Wat staat daar nou?! Vestingloop

,,Ga lekker ergens anders hardlopen, stelletje kankermongolen.”

De man in de grijze bestelbus had er duidelijk geen boodschap aan dat de Gorcumse vesting afgelopen zondag het decor was voor de Vestingloop. Hij wilde de stad uit. En wel nu!

De verkeersregelaar probeerde hem nog geduldig uit te leggen dat hij even moest wachten, maar daar had de opgefokte bestuurder geen oren naar. Met een lading krachttermen en een woeste ruk aan het stuur koos hij een alternatieve route. Een route die hem waarschijnlijk wéér vast zou laten lopen op een stel hardlopers. Ik wenste de verkeersregelaars die hem verderop zouden treffen in gedachten alvast veel sterkte.

De Vestingloop is een gezellig hardloopevenement voor jong en oud. Dit jaar was de belangstelling groter dan ooit. Met 2500 deelnemers uit 366 verschillende woonplaatsen – en zelfs uit Duitsland, België, Spanje en Frankrijk – was de Vestingloop voor het eerst sinds corona volledig uitverkocht. Tel daar de toeschouwers bij op en je snapt: het was zondag druk. Héél druk. En ja, dat kan vervelend zijn. Maar dat is nog geen reden om een onschuldige verkeersregelaar de huid vol te schelden. Het is niet dat dit evenement uit het niets kwam opdagen. Het was al ruim van tevoren aangekondigd. Meneer had ook een uurtje eerder kunnen vertrekken. Zomaar een tip. Gratis en voor niets.

Op een ander oversteekpunt zie ik hoe verkeersregelaars zich staande houden tussen het verkeer en de lopers. Terwijl de één geduldig wacht, kijken andere automobilisten of fietsers ongeduldig toe, zoekend naar een gaatje om er snel tussendoor te glippen. Sommigen wagen de gok, niet zelden met een luidruchtige zucht of een misprijzende blik. Als verkeersregelaar moet je niet alleen ogen in je rug hebben, maar ook een olifantenhuid. Je wilt dat de lopers veilig overkomen én dat je zelf het einde van de dag haalt zonder een hartverzakking.

Toch laten de verkeersregelaars zich niet uit het veld slaan. Sterker nog, ze roepen de lopers bemoedigend toe. En dat heeft effect. Waar de een stoïcijns doorrent, verschijnt bij de ander een brede glimlach. Sommigen gaan zelfs een tikje harder lopen na het horen van de bemoedigende woorden. Kijk, zo simpel kan het zijn. 

Gelukkig overheersten zondag vooral de mooie en sportieve momenten. Het blijft prachtig om te zien hoe een loper, helemaal stuk, nog een laatste sprint inzet bij het zien van een vader, moeder, dochter, zoon of ander dierbaar familielid. Elke loper verdient applaus – of je nu de snelste bent of als laatste binnenkomt. En die energie, dat enthousiasme, dat gemeenschappelijke plezier? Die zorgen ervoor dat je zo’n gefrustreerde bestuurder als die in de grijze bestelbus gelukkig snel vergeet. 

Mirjam de Swart