Column 55: Politiek tumult in de vesting
26 april 2026 om 12:50 Opinie‘Laat ze toch’, zegt de vrouw, ‘ze redden het in Gorinchem ook wel zonder jou. We hebben alles toch geregeld. De buren gaan voor ons stemmen. Kom, geniet een beetje van de zon.’ Zelf ligt ze min of meer languit in de driestandentuinstoel voor de camper. Ze heeft wederom haar korte broek aangetrokken, waardoor haar benen al enigszins beginnen te bruinen. Goede benen nog steeds, geen spatader of andere bobbel te bekennen. Ikzelf kies nog voor de lange broek, ik hou het liever een beetje warm en de zon schijnt steeds slechter te worden voor de huid. Zeker voor de oudere huid. ‘Je kunt toch smeren’, zegt ze, maar daar begin ik niet aan. Een toefje op de neus, a la, maar om nou die lange benen tot aan de tenen in te smeren, dat vind ik teveel gedoe. ‘Dat plakt en kleeft’ zeg ik stuurs. Ze trekt haar wenkbrauwen op en sluit zwijgend de ogen.
‘Maar vind jij dat nou eerlijk’, zeg ik, dat alle landelijke partijen in Gorinchem omwille van de herverkiezingen een of ander Tweede Kamer-coryfee naar Gorkum kunnen halen om te werven en zelfs langs de deuren te gaan, terwijl die arme plaatselijke partijen geen mensen van enig landelijk belang hebben om mee te pronken, geen Jimmy, geen Henri, geen Ani, geen Mika, geen Thierry, niks. Die lopen nu zo’n beetje met hun onbeduidende zelf onder de arm. Dat is toch niet eerlijk?, zeg ik.
‘Ach man’, bromt de vrouw, de zonnebrand glimmend op de wangen, ‘je zegt toch zelf de hele tijd dat die nieuwe verkiezingen niet eerlijk zijn. Dat alles is geoorloofd, behalve actief werven, dus wat zeur je nou.’ Daarmee heeft ze wel een punt. Denk alleen al aan de hoeveelheid juiste en valse informatie die mij, als columnist is toegespeeld over misdragingen van leden van andere partijen, informatie waarover de kandidaat-raadsleden in het openbaar liever niet spreken, uit angst voor negatief versleten te worden, maar in de hoop, dat ik het wel zal gebruiken in mijn column. Dat is toch ook vals. In het openbaar de oprechte, integere brave janus uithangen, die heilig gelooft in de eigen kracht, maar ondertussen hoopt dat ik de valsheid van anderen in mijn column zal openbaren.
‘Nou dan’, zegt de vrouw, ‘als alles geoorloofd is, behalve actief werven, dan is dat toch ook prima. In de landelijke politiek wordt toch ook constant gelekt. Daar blijft toch ook niks geheim. En dat kleine beetje dat wel geheim blijft, wordt dan vijf of tien jaar na dato door iemand in een boek geopenbaard. Dan hoor je pas echt hoe het werkelijk zat. En trouwens, het is wel hartstikke goede promotie voor de stad. Toch? We zijn voortdurend op het journaal.’
Een boek, denk ik, natuurlijk, met als titel ‘Politiek tumult in de mooiste vesting’. En wie gaat het schrijven op een oude dag? René van Dijk, de onderzoekende historicus of toch Pierre Schefferlie,de eeuwige slinkse politicus. We zullen zien.’‘Ik ga even een korte broek aantrekken’, zeg ik. ‘Smeer je benen in’, zegt de vrouw.
Jos Huibers