Hoe een play-offwedstrijd van Unitas uitmondde in een wandeltocht van 150 kilometer

16 mei 2026 om 13:54 Achtergrond

PHILIPPINE Het vlindereffect, de theorie dat een kleine gebeurtenis grote gevolgen kan hebben, is bij de meeste mensen wel bekend. Recent heeft zich een opmerkelijk voorbeeld hiervan voorgedaan toen Sam Veltman binnen drie dagen van Leiden naar het pittoreske Philippine is gelopen. Een Gorinchems vlindertje zette deze hele gang van zaken in werking. 

door Marnix van Oort

Het begon allemaal toen Veltman bezig was met het verzinnen van uitdagingen om te oefenen voor zijn eerste solo hike in Noorwegen vorig jaar. Voor een van deze uitdagingen sprak hij Marnix van Oort, sportjournalist bij De Stad Gorinchem, met de vraag of hij nog iets leuks wist. Op dat moment was de zaterdagtak van Unitas verwikkeld in een strijd om promotie/degradatie tegen de lokale voetbalclub uit het Zeeuwse dorp Philippine. Al snel werden de lijntjes getrokken en het kwam uit op ongeveer 150 kilometer tussen het huis van Veltman en de voetbalclub uit het dorp. De planning verliep uiteindelijk vrij vlot en de eerste echte poging vond plaats van 18 tot 20 juli 2025.

Even rusten tijdens de driedaagse tocht - Sam Veltman

COWBOYCAMPEN

,,Ik liep toen stage in Dordrecht”, vertelt Veltman, die in Leiden woont ,,Ik ging ’s middags met de trein naar huis, had alles al klaarstaan en begon eind van de middag met lopen. Het plan was om onderweg op random plekjes te wildkamperen. Cowboycampen dus: gewoon met een matje ergens in de natuur liggen. Maar die tocht liep allesbehalve soepel. Een paar dingen werkten me flink tegen. Ik had kort daarvoor mijn voet gebroken en het was extreem warm. Heel vlak asfalt ook, dus de hitte bleef hangen. En ik liep daar met een dikke zwarte wollen trui aan. Na ongeveer 75 kilometer ging het mis. Ik crashte compleet en gaf op. Ik doe dan wel geneeskunde, maar ik heb blijkbaar nooit geleerd hoe je je voet goed moet tapen. Ik had tijdens het heetste deel van de dag drie uur niet gedronken en was anderhalf uur oververhit. Op een gegeven moment stond ik met al mijn kleren aan onder een buitendouche om af te koelen. Mentaal brak ik daar echt. Mijn tempo stortte volledig in. Toch voelde ik ergens dat het mogelijk moest zijn.’’

Bij zijn eerste poging had Veltman zijn eerder gebroken voet niet goed getaped en moest hij opgeven - Sam Veltman

‘WAT ALS?’

,,Die eerste keer was echt geen pretje, maar ik had wel het idee: ik kan dit eigenlijk gewoon. Vooral die gebroken voet hield me tegen. En ik wilde mezelf niet kapot pushen, want een maand later ging ik naar Noorwegen. Noorwegen ging uiteindelijk goed, maar mijn zelfvertrouwen had wel een klap gekregen. Een tocht in Limburg ging kort ervoor ook niet geweldig en de eerste tocht kwam dus maar halverwege. Ondertussen was ik een hike in de Pyreneeën van twee weken aan het plannen voor in de zomer van 2026 en ik zocht weer iets om erin te komen. De tocht naar Philippine bleef door mijn hoofd spoken. Het bleef echt hangen. Als ik iets doe, maak ik het af. De hele tijd zat dat stemmetje in mijn hoofd: wat als?”

Twee à drie maanden van tevoren begon hij opnieuw te plannen. Dit keer in het voorjaar, met beter wandelweer. ,,Het werd uiteindelijk van maandag 30 maart tot woensdag 1 april. Minder warm, veel beter. Ik was ondertussen ook aan het trainen voor een halve marathon. En er was weer een weddenschap aan verbonden natuurlijk.”

Weidse vergezichten onderweg in Zeeland - Sam Veltman

DRIE WEKEN IN COMA

,,De eerste dag ging ik om zeven uur ’s ochtends de deur uit. Ik maakte goede vooruitgang en kwam begin van de middag rond Maasland iemand tegen op een fietspad. Er liep een man die met zijn been aan het zwaaien was tijdens het lopen. We raakten aan de praat. Hij bleek drie weken in coma te hebben gelegen. Oud-marinier, dienstplicht gedaan, onder vuur gelegen in Libanon en schipper. Daarna een beroerte gehad en volledig verlamd geraakt. De man, Stanny, had zichzelf teruggevochten. Met heel veel revalidatie kon hij weer lopen, al was zijn linkerkant nog steeds verlamd. Hij vertelde dat hij die dag al 23.000 stappen had gezet.” 

Wat Veltman vooral bijbleef, was één uitspraak: ,,Hij zei: ‘Binnen vijf jaar sta ik weer op het schip en jij gaat dokter worden.’ Dat werkte echt als motivatie.”

De tocht ging door fraaie landschappen - Sam Veltman

,,De eerste dag liep ik 50 kilometer. Aan het einde kreeg ik stijve benen, maar ik vond een camping en sliep goed. De tweede dag werd vooral lang. Ik begon om zes uur en liep uiteindelijk zestien uur lang, in totaal 55 kilometer. Veel stretchen tussendoor, beginnende blaren… maar eigenlijk was het vooral gewoon best saai. Net na de helft had ik echt even een dip. Maar ik bleef doorgaan en kwam rond negen uur ’s avonds op de camping aan.’’ 

LOPEN ALS EEN OUDE OPA

Voor de laatste dag zette Veltman vroeg de wekker. ,,Om twee uur ’s nachts ging ik eruit. Gek genoeg voelde ik me toen juist echt goed. Iets na drieën was ik alweer onderweg. Daardoor ben ik best hard gaan pushen. Uiteindelijk was ik iets voor één uur ’s middags in Philippine. Ik ben daarna ook nog even België in gelopen en weer terug. Vier kilometer extra. Daarna liep ik echt als een oude opa. Mijn voeten konden helemaal niks meer hebben de volgende dag. Maar het herstel was vrij rap: op zondag liep ik alweer zestien kilometer hard door de heuvels.”

Het doel wat behaald: het Zeeuwse Philippine - Sam Veltman

Het bizarre van dit hele avontuur is natuurlijk dat dit allemaal niet was gebeurd als Unitas niet toevallig een wedstrijd had gespeeld tegen de club uit Phillipine. De club uit Gorinchem heeft overigens nooit het dorp gezien, de wedstrijd was op neutraal terrein in Zevenbergen. Voor De Roodbroeken liep het avontuur ook goed af, er werd met 2-10 gewonnen waardoor Unitas een vierdeklasser bleef. Dit seizoen zal een herhaling van het duel zich niet kunnen voordoen. Unitas zelf kan nog de play-offs halen voor promotie naar de derde klasse en Philippine is kampioen geworden in de vijfde klasse, waardoor nacompetitie niet meer nodig is.