Wat staat daar nou?! Klaagmuur

Het was rustig, afgelopen week, op de Facebookpagina van De Stad Gorinchem. Wat likes hier, een paar reacties daar. Geen verhitte discussies, geen digitale veldslagen. Bijna alsof de komkommertijd al voorzichtig om de hoek komt kijken. 

Toch sprongen er twee berichten uit. Het ene over het nieuwe speelschip bij Buiten de Waterpoort. Het andere over de film die wordt gemaakt ter nagedachtenis aan Froukje Schuitemaker, die 25 jaar geleden omkwam bij het Bacchusdrama. Twee totaal verschillende onderwerpen, maar opvallend genoeg riepen ze hetzelfde op: het is blijkbaar ontzettend moeilijk om het ooit iedereen naar de zin te maken. 

Neem dat speelschip. Een prachtig ding. Groot, stoer, bedoeld voor kinderen om op te klimmen, klauteren en hun fantasie de vrije loop te laten. Je zou zeggen: leuk nieuws, punt. Maar nee hoor. Al snel verschenen de reacties die het feestje nét niet konden laten bestaan: “Nu nog een toilet erbij.”  “Ja, en bankjes, maar dan wel dichterbij.”  “Het is eigenlijk alleen leuk voor oudere kinderen.” 

Bij het lezen van dat soort reacties schoot me een oude uitdrukking te binnen: lieverkoekjes worden niet gebakken. En ik dacht vooral: wees eens tevreden. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft niet alles tegelijk op te lossen. Het mag ook gewoon leuk zijn. Gelukkig waren er ook veel positieve reacties en duimpjes bij het bericht. Maar toch blijft het opvallend hoe snel een simpel, vrolijk nieuwsbericht verandert in een wensenlijstje of een klaagmuur. 

Hetzelfde gebeurde bij het andere artikel. De aankondiging van een film als eerbetoon aan Froukje Schuitemaker. Ook daar kwamen reacties die de essentie volledig misten: “Waarom dit drama weer oprakelen?” “Ik zit hier niet op te wachten.” “Dan moeten ze het zelf betalen, geen crowdfunding.”

Alsof iemand wordt gedwongen om te kijken. Of te betalen. Dat is nu juist het principe van crowdfunding: je doet mee als je dat wilt. Vind je het niets? Dan draag je ook geen centje bij. Zo simpel is het. Pas als de gemeente hier gemeenschapsgeld in zou steken, valt er iets van te vinden. Dan mág je je stem laten horen. Maar zolang het gaat om een vrijwillige actie, is klagen vooral klagen om het klagen. 

Misschien is dat wel wat deze twee artikelen ons laten zien. Dat we soms sneller willen oordelen dan begrijpen. Dat we eerder roepen wat er ontbreekt dan zien wat er wél is. En dat we online af en toe vergeten dat achter een bericht mensen schuilgaan, met bedoelingen, emoties en verhalen.

Dus misschien is het soms beter te denken: het is goed zo. Gewoon even niks zeggen. 

Mirjam de Swart