Tussen de regels van de stad: Tussen twee huizen in

Esmay Usmany is stadsdichter van Gorinchem. In haar maandelijkse column zoekt zij naar kieren in het alledaagse. Met taal maakt ze ruimte en opent ze de stad door te dichten. 

We wonen hier nog. Tussen halflege kasten en een eettafel die ineens te groot lijkt. Er zit meer lucht in het huis nu. Meer stilte ook. Alsof de kamers hun adem inhouden. Vanmorgen bleef ik staan midden in de woonkamer. Ik deed niets. Ik sloot alleen mijn ogen en toen liep de tijd langs. Het snelle getrippel van kleine voeten over de vloer. Een lach die via de gang de keuken in rolde. Het schuiven van een kinderstoel. Een vallende lepel. Een peuterstem die mij roept vanuit een middagdutje. De avonden waarop ik te moe was om op te ruimen en het huis mij gewoon liet zijn wie ik was. Het zijn geen herinneringen die langskomen, het is het huis zelf dat ze nog één keer afspeelt.

Hier, zegt de vloer, stond je te bellen met nieuws dat alles veranderde. Hier, zegt de muur, hing de tekening die niet recht mocht omdat kleine handen hem zelf hadden geplakt. Hier, zegt het aanrecht, heb je honderd keer gedacht later ga ik het anders doen. De tijd heeft zich in lagen in dit huis gelegd. Zoals verf onder verf. Je ziet het niet meer, maar het is er wel. Toen we hier kwamen wonen rook alles nog naar nieuw en naar belofte. We spraken hardop over later, alsof het iets was dat we konden plannen. Nu weet ik: later is gewoon gebeurd, hier, tussen deze muren. Ik ken elke plek waar de zon op de vloer valt. Ik weet hoe de trap klinkt als iemand haast heeft. Ik weet waar je moet staan om elkaar in de keuken net niet in de weg te lopen. Dat zit niet in mij alleen. Dat zit in dit huis.

Verhuizen gaat niet alleen over ergens anders wonen. Het is even stilstaan in de stroom van de tijd. Je hand langs de muur laten glijden en voelen hoeveel leven hier heeft gewoond. Hier zijn dagen begonnen en geëindigd. Hier werd gelachen, getroost, gewacht, gevierd. Hier groeiden we. Soms ongemerkt, soms met grote stappen tegelijk. Dit huis heeft ons gedragen. Zoals huizen dat doen. We wonen hier nog heel even. Maar terwijl ik door de kamers loop, loop ik ook door jaren heen. En als ik mijn ogen weer open voelt alles tegelijk een beetje lichter en een beetje voller van alles wat hier heeft geleefd.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com