Column: Oorlogswolken boven stadhuis

Met NOS-camera’s erbij kleden raadsleden zich opeens een stuk beter. Pure winst voor het aanzien van de democratie. Toch is het Stadhuisplein op 30 maart uitgestorven, geen toetsenbordridder te zien die zijn volksvertegenwoordigers nu eens met spandoeken komt bemoedigen. Want hoe je het ook bekijkt, je hebt lef als je als ‘eenvoudige raadshobbyist’ (aldus Johan Klein) ‘experts’ als de welsprekende hoogleraar staats- en bestuursrecht Wim Voermans tegenspreekt. Wimpie ontried in EenVandaag een herstemming, maar de grijze krullenbol gebruikte als argumentatie slechts een sliertje info van wat al bekend was en wel eens kan uitgroeien tot een beerput.

Belangstellend zit ik in de hal de volle vijf uur uit. Eerst op een mooi zwartleren bankje, waarop je echter al na vijf minuten geen houding meer kunt vinden, daarna op degelijk ondersteunend houtwerk. Op een groot scherm zien we wat in de raadzaal gebeurt. Het grappige is dat het beeld iets achterloopt bij het geluid, zodat een raadslid iets zegt en daarna nog een seconde een gekke bek lijkt te trekken. ’t Doet denken aan de ‘beroeringen’ die hier bestonden in 1752. Destijds dacht men aan een godsdienstige verklaring voor een bepaalde extase, maar de in ‘Wageningen’ opgeleide ir. Harry van Haaften dacht na archiefonderzoek aan moederkorenvergiftiging. Beschimmeld eten dus.

Ook deed Harry in 2014 op verzoek van de gemeente de exitpolls bij de stembureaus. Hij ontdekte daar beschimmelde toestanden, die lijken op de huidige. Maar zijn vertrouwelijke notitie daarover verdween tot zijn verbazing in de onderste la van burgemeester Barske. Totdat vier jaar later een bevriend raadslid ernaar vroeg. Net voor de verkiezing wijdde AD-Rivierenland er op 10 maart 2018 drie brisante pagina’s aan. In een reactie deelde burgemeester Melissant daarin mee, dat ze de teugels wel ging aanhalen, maar overigens vond dat de notitie ‘niet degelijk onderbouwd’ was. Wederom tot verbazing van Harry, die zich als boodschapper voelde weggezet als ondeskundig.

Tijdens twee langdurige ‘schorsingen’ (voor onderhandelingen) bekijk ik op m’n gemak een weggeefboekenkastje naast de koffieautomaat. Burgers hebben daarin boeken gezet met titels als ‘De Ramp’, ‘De dossiers van Sherlock Holmes’ en ‘Gitzwart Gorcum’, maar toch ook ‘Toon Hermans zijn mooiste versjes’.

Na afloop praten twee (vóórstemmende) raadsleden nog wat na. Die hebben op 24 maart in deze krant gelezen dat ‘Democraten Gorinchem’ niet vergeten is hoe ze vier jaar geleden buitenspel zijn gezet door Stadsbelang. Thans zegt het ene raadslid (van een derde partij) te vrezen dat het na dit door DG nipt verloren debat helemaal ‘oorlog’ wordt voor de persoonlijke en dus ook politieke verhoudingen binnen de raad. ‘Nee toch?’ zegt de ander. ‘Jawel, ik ben er bang voor, het wordt vast oorlog.’ Daar is de angstcultuur weer, als die al weg was, denk ik.

Wie de nieuwe verkiezing nu gaan winnen? Dat snapt een kind: de partijen die hun folders nog niet bij het oud papier hadden gegooid.

Desgevraagd weigeren zowel gemeente als OM categorisch om te vertellen welke officier van justitie de vermoede verkiezingsfraude onderzoekt. Want dat is ‘niet relevant’. Ach nee, daarom komen de namen van officieren in andere zaken wél in de krant zeker? Ik kom er nog wel achter.

René van Dijk