Wat staat daar nou?! Keiharde orde

Ik wandel door de Westwagenstraat en bekijk de etalages en het winkelend publiek. Want wat is er leuker dan mensen kijken? En dan zie ik het ineens staan. In krijt. Midden op straat: Na de allergrootste chaos komt keiharde orde.

Blijkbaar ben ik niet de enige die aansloeg op deze tekst. Deze krant schreef er namelijk ook een stukje over. Dus óf dit is een collectief Gorinchems moment van verwondering, óf het is gewoon écht goed raak. Want laten we eerlijk zijn: een journalist ziet dagelijks van alles, maar dit bleef dus blijkbaar ook hangen. Dan moet het toch wel bijzonder zijn?

Want wie schrijft zoiets? Vast geen kind met een doos stoepkrijt dat halverwege de “hinkelbaan” ineens dacht: laat ik er een filosofisch sausje overheen gooien. Nee, dit moet wel iemand met plannen zijn. Of in ieder geval: iemand met gedachten.

Misschien een stadsdichter zonder podium. Of toch een lokale Loesje. Of gewoon iemand die op een willekeurige woensdagmiddag dacht: de wereld moet het even weten. Wat ik er zo mooi aan vind, is de belofte die erin zit. Eerst chaos. Alléén maar chaos zelfs. De allergrootste variant. En dan, hup: keiharde orde. Alsof iemand ergens op een grote rode knop drukt en zegt: zo, en nu gaan we weer normaal doen met z’n allen.

Ik zie het al helemaal voor me: dat heel Gorinchem op een ochtend wakker wordt en dat alles ineens klopt. Geen fietsen meer door de winkelstraten. Geen omleidingen die je van hot naar her sturen. En geen troep meer naast de ondergrondse containers. Gewoon… orde. En niet zomaar orde, maar keiharde orde. Klinkt best goed.

Maar als je een beetje oplet, zie je dat Gorinchem juist draait op chaos én orde. De spits op de Banneweg. Of wat dacht je van de wirwar van afgesloten straten, waardoor je ineens een toeristische route door je eigen stad rijdt? De vesting die tegelijkertijd rustgevend én vol leven is. Mensen die precies weten waar ze heen gaan en mensen die daar totaal geen idee van hebben, maar er wel ontspannen bij kijken. En daar, ergens tussendoor, iemand met een stukje krijt die denkt: ik gooi er even een uitspraak in.

Wat ook mooi is: krijt is tijdelijk. Die woorden slijten. Zoals op de Westwagenstraat, waar de zin al half verdwenen is door al het verkeer dat eroverheen dendert. Blijkbaar wint de dagelijkse chaos het daar voorlopig nog even van de keiharde orde.

Op de Kanselpoort houdt de spreuk het nog dapper vol. Alsof de schrijver dacht: dit moet net iets langer blijven staan. En misschien is dat wel waar het allemaal om draait. Niet dat die orde er écht komt, maar dat we allemaal even stilstaan bij het idee ervan. Dat je, terwijl je langsloopt, denkt: ja… dat zou wel fijn zijn eigenlijk.

En dan loop je weer door. Stap je weer in de waan van alledag. Appjes, plannen, dingen die net anders lopen dan gedacht. Chaos, dus. Maar hé: volgens de krijtkunstenaar komt het allemaal goed. Keihard zelfs! 

Mirjam de Swart