MET VIDEO - Trailverhalen van Britt (3): Mijn eerste stappen door de Sierra Nevada-bergketen

Kennedy Meadows (1121,28 km) wordt gezien als het officiële einde van de woestijnsectie en de toegangspoort tot het tweede deel van de PCT: de Sierra Nevada. Het moment waarop je voor het eerst besneeuwde bergtoppen in de verte ziet en je jezelf plotseling in een groene vallei vol beekjes waant, is onbeschrijfelijk. Ik ben helemaal klaar voor deel twee van de Pacific Crest Trail.

door Britt de Ronde

Waar water in de woestijn schaars was, is het in de Sierra juist overal aanwezig. Beekjes en rivieren kruisen voortdurend het pad. Hoewel ik geen vier liter water meer hoef mee te slepen, is mijn rugzak allesbehalve licht. De afstanden tussen de stadjes, waar je opnieuw je eten moet inslaan, zijn groter. De Sierra zijn enorm afgelegen en er is vrijwel geen bereik. Daarnaast moet al je eten worden opgeborgen in een bear canister: een stevige ton van ruim een kilo die voorkomt dat beren bij je voedsel kunnen komen.

Dat is maar goed ook, want op dag twee zag ik meteen een beer. Een prachtig dier, maar het werd al snel duidelijk dat deze beer zich niet gemakkelijk liet afschrikken. Toen bleek dat hij niet van plan was weg te gaan, pakte ik snel mijn lunchspullen in en nam ik afstand. Later leerde ik van een andere hiker dat dit geen standaard ontmoeting met een beer was. Zodra je merkt dat een beer niet onder de indruk is van een groep mensen, kun je het beste rustig afstand nemen en hem zijn ruimte geven. Het was wel indrukwekkend om te zien.

DE HOOGTES

In de eerste week van de Sierra wachten meteen flinke uitdagingen. Zo passeer je Forester Pass (4.023 meter), het hoogste punt op de PCT, en krijg je de kans om Mount Whitney te beklimmen. Met zijn 4.421 meter is dit de hoogste berg van het vasteland van de Verenigde Staten. Voor veel PCT-hikers is dit een populaire side quest, aangezien die niet officieel onderdeel is van het pad, maar je deze met je PCT-permit wel mag beklimmen.

Onderweg naar de top van Mount Whitney met een prachtige ochtendlucht   - Britt de Ronde

Ik besloot beide uitdagingen aan te gaan. Met mijn beperkte ervaring in de bergen en vrijwel geen ervaring met hiken door sneeuw vond ik dat behoorlijk spannend. Om 00.15 uur begon ik aan de klim naar Mount Whitney, in de hoop de top bij zonsopkomst te bereiken. Bij het eerste besneeuwde stuk van het pad trok ik mijn microspikes aan. Daarnaast had ik in Kennedy Meadows een ice axe gekocht voor extra veiligheid. Met veel spanning, maar wel volledige focus, baande ik me een weg door de sneeuwpassen. Op deze hoogte merk je ook direct hoe dun de lucht is. Ademhalen kost veel meer moeite en daar had ik zeker last van.

Toen ik uiteindelijk de top bereikte, helaas net na zonsopkomst, voelde dat magisch. Ik belde mijn vader (er was wel bereik op de top) en kon mijn tranen nauwelijks inhouden. Op dat moment voelde ik me letterlijk on top of the world. Ik had enorm veel grenzen verlegd en angsten overwonnen en ben nog nooit in mijn leven zo hoog geweest. Het uitzicht was prachtig en de lucht was mooier dan ik ooit had gezien.

Midden in de Sierra Nevada-bergketen - Chris Richardson

ZENUWACHTIG

De dag daarna wachtte Forester Pass. Ik had allerlei verhalen gehoord over een zogenaamd “sketchy” stuk met een steile sneeuwhelling waar je echt niet mag vallen. Dat maakte me behoorlijk zenuwachtig, maar gelukkig liep ik samen met een grote groep hikers. Dat gaf vertrouwen. Ook hier was de hoogte geen grap. Ik had het fysiek nog zwaarder dan tijdens de klim naar Whitney. Ademhalen bleef lastig, maar voor ik het wist stond ik op het hoogste punt van de PCT.

Toen het spannende gedeelte eindelijk aanbrak, haalde ik diep adem en vervolgde ik stap voor stap mijn weg. Terwijl de groep me aanmoedigde, volgde ik de voetsporen die in de sneeuw waren achtergelaten, met mijn ice axe in mijn rechterhand en mijn trekking pole in mijn linkerhand. Altijd drie contactpunten met de grond. Langzaam maar zeker bereikte ik de overkant.

Uitzichtpunt op de bergen   - Britt de Ronde

De Sierras zijn hoog, uitdagend en dwingen me om grenzen te verleggen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Tegelijkertijd zijn ze adembenemend mooi. Het voelt alsof je voortdurend door een ansichtkaart wandelt. Gewapend met mijn microspikes en ice axe voel ik me veiliger en klaar voor de rest van de trail. Deze Dutchie laat zich niet tegenhouden door een paar hoge bergen.

Britt de Ronde (21) uit Gorinchem, onder meer verslaggeefster voor De Stad Gorinchem, is begonnen aan een tocht van 4200 kilometer door de Verenigde Staten. Sinds 18 april leeft ze vier tot zes maanden uit haar rugzak: tent, slaapzak, slaapmat, kleding en voedsel, alles zit erin. Ze is bezig de Pacific Crest Trail, kortweg PCT, in de VS te ‘thru-hiken’. Ze wandelt hierbij van de grens met Mexico in het zuiden tot de grens met Canada in het noorden. Voor De Stad Gorinchem geeft ze regelmatig een update over haar ervaringen.