Column 55: Moederen

10 mei 2026 om 16:03 Column 55

Ze komen alle drie, de dochters en voor zover aanwezig, nemen ze man en kinderen mee. Niet dat moeder er op heeft aangedrongen, het is immers ‘leuk als je komt, maar alleen als je tijd en zin hebt.’ Maar ze weten beter. Dat moeder in het geniep toch een beetje verdrietig zou zijn als ze er geen aandacht aan zouden besteden. 

Het is sowieso ietwat complex omdat moeders eigen moeder nog leeft en twee van de drie dochters inmiddels zelf moeder zijn. En dan is er ook nog een verwachtingsvolle schoonmoeder, die vooral niet moet worden overgeslagen. Ook zij beweert, dat ze het echt niet erg vindt als ze niet komen, moederdag is immers gewoon een commercieel feestje. Maar ook zij verwacht niet eens zo diep van binnen een liefdevol bezoek, ook al is het feitelijk moederen al jaren her uitgedoofd. Ja, zij doet nog wel eens een wasje voor de kinderen of past bij tijd en wijle een dag op de kleinkinderen, maar echt moederen is toch wat anders.

De dochters hebben mij vooraf geappt, want bellen is er niet meer bij, wat voor cadeautje - een kleinigheidje - moeder zou wensen. Dat vind ik een te moeilijke vraag. Ik vind cadeautjes krijgen en geven behoorlijk moeilijk. Zelf weet ik nooit wat ik wil en of ik wel wat wil, laat staan dat ik het weet voor de vrouw, die immers ook al veel meer heeft, dan haar hart ooit begeerde. Voor zichzelf heeft zij nooit zoveel te wensen gehad. Zij heeft altijd een kinderhand gehouden, die in haar kindertijd nog gauw gevuld was. ‘Als jullie langskomen, dat is voor haar cadeau genoeg’, app ik hakkelend. Een zoetsappig cliché, ik weet het, maar in het geval van deze moeder klopt het als een bus. Maar dat wordt niet geaccepteerd. Niks is gewoon niks en aankomen met niks, dat kan niet.

‘Wat geef jij eigenlijk’, vraagt de middelste. Ik app verbaasd dat ik immers wees ben, geen moeder meer heb. ‘Maar je bent toch getrouwd met een moeder’, appt ze scherp. ‘Ja maar, het is toch MIJN moeder niet.’ Volgens de dochter, een zeer invoelend type, gaat het daar helemaal niet om. Waar het om gaat is, dat je moeder bent, dat ben je voor het leven. Je houdt heus niet op moeder te zijn als je niet meer daadwerkelijk moedert. Bij vaders is dat anders, vaderen is immers geen werkwoord. Tenminste, dat denkt ze. Ik zoek het op. Vaderen blijkt wel een werkwoord, maar dat app ik maar niet. Ik heb liever geen heisa op vaderdag.

‘Je kunt haar tenminste een ontbijt op bed brengen’, appt ze voort. ‘Dat vindt ze leuk, ik weet het zeker.’ Ik beloof haar hier serieus over na te denken. ‘Weet je wat’, zegt ze, ‘dan geef ik geen cadeautje, maar dan kom ik gewoon lekker koken. Voor jullie, dan heb ik vaderdag ook meteen gedaan. Dan nemen we alle drie wat ingrediënten mee.’ Dat vinden we een goed idee. Moederen voor moeder. Want koken viel vroeger onder moederen.

Het ontbijt is er bij in geschoten. Helaas. Maar wel een kopje koffie. Voor moeder.

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com