Trailverhalen van Britt (2) - 700 kilometer op de trail: aanpassen in plaats van plannen

Ik zit op 727 kilometer en ik kan nog steeds niet geloven dat ik gewoon zóveel kilometers heb gelopen. Ik heb in enorme hitte gehiked, bergen beklommen met een rugzak gevuld met vijf dagen aan eten - en dus op zijn zwaarst was - en de trail moeten doorstaan met slechte slaap door een slaapmat die lek is gegaan. De ene dag voel ik me beter dan de andere. Wat de trail je vooral leert, is dat je je eigenlijk nergens volledig op kunt voorbereiden. Je wordt gedwongen om je aan te passen aan alles wat je tegenkomt.

Een jaar geleden was ik deze reis nog aan het voorbereiden, terwijl ik eigenlijk helemaal niet zeker wist of ik het ook echt zou gaan doen. Wie had ooit gedacht dat ik zoveel kilometers over de PCT zou lopen? Ik in ieder geval niet. Juist daarom voel ik me nog elke dag ontzettend dankbaar dat ik hier mag zijn.

(tekst gaat verder onder afbeeldingen)

Veel meesjouwen in de afgelegen gebieden - Britt de Ronde

Mijn lichaam voelt gelukkig goed en ik heb het idee dat ik het aardig doe. Ik probeer mezelf niet te veel te vergelijken met andere, snellere hikers - al blijft dat soms lastig - en gewoon mijn eigen tempo aan te houden. Uiteindelijk ontwikkel je hier vanzelf je ‘trail legs’ en worden de kilometers makkelijker. De trail blijft uitdagend, maar je wordt wel steeds sterker.

Britt op de PCT - Britt de Ronde

TRAILNAME

Ik heb inmiddels ook mijn trailnaam gekregen: Rambo. Dat is hier echt een ding. Mensen herkennen je van die naam en spreken je zo aan. Het wordt een soort onderdeel van je identiteit. Zo’n naam kan ontstaan door een dom moment of omdat iets gewoon perfect bij iemand past. Denk aan namen als Jukebox, omdat iemand absurd veel muziek kent. Of Chopstick, omdat iemand superdunne benen heeft.

Lees ook

Britt uit Gorinchem (21) gaat 4200 kilometer wandelen door de Verenigde Staten

 

Waarom Rambo vraag je je af? Nou omdat ik dus onder andere een bandana draag, vaak met viezigheid op mijn gezicht loop en mijn haar in de war zit. Ook ben ik niet altijd even subtiel met mijn woorden zodra iets tegenzit en weet ik mijn frustraties behoorlijk goed te uiten - meestal op een grappige manier.

‘Rambo’ bij de 300 mile marker - Britt de Ronde

Andere opties waren Rizz, Raymen en Chaos. Ik raak namelijk regelmatig spullen kwijt en ben echt nog aan het leren hoe je uit een rugzak leeft. Dat blijkt toch moeilijker dan gedacht. Soms is het best frustrerend, want het is niet fijn om spullen te verliezen of dingen kapot te zien gaan. Dat is dus helaas gebeurd met mijn slaapmat - iets waar ik op dit moment nog een oplossing voor aan het zoeken ben.

Weer een hoogtepunt, letterlijk - Britt de Ronde

DE SIERRA’S

De uitzichten maken gelukkig alles waard. Elke dag brengt weer iets nieuws om je over te verwonderen: een mooie zonsondergang, een leuke ontmoeting met iemand, een mooi uitzichtpunt of een trail angel die ineens langs het pad staat met heerlijk gekoelde coca-cola blikjes!

Ik kom richting het einde van de desertsectie, en daar ben ik echt trots op. Hierna komen de beruchte Sierra’s: een enorme bergketen in Californië waar veel hikers enorm naar uitkijken, maar die tegelijkertijd ook gevreesd wordt. Zodra je Kennedy Meadows binnenloopt -het punt dat gezien wordt als het einde van de desert en de toegang tot de Sierra’s - word je vaak begroet met applaus. Het betekent namelijk dat je de eerste 700 miles (1120 km) hebt voltooid en de beruchte woestijn hebt doorstaan.

Een trail angel breng wat heerlijks - Britt de Ronde
Ik vind het nu al afgelegen, maar in de Sierra’s ben je echt compleet in the middle of nowhere. Het kan zomaar gebeuren dat je dagenlang zonder bereik loopt. Dan ben je echt into the wild. Ondanks de angst voel ik ergens ook een stemmetje in mezelf dat zegt: ‘’Bring it on’’ en daar hou ik me aan vast!

Britt de Ronde (21) uit Gorinchem, onder meer verslaggeefster voor De Stad Gorinchem, is begonnen aan een tocht van 4200 kilometer door de Verenigde Staten. Sinds 18 april leeft ze vier tot zes maanden uit haar rugzak: tent, slaapzak, slaapmat, kleding en voedsel, alles zit erin. Ze is bezig de Pacific Crest Trail, kortweg PCT, in de VS te ‘thru-hiken’. Ze wandelt hierbij van de grens met Mexico in het zuiden tot de grens met Canada in het noorden. Voor De Stad Gorinchem geeft ze regelmatig een update over haar ervaringen.