar tocht over de PCT. In combinatie met de overweldigende natuur in Canada werkte dat enorm inspirerend. Daar begon een droom. Ik kocht een kaart voor mezelf en schreef daarop dat ik moest onthouden dat niks onmogelijk is, zolang je iets maar graag genoeg wilt.

Net als Cheryl verloor ik mijn moeder – ik was veertien jaar. Die gebeurtenis heeft mij op zekere zin ook gevormd. Mijn moeder werd plotseling gediagnostiseerd met kanker en een paar maanden later was ze er ineens niet meer. Zo snel kan het dus gaan. Het liet me zien hoe fragiel het leven is en hoe weinig dingen eigenlijk vanzelfsprekend zijn. Nu sta ik er niet zozeer in dat ik mezelf wil ‘terugvinden’ tijdens mijn tocht, zoals in het boek gebeurt. Tegelijk geloof ik wel dat het me inzichten kan geven: over mezelf, over wat ik belangrijk vind en over welke richting ik wil dat mijn leven opgaat. En misschien ben ik onderweg uiteindelijk vooral bezig met simpelweg de ene voet voor de andere zetten – en dat is ook goed.

(tekst gaat verder onder foto)

Britts huis voor de komende maanden - Britt de Ronde

Ik ben me in ieder geval sinds die vakantie onbewust gaan voorbereiden. Wat begon met dag-wandelingen in mijn eentje als training voor de Nijmeegse Vierdaagse, groeide uit tot een week solo wandelen door Engeland. Geen idee of dat betekent dat ik “klaar” ben voor de PCT, maar ik ben wel op het punt gekomen dat ik het met volle overtuiging wil doen. Ja, met overtuiging. Maar ook met zenuwen, onzekerheden en angsten, en dat hoort erbij. Die gevoelens zullen geen reden zijn voor mij om het niet te doen.

DAAR GA IK DAN

Geen idee wat ik onderweg ga meemaken. Welke tegenslagen, hoogtepunten of emoties er op mijn pad komen. Ik zal ermee moeten dealen op het moment dat ze zich aandienen. Wat het ook wordt: het zal een ervaring zijn die ik de rest van mijn leven meeneem.

En om jullie gerust te stellen: Ik heb een Garmin inReach waarmee ik wereldwijd een SOS-signaal kan versturen. Ik heb een goede verzekering afgesloten. Ik heb een PCT-wildernis EHBO-cursus gevolgd. Ik heb contact gehad met ervaren en toekomstige PCT’ers om kennis uit te wisselen. Ik heb mijn lichaam voorbereid in de sportschool en gewerkt aan het voorkomen van blessures. En ik heb enorm veel informatie verzameld uit boeken, podcasts en andere bronnen. Hopelijk helpt dat.

(tekst gaat verder onder foto)

Selfie tijdens Britts soloreis door Engeland - Britt de Ronde

TRAILVERHALEN VAN BRITT

Mocht je mijn avontuur willen volgen kan dat op mijn Instagram-account: @BrittopdePCT. Daarnaast hou ik jullie op de hoogte van mijn belevenissen via de serie ‘Trailverhalen van Britt’ die met enige regelmaat op DeStadGorinchem.nl en in de krant zullen verschijnen. Misschien inspireert mijn verhaal je wel om ook iets te doen buiten je comfortzone. Je hoeft namelijk echt geen buitengewoon mens te zijn om buitengewone dingen te doen!