Jos Huibers in gesprek met Martin Rensen: Bruggen bouwen

25 mei 2026 om 11:11 Mensen Jos Huibers in gesprek met ...

GORINCHEM Hij is geboren en getogen in Gorinchem: Martin Rensen, 43 jaar, jarenlang stadsdichter en nu programmaregisseur bij theater Peeriscoop. Hij werkte 23 jaar in de Jeugdzorg en nu, sinds enige tijd in de Gehandicaptenzorg - “ik bied ondersteuning aan mensen in de eigen woonsituatie” - drie dagen zorg, twee dagen Peeriscoop.

door Jos Huibers

 ,,Ik heb mijn leven nooit zo gepland, hoor. Ben overal zo’n beetje ingerold. Als ik een mooie uitdaging tegenkom, dan zeg ik ja. Dat is gedurende de jaren mijn motto geworden, #ja. Ik ben een mensenkind en ben mijn geloof in mensen nooit kwijtgeraakt. Je moet altijd in gesprek blijven. Er is altijd wel een brug te bouwen. Daar hou ik van, bruggen bouwen.”

STALKAARSEN

,,Ik ben geboren en opgegroeid in de wijk Stalkaarsen in een klein arbeidersgezin. Mijn enige zus is vier jaar ouder dan ik. Mijn vader werkte in de Rotterdamse haven en mijn moeder werkte in de ochtenduren in een soort thuiszorg, zij maakte schoon bij mensen. Maar zij was altijd thuis als wij er waren. Ik heb zo’n mooie, rijke jeugd gehad. Een eenvoudig gezin, maar ik heb nooit iets gemist. We kregen pas een auto toen ik 12 jaar was en in de vakantie gingen we met de trein een week naar Texel. Stalkaarsen. Ik ben er, met een korte onderbreking in de Gildenwijk, altijd blijven wonen, fijne huizen, tuintje voor, tuintje achter, lekker licht.”

,,Op school ging het niet zo best, ik kon niet tegen klaslokalen. De hele basisschool heb ik voornamelijk op de gang gestaan. Behalve toen ik in groep 5 zat, bij meester Sibo. Die begreep mij, hij was persoonlijk betrokken. Daar heb ik veel van geleerd. In mijn latere leven en werk is dat richtinggevend geweest: als je je persoonlijk met mensen verbindt, kom je het verst. Met een aantal ex-cliënten uit de Jeugdzorg ben ik nog steeds bevriend. Mijn ouders waren ook sociaal bewogen. Ik wist al vroeg dat ik met mensen wilde werken. Toen ik 17 jaar was ben ik naar de MBO gegaan, Sociaal Pedagogisch en Sociaal Cultureel Werk. Ik wilde onderwijsassistent worden en daarna naar de PABO. Zover kwam het niet. Tijdens een stage op de Jenaplanschool ontdekte ik dat ik niet geboren was voor het onderwijs, ik kon nog steeds niet tegen klaslokalen. Een vriend van me zei, is de Jeugdzorg niks voor jou? Zo kwam ik daar terecht, bij Trivium, in de residentiële zorg. Drieëntwintig jaar lang dus.”

STADSDICHTER

,,Ik heb altijd teksten geschreven. Ik heb nog schriften vol met rapteksten, die schreef ik toen ik jong was. En ik speelde in bandjes, hardrock. Niet dat ik kon zingen, maar dat hoefde ook eigenlijk niet. Ik schreef de teksten, in het Engels, maar ook in het Nederlands. Toen ik vader ging worden, schreef ik gedichten over vaderschap, die ik dan soms op Facebook plaatste. Door Georgios Lazakis werd ik aangespoord om mee te doen aan het door hem georganiseerde festival ‘Spoken in de stad’. Mensen bleken het leuk te vinden, tot mijn verbazing, maar zo ontdekte ik mijzelf min of meer als dichter. Twee jaar later werd ik stadsdichter. Gorinchem was net tot mooiste vestingstad verkozen en wilde een echte stadsdichter. Minder vrijblijvend dan mijn voorganger Ro van Doesburg. Tijdens verkiezingen werd ik gekozen, hashtag ja, zeg maar, gewoon doen. Dat bleek best een omvangrijke taak. 

Er zijn mensen die mijn gedichten versjes noemen of mij een fruitschaaldichter noemen. Ze doen maar

In de bijna vier jaar dat ik het was, heb ik minstens 120 opdrachten gehad. Voor alles en voor iedereen, van optreden tot workshop dichten. Over mijn dichterschap werd verschillend gedacht. Ik hou ervan om simpele gedichten te schrijven, die lekker lopen, een goed metrum hebben. 

Het allerliefst schrijf ik gedichten die bestaan uit twee zinnen. En ik moet ze zelf begrijpen. Dan begrijpen anderen ze ook. Je hebt zoveel dichters, die ingewikkelde, hoogdravende gedichten schrijven, die geen mens begrijpt. Er zijn mensen die mijn gedichten versjes noemen of mij een fruitschaaldichter noemen. Ze doen maar.”

PROGRAMMEUR

,,Het was Willem Hak die mij vroeg om Buiten de Waterpoort een festival te organiseren. Ik had dat nog nooit gedaan, maar hij dacht dat ik dat kon. Ik had veel goede contacten binnen de muziekwereld, waarvan ik gebruik kon maken. Het werd het Waterpoortfestival, dat elf jaar lang is herhaald. Niet te verwarren met het Waterpoortfestival van nu. Een succes dus. Voor een goed festival moet je ook over de grenzen van de eigen regio kijken. Daar zijn we in Gorinchem niet zo goed in. In onze belt zijn we nogal naar binnen gericht en doen we de dingen het liefste zelf. Als Gorcumers onder elkaar, die ook nog eens moeite hebben om samen te werken. Er zijn vrienden die om die reden onze regio verlaten hebben en elders zijn gaan wonen. Daarvoor kies ik niet. Ik zeg altijd, als je dingen wil veranderen, moet je dat doen van binnenuit, bruggen bouwen, samen werken.

Ik heb een aantal projecten gedaan, samen met Johannes van Camp, zoals de installatie Dierbaar als onderdeel van de tentoonstelling Beestenboel in het Gorcums museum en het project ‘De kracht van de vrede’ op de stadswallen.

Roy Grunewald heeft mij voorgedragen als programmaregisseur bij Peeriscoop. Hij heeft mij aangemoedigd dit te doen. Ook nu gold weer, dat ik hierin geen echte ervaring had, maar het wel een hartstikke mooie uitdaging vond. Gewoon ja zeggen dus. Ik kreeg de opdracht mee om vernieuwing te brengen, een frisse wind. Ik zou me ook naar buiten richten en daarbij de stad betrekken en bruggen bouwen.”

Martin Rensen: ,,Gewoon ja zeggen dus”  - Jos Huibers

PROGRAMMA

,,Ik wilde proberen middels een veelzijdige en brede programmering een breder en diverser publiek te trekken, maar ook trouw te blijven aan de vaste bezoekers van Peeriscoop. Ik wist dat ik hard moest werken, om verloren tijd in te halen. Terwijl je normaliter een jaar lang bezig bent met het samenstellen van een programma voor het volgend seizoen, had ik nu maar een maand of vijf. Toch ben ik heel erg trots op het programma wat we nu kunnen presenteren. 

Het klassiek toneel is terug, ook jong en hip, amateurtoneel en professioneel theater, zoals het Toltheater van Syndion met een eigentijdse bewerking van Cyrano en de Gorcumse jonge theatermaker Andrea Voss, samen met het toneelgezelschap ‘Van die mensen’. We hebben muziektheater met onder andere het jonge talent Sem Konijn met zijn voorstelling ‘Populisme, de musical’. Ik ben heel blij met de komst van Huub van der Lubbe van de Dijk, die samen met Jan Robijns een muziekvoorstelling brengt. Wij vermijden de coverbands, maar brengen wel voorstellingen met muziek van respectievelijk Neil Young en David Bowie. Maar dan wel ingebed in een theatraal verhaal. Er komt ook een goede gipsyband en op het gebied van kleinkunst/cabaret hebben we de beste voorstellingen eruit gepikt.”

SAMENWERKING

,,En nu ben ik alweer begonnen aan het programma voor het seizoen ’26/’27. Om een goed programma samen te stellen, moet je een heleboel voorstellingen zien, verspreid over het hele land. En dat in goede samenspraak met de andere theaters in de stad. Ervoor zorgen dat de programma’s van Peeriscoop en ’t Pand aanvullend zijn en elkaar niet overlappen. Maar ook in overleg met de diverse aanbieders in de stad. Een mooi cultureel programma maak je immers met elkaar en niet naast elkaar. Ook hier bouw ik graag bruggen, waar ze er nog niet of niet meer zijn. En het wachten is natuurlijk op het Cultuurhuis, in de wetenschap dat het nog jaren kan duren, voor het in gebruik kan worden genomen. Ik hoop dat het er komt, maar er moet nog veel water door de zee qua aanbesteding, kosten, uitvoering, renovatie en exploitatie. We gaan het zien, maar ik vertrouw erop. Het kan alleen maar mooier worden.”

Het volledige programma is te bekijken op www.peeriscoop.nl