Trailverhalen van Britt: 335 kilometer op de Pacific Crest trail - vies, moe en voldaan
4 mei 2026 om 13:28 LifestyleIk ben pas een paar weken op de Pacific Crest Trail in Amerika, maar het voelt alsof ik al maanden onderweg ben. Ik zit inmiddels op 335,2 kilometers (209 Miles). Ik heb enorm veel mensen ontmoet, kilometers gelopen, water gefilterd, gezweet, gegeten, gestruggled en gelachen.
Ik ben nog nooit zo vies geweest in mijn leven, maar tegelijkertijd ook nog nooit zó tevreden met zo’n simpel bestaan: eten, slapen, hiken en meer is het niet. Mijn voeten doen pijn, mijn spieren zijn vermoeid, maar toch loop ik met een glimlach op mijn gezicht.
Aan het begin van de PCT - Britt de Ronde
Mijn voeten na de eerste dagen op de PCT - Britt de Ronde
Het einddoel van de trail is Canada, maar eigenlijk valt de tocht uiteen in kleinere etappes. Van stad naar stad om eten in te slaan voor de komende dagen, maar net zo goed van waterpunt naar waterpunt. Die variëren van beekjes tot watertappunten. Zo wordt de trail vanzelf opgedeeld in behapbare stukken. Elke dag brengt weer iets nieuws: andere uitzichten, nieuwe ontmoetingen en avonturen.
AANPASSEN AAN DE TRAIL
Er zijn absoluut dingen waar je aan moet wennen als je zo’n tocht loopt. Alles gebeurt buiten. Je hebt een schepje bij en doet al je behoeften in de natuur. Je kan heel erg zweten, om vervolgens ’s avonds met vermoeide benen en pijnlijke voeten je slaapzak in te kruipen.
En ja, we stinken echt verschrikkelijk. Ik vraag me regelmatig af wat mensen in auto’s, winkels of restaurants ruiken zodra er weer een groep hikers binnenloopt. De ene dag loop je in de hitte en de volgende ochtend is het opeens enorm koud en wil je eigenlijk je slaapzak niet uitkomen. En dan is er natuurlijk nog die zware rugzak, die je altijd bij je moet hebben. Het zijn allemaal ongemakken die erbij horen en die je zal moeten accepteren.
Met mijn groep eten in Julian - Britt de Ronde
EEN FIJNE BUBBEL
De trail begint een beetje te voelen als mijn nieuwe thuis - en eigenlijk is dat het ook. Ondanks dat je loopt door afgelegen gebieden is de trail ontzettend sociaal. Er ontstaat een soort rondtrekkende community van hikers die je telkens opnieuw tegenkomt in trail towns of ergens anders onderweg.
Toch heb ik ook al veel alleen gelopen. Het brengt een bijzondere rust in mijn hoofd en dwingt me om echt in het nu te leven. Je bevindt je echt in een soort bubbel waardoor je wereld een stuk kleiner wordt. Even niet in alle gekte van het dagelijkse leven met zijn vele prikkels. Ik lig meestal rond 21.00 uur in mijn slaapzak en word wakker zodra de zon opkomt, rond 5.30 uur.
Met de groep mochten we slapen bij een trail angel Idyllwild - Britt de Ronde
De trail is ook een mooie manier om het goede te laten zien van mensen. Niet alleen bij de hikers zelf, maar ook bij de mensen daaromheen. De zogenaamde Trail Angels - mensen die vrijwillig langs de trail staan met koud drinken, eten of zelfs hun huis openstellen voor wandelaars. De trail laat zien dat de meeste mensen, aan het eind van de dag gewoon goed zijn.
EN IK?
De trail heeft me nu al flink uitgedaagd. Met hoogtemeters, vermoeidheid, twijfel en alle obstakels die je onderweg tegenkomt. Ik doe het op mijn eigen tempo en zo heb ik bijvoorbeeld ook de keuze gemaakt me af te splitsen van de groep waar ik mee ben begonnen. Het tempo van onze tochten kwam het meer overeen. Een gezegde op de trail: hike your own hike, dat staat voor het feit dat je altijd bij jezelf moet blijven en het aan het einde van de dag jouw eigen tocht is. Dat heb ik dus ook gedaan.
De eerste bergtop bereikt: San Jacinto peak 3302 meter - Britt de Ronde
Ik voel me dus een soort veertje dat langzaam naar Canada zweeft. Dit voelt echter nu nog zo ver weg waardoor het onmogelijk is daar al aan te denken. Mijn vader gaf me voor vertrek een uitspraak mee die ik geregeld uitspreek naar anderen: de reis is de bestemming. Ik vind het zeker nog elke dag spannend en probeer elke tegenslag te accepteren en positief te blijven. Tot zover gaat dat me nog goed af, dus ik doe het allemaal gewoon stap voor stap. Zo kom ik vast wel ergens uit!
Een mooie zonsondergang - Britt de Ronde
Britt de Ronde (21) uit Gorinchem, onder meer verslaggeefster voor De Stad Gorinchem, is begonnen aan een tocht van 4200 kilometer door de Verenigde Staten. Sinds 18 april leeft ze vier tot zes maanden uit haar rugzak: tent, slaapzak, slaapmat, kleding en voedsel, alles zit erin. Ze is bezig de Pacific Crest Trail, kortweg PCT, in de VS te ‘thru-hiken’. Ze wandelt hierbij van de grens met Mexico in het zuiden tot de grens met Canada in het noorden. Voor De Stad Gorinchem geeft ze regelmatig een update over haar ervaringen.
