Wat staat daar nou?! Onderbuikgevoelens

 Poort6 start een proef met het delen van woningen voor statushouders. Twee mensen, één huis. De reden is helder: de druk op de woningmarkt verlichten. 

Toen ik dit las in De Stad Gorinchem dacht ik oprecht: wat een goed idee. Een praktische poging om twee ingewikkelde dossiers met elkaar te verbinden. Enerzijds de verplichting vanuit het Rijk om statushouders te huisvesten, anderzijds de krapte op de woningmarkt. Met deze proef is er simpelweg minder woonruimte nodig. Voor een woningcorporatie die continu moet laveren tussen regels, tekorten en belangen lijkt dit mij een goede stap. 

Tot ik de reacties op Facebook las. Die bleken niet alleen negatief richting Poort6, maar vooral ronduit vijandig richting statushouders. Racisme en agressie rolden ongefilterd over mijn beeldscherm. Een kleine bloemlezing:

- ,,Komen alleen om te vreten en niks te doen, schop ze het land uit.”
- “Dat die kansloze die maar door blijven fokken nooit een huis krijgen.”
- “Zet ze in een wigwam, dat zijn ze gewend.”

Het soort teksten waarbij je je afvraagt of mensen zichzelf nog recht aan kunnen kijken in de spiegel. En of ze dit hardop zouden herhalen op een verjaardag van ‘tante Greet’. Gezellig, zo tussen de koffie en het gebak. 

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat ik inmiddels niet eens meer boos word om deze reacties. Boosheid veronderstelt nog een zekere verbazing. En die fase ben ik (blijkbaar) voorbij. Wat overblijft is verdriet. Verdriet om de hardheid, de achteloosheid en het gemak waarmee complete groepen mensen worden weggezet als probleem, last of zelfs vuil. 

Gelukkig was er ook een lichtpuntje: Ariën van Houwelingen. Zijn naam viel me al eerder op bij vergelijkbare discussies. Steeds opnieuw probeert hij uit te leggen hoe het daadwerkelijk zit. Zonder opruiing, zonder populistische oneliners, zonder onderbuikgevoelens. Met feiten, geduld en een bewonderenswaardige rust. Eeuwig respect voor iemand die dat blijft doen, keer op keer, tegen beter weten in. 

En ik moet eerlijk zijn, ook Roy Ellens verdient een vermelding. Niet omdat ik het met hem eens ben, maar omdat hij tenminste probeert op een enigszins normale manier het gesprek te voeren. Ja, hij blijft wat hangen in zijn gevoel, maar hij doet dat op een manier die volwassen is. En dat alleen al is tegenwoordig bijzonder te noemen op Facebook. 

Toch blijft de reactie van Maryan Robijns het meest hangen bij mij: “Wow, wat een opmerkingen. Wat een agressie en haat. Je wordt er steeds verdrietiger van.” Dat is het precies. Niet boos. Niet strijdlustig. Maar verdrietig.

En misschien is dat wel mijn conclusie. Niet dat iedereen hetzelfde moet denken, maar wel dat de manier waarop we over elkaar praten iets zegt over wie we zijn. En eerlijk gezegd hoop ik dat Gorinchem meer lijkt op die paar mensen die blijven uitleggen, nuanceren en praten dan op het koor van reaguurders dat alleen nog lijkt te kunnen schreeuwen.

Mirjam de Swart