Mijn Gorinchem: Tussen twee werelden

Gorinchem. Mijn stad. De vesting met haar dijken en wateren, de grachten waar ik mijn eigen voetstappen herken. De plek waar de wind me omarmt als ik over de stadswallen loop, waar de straten vertrouwd voelen, zelfs als ze stil zijn. Gorinchem is de plek waar ik thuiskom zonder na te denken. Waar mijn voeten automatisch de weg vinden, waar ik mensen groet zonder me af te vragen of ze me kennen.

En nu ben ik hier. Djokjakarta. Een stad aan de andere kant van de wereld en toch voelt het alsof ik hem ergens al kende. Misschien door de verhalen van mijn grootouders, misschien door iets dat dieper in mijn bloed zit.

Het is vreemd hoe ‘thuis’ zich in lagen kan opbouwen. Hoe Gorinchem en Djokja tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan in mij. De ene stad mijn heden, de andere een verleden dat ik nooit zelf heb geleefd, maar dat wel in mij voortleeft.

In Gorinchem ken ik de seizoenen, de geur van de rivier, de gezichten op de markt. Hier in Djokja leer ik een ander ritme: de warme nevel in de ochtend, de geur van kruidnagel en zoete thee, de zachte tonen van het Javaans die als een melodie langs me heen dansen. En terwijl ik Gorinchem altijd als vanzelfsprekend heb ervaren, maakt Djokja me bewust van de fluïde aard van thuis.

Thuis is niet altijd een plek op de kaart. Het is een gevoel dat meebeweegt, dat zich nestelt in de kleine momenten van herkenning. In de manier waarop mensen hun koffiedrinken, in de warmte waarmee iemand je uitnodigt aan tafel, in de vanzelfsprekendheid waarmee je je voeten neerzet op onbekende grond en denkt: ja, hier mag ik zijn.

Wanneer ik straks weer terug ben en door de straten loop in Gorinchem, zal ik Djokja met me meedragen. Net zoals ik nu, terwijl ik door Djokja dwaal, Gorinchem nog steeds in mijn hart voel kloppen. Want misschien is thuis niet iets waar je naartoe gaat, maar iets wat je overal met je meeneemt.

Esmay Usmany

Meer lezen: www.esmayusmany.com