Piep is terug!

GORINCHEM Goed nieuws van het vermiste-dierenfront! Vorige week meldden we de vermissing van de kat Piep. Het bericht werd massaal gedeeld en vandaag kon de eigenares van Piep, Marianne van de Giessen, gelukkig melden dat haar geliefde huisdier na 11 dagen terecht is. Dit is haar verhaal:  

,,Gorinchem, 24 september 17.00 uur.

De buurvrouw van een paar huizen verderop belt in paniek aan mijn deur. Ik reageer gelijk. Zij gebaart mij heel snel te komen want zij denkt dat mijn kat Piep momenteel bij haar achter op het terras is. Piep is nu al 11 dagen vermist. Ik schreeuw naar boven naar mijn man dat ik bij de buurvrouw zit omdat Piep is gezien.

Geen tijd voor een verhaal erbij. Mij wordt gebaard snel verder door te lopen. 

Lees ook

Waar is Piep?

Ik loop snel naar het terras achter en zie Piep links niet en rechts niet. Ik schreeuw: ’Deur dicht, Piep is bang van honden!’ De deur wordt snel gesloten.

De buurvrouw schreeuwt van achter het raam: ’HIER, in de hoek, vlak aan het huis!’

ZWAAR VERZAKT

Ik denk een donkerbruin marmotje te zien en in een split second zie ik haar pluimstaart en WEG is ze. De zoon des huizes komt naar mij toe en vraagt waar Piep is gebleven. Ik gebaar dat Piep onder de grote terrastegel zit. Hij wil de grote tegel weghalen. Ik gebaar van ‘nee’ en wil het eerst proberen met aanroepen. Mijn man komt erbij. Piep geeft geen enkele reactie. De grote terrastegel gaat eruit. Daaronder blijkt het zwaar verzakt. We zien een hol/diep gat waar makkelijk een armlengte in kan met een tweegangenstelsel. Waar is Piep?

Mijn man leunt voorover op het zand. Ik zie het losse zand in het diepe gat verdwijnen en ben heel bang dat Piep levend begraven wordt. Wij horen en zien Piep niet.

ÉÉN KLEIN MIAUWTJE

Mijn man gaat haar bakje met zacht voer halen en plaatst het bakje voorzichtig in het hol. Na een minuut horen wij één klein miauwtje. Vervolgens zien wij Piep die met kleine zandogen omhoog kijkt, mij ziet, en vervolgens gaat eten uit haar bakje. We laten haar even wat van haar voer naar binnen slobberen zodat zij wat in haar maag heeft. 

Dan grijpt mijn man haar bij de nek. Ik hoor een tand tegen het bakje aantikken en weer één klein miauwtje. Mijn man heeft haar goed vast en trek haar uit het hol voorzichtig naar boven. Piep laat het gebeuren. Mijn man geeft Piep aan mij en ik druk haar stevig tegen mijn borst. Ik spreek haar moed in. Ik zeg dat zij nu veilig is en dat er niks meer gaat gebeuren en dat de honden geen probleem zijn. Piep houdt zich stil. Ik bedank de buurvrouw en loop snel met Piep naar huis. 

Piep is heel sterk vermagerd en haar vacht is vervilt maar glanst nog steeds.

Ik wil iedereen bedanken die meegeholpen heeft om Piep terug te vinden, Carolien van Zanten van Bokal speurhonden, de kattenexperts, buren, vrienden, familie en de redactie van De Stad Gorinchem.

Het mooiste cadeau kan je niet kopen!”