Column 55: A27

7 juni 2026 om 20:37 Opinie

Zijn we maandenlang uitgelachen, bevraagd en beschimpt vanwege de o zo onnodige herverkiezingen, waar inmiddels geen haan meer naar kraait, maar waarnaar, naar verluidt onderzoek voortduurt, nu gaat het voornamelijk weer over de files. 

Vooral mensen die aan de randen van Nederland wonen wrijven je met genoegen in, dat voor het wonen in het westen offers gebracht moeten worden, vooral op de weg. “Leuk hoor al die rivieren”. zeggen ze dan, ‘prachtig zelfs hoe die meanderen door het met groen gras bedekte landschap, maar houdt dat nou niet geweldig op, al die bruggen, waar je overheen moet?” “Ja”, zeg ik dan, “dat houdt wel op ja. En het wordt alsmaar erger. Er zijn gewoon te veel auto’s.” 

Bij ons valt dat reuze mee, zeggen ze dan, er zijn eigenlijk alleen filetjes als er een ongeluk gebeurd is, maar dat gebeurt bijna nooit hier “Tja”, mompel ik, hopend dat ze niet over de A27 beginnen. Maar helaas. “Is het wel een beetje leuk wonen aan de A27, met zicht op de Merwedebrug? Daar kruist de meest filegevoelige snelweg van Nederland toch de drukst bevaren rivier, is ’t niet”, teemt Jaap uit Bad Nieuweschans treiterig. 

Jaap is altijd al een cynische etterbak geweest. Maar daar in Oost-Groningen schijnt dat nauwelijks op te vallen. “Ze zijn de A27 nu aan het verbreden en er komt een tweede brug.”, zeg ik onnozel, terwijl ik beter weet. “Joh”, zegt Jaap, “ik hoorde of las, dat dat veel langer gaat duren dan gepland. Tot ver na 2031. En ook dat de kosten met honderden miljoenen per jaar oplopen, dus – hoe oud ben je nu? – dat ga jij niet meer meemaken, haha.” 

Hij denkt dat ie leuk is. “En tot het zover is, heb je er alleen maar last van. Die weg is voortdurend afgesloten vanwege werkzaamheden. Wij hebben besloten, wij komen voorlopig niet meer die kant op, je staat uren vast, zonde van je tijd.” “Dat begrijp ik best”, zeg ik, terwijl ik inwendig juich dat het bezoek van deze droplul en zijn chagrijnige vrouw ons voorlopig bespaard blijft.

Het ergste is, dat hij gelijk heeft. Er is geen lol meer aan, autorijden richting Utrecht op welk moment van de dag dan ook. En dat wonende in een stadje waar alleen een lullig boemeltje ons verbindt met Dordrecht en Geldermalsen en ook de snelbus in de file belandt of noodgedwongen om moet rijden. En nou blijkt er ook nog sprake van waterstofverbrossing in het staal in het beton van het viaduct over het kanaal van Steenenhoek. Hetgeen de kosten en de duur van de verbreding ook weer verhoogt. 

“Waterstofverbrossing? Wat is dat nou weer”, zegt de vrouw, “ze kunnen je ook alles wijsmaken.” Ik zoek het op. “Het bestaat echt”, zeg ik. “Zullen we de auto maar wegdoen”, zegt ze, voor de vorm. “Hoe komen we dan bij je oude moeder? Met het OV ben je bijna vier uur onderweg”, zeg ik, “en dan moet je ook nog terug.” “Zal ik een eitje bakken”, zegt ze. Amor fati.

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com