Column 55: Bultrug

17 mei 2026 om 16:00 Opinie 55

Twee maanden lang zijn wij getrakteerd op beelden en verhalen over een bultrug, die was vastgelopen. In een zeetje, waar hij niet thuishoort. Het is namelijk niet diep genoeg voor een beest van 12000 kilo. Volgens experts zal dat in de toekomst veel vaker gaan gebeuren, omdat het zeegebied waar het kolossale beest wel thuishoort inmiddels te warm is. Dat komt door de klimaatverandering. De beesten slaan dus op de vlucht en gaan op zoek naar gebieden, waar de leefomstandigheden beter zijn. Bultruggen zijn de nieuwe gelukzoekende klimaatvluchtelingen, zeg maar. De bultrug in kwestie kreeg een naam, Timmy, waardoor hij, aldus deskundigen in de ogen van het volk menselijke trekken krijgt. Het medelijden met het arme beest groeide met de dag en nam gaandeweg vormen aan, die elk elk deskundig advies het verdwaalde beest in stilte te laten sterven, vermorzelde. Waar voorheen nog wel eens naar experts en wetenschappers geluisterd werd, is dat heden ten dage niet gebruikelijk meer, als zij dingen verkondigen, die het onwetende volk niet wil horen. Het beest moest en zou dus gered worden, koste wat het kost en het kostte een fiks aantal miljoenen, publiciteitsbewust door stinkend rijke miljonairs volgaarne gedoneerd. Het beest werd in een gigantisch drijvend zwembad gejaagd en getrokken en door een ruziënde bemensing naar diepere wateren gevaren, waar het enige dagen later alsnog overleed of gewoon doodging. Zeemeeuwen en ander gevogelte doen zich nu te goed aan het kadaver, zoals ook de meeste mensen zich te goed doen aan kadavers, die geen naam hebben. Want Flappie wordt netjes begraven in de tuin.

Onze vriendin T. - ik hou het even bij een initiaal om te voorkomen dat de Arkelse AZC-terroristen haar woning met fakkels en explosieven gaan bestormen - net terug van een maand vrijwilligerswerk in het vluchtelingengetto op Lesbos - vernam de ondernomen strapatsen rond Timmy met stijgende verbazing. Ze was ook wel een beetje boos. In het kamp had ze immers zoveel mensen gezien en gesproken, die gevlucht waren uit omstandigheden, waarbij die van bultrug Timmy tot bagatel verbleekten. Zij trof mensen, waarvan hele families waren uitgemoord of van honger een wrede dood waren gestorven. Mensen, afkomstig uit gebieden, waar al jaren geen regendruppel gevallen was en waar oogst op oogst verdroogde en mislukte. Zij zag en sprak, moeders wier kinderen in hun armen van de honger gestorven waren. Zij sprak uitzichtloze overlevenden van een bizarre vluchtroute, die onderweg menig medereiziger hadden zien omkomen in de zee, zelfs in het korte stukje op weg naar Lesbos. Teruggejaagd, lekgeschoten, verdronken.

Mensen zonder naam, waar geen miljonair zich om bekommert, waar geen jacht voor uitvaart, waar geen perspectief op wacht, anders dan spandoeken, fakkels, explosieven en vlammen. En politici, die hen een gewisse dood in willen jagen.

Ware ik maar een bultrug, verzuchten zij, of een zielig poesje met schurft.

Jos Huibers

jos.huib@icloud,com