Tussen de regels van de stad: Teken

Als stadsdichter laat ik overal in Gorinchem kleine taalschatten achter. Op stoepen, pleinen en plekken waar mensen dagelijks langslopen zonder er altijd echt naar te kijken. Een paar regels in krijt. Woorden die er even mogen zijn, totdat regen, schoenen en tijd ze langzaam meenemen.

Het mooiste aan het krijten zijn misschien niet eens de gedichten zelf, maar de gesprekken die eromheen ontstaan. Mensen vertragen. Ze blijven staan, lezen de zin nog een keer en vragen wat ik aan het doen ben. Soms vertellen ze dat ze precies op dat moment zo’n zin nodig hadden. Soms dragen ze zelf een woord aan. Soms ontstaat er midden op straat ineens een gesprek dat veel groter is dan het kleine stukje stoep waarop we staan.

Een kind vroeg me eens of ik alle straten vol ging schrijven. Een oudere vrouw bleef een tijdje naast me staan en vertelde dat haar man vroeger altijd gedichten voor haar schreef. Iemand anders las de woorden hardop voor aan degene met wie ze liep. Heel even werd de straat een podium en iedereen die voorbijkwam onderdeel van het gedicht. Onlangs sprak iemand me aan. ,,Jij had laatst iets op ons stoepje geschreven”, zei diegene. Ik probeerde me te herinneren welke woorden het waren geweest. Ik schrijf er inmiddels zoveel dat ik ze zelf soms alweer vergeten ben voordat de regen ze uitwist. ,,Wij stonden voor een grote beslissing”, ging diegene verder. ,,En toen zagen we jouw gedichtje. Het voelde als een teken. Daardoor hebben we het aangedurfd.”

Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Als ik krijt, weet ik nooit waar mijn woorden terechtkomen. Ik weet niet wie ze leest, wat iemand die dag met zich meedraagt of welke vraag al weken door een hoofd dwaalt. Ik schrijf iets waarvan ik hoop dat het even blijft hangen, maar meestal loop ik daarna gewoon weer verder. Juist daarom raakte dit me. Dat een paar woorden op een stoep terecht kunnen komen in een leven. Dat ze precies op het goede moment iets kunnen openzetten. Geen antwoord misschien, maar net genoeg moed om het antwoord dat er al was te vertrouwen.

Misschien is dat wat een taalschat is. Niet alleen een mooie zin die je ergens vindt, maar een zin die jou vindt. Een klein stukje taal dat onverwacht voor je voeten ligt en zachtjes zegt: kijk nog eens. Voel nog eens. Misschien weet je het allang. Het gedicht op die stoep is inmiddels verdwenen. Er is overheen gelopen, het heeft geregend en de straat is weer gewoon een straat geworden. Maar ergens is door die woorden een beslissing genomen en dus stond ‘ie er precies lang genoeg.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com