Klei als spiegel van de ziel

Aan het einde van de Appeldijk, net buiten de loop van de haast, staat een raam waarachter planken vol potjes schuilgaan. Sommige glanzen al in hun glazuur, anderen wachten geduldig tot ze mogen drogen. Voor het raam bungelen groene slierten van plantjes in potjes die hier, op deze plek, met liefde zijn gedraaid.

Marieke, de vrouw achter dit atelier Mariekeramiek, is zowel een dromer als een doener. Met een hart en handen die verhalen vormen uit klei. Niet alleen een atelier, maar ook een plek waar mensen thuiskomen bij zichzelf.

Laatst mocht ik dat zelf ervaren, samen met mijn achtjarige zoon. Hij liet zijn handen gewoon doen wat goed voelde. Ik bevocht ondertussen mijn eigen perfectionisme. Was dit wel de juiste vorm? Had ik straks spijt van deze kleur glazuur? Mijn hoofd draaide net zo hard als de schijf. Klei heeft iets genadeloos eerlijks: het doet wat jij doet. Het spiegelt je geduld, je onrust, je aarzeling. En terwijl mijn zoon zonder twijfel zijn weg vond, zag ik bij mezelf hoe vaak ik de rem erop zet. Niet de klei hield me tegen, ik deed dat zelf. Totdat ik langzaam, bijna ongemerkt, begon los te laten. Mijn handen leerden het tempo van de klei volgen in plaats van andersom. En ineens zat ik daar, met klei onder mijn nagels en een hoofd dat stiller voelde dan het in weken had gedaan. Niet omdat alles perfect ging, maar juist omdat ik het idee van perfect liet varen.

Onlangs mocht ik nog een stap verder gaan. Marieke nodigde me uit voor een try-out van één van haar mini-retraites, die vanaf dit najaar starten. Vier middagen, elk rond één element: aarde, water, vuur en lucht. Ik deed mee aan glazuren, het thema water. Samen werkten we van binnen naar buiten: kleur kiezen, laag voor laag opbrengen en intussen kijken welke lagen in jezelf zichtbaar worden en misschien ook wel de vraag: welke kleur durf ik toe te laten?

Vanaf komend najaar organiseert Marieke mini-retraites In Vorm. Middagen waarin je mag landen, vertragen en even niet hoeft te weten waar het allemaal heen gaat. Waarin je handen vies worden en je hoofd schoon. Waarin klei, water, vuur en lucht niet alleen iets maken op de tafel voor je, maar ook binnenin jou. Voor mij was het een middag waarin mijn handen iets maakten, maar mijn hoofd vooral leerde loslaten.

Soms ga je ergens naartoe om iets te maken. En kom je thuis met iets dat je niet had verwacht. Een schaal en een kopje, ja. Maar bovenal een spiegel.

Meer lezen?
www.esmayusmany.com