Ingetogen Gorinchemse kunst steekt de rivier over

WOUDRICHEM Sober en ingetogen. Zo bestempelde Piet Augustijn - oud conservator van het Gorcums Museum - de expositie van Gorinchemse kunstenaars aan de  ’overkant’.  Tien kunstenaar exposeerde daar dit weekend in kruithuis ‘t Arsenaal in Woudrichem hun werk voor Kunst in Altena. Het merendeel van de exposanten is zestig plus, Augustijn was daarom vooral blij met het werk van Feline van Hoogdalem, een jonge kunstenaar, die ook in Woudrichem exposeerde. 

,,In de jaren zestig en zeventig legde veel kunstenaars in Gorinchem, Hardinxveld en Dordrecht zich toe op geometrische-abstracte kunst, vaak ging het om kunstenaars die in Gorinchem waren geboren en getogen”, zo vertelt Piet Augustijn in zijn openingswoord. Hij noemt namen als Wil Ferwerda, Ad Dekkers en Jan Munster. Die geometrie kwam ook terug in later werk van onder andere Arie Brinkman en Joke Verkerk. Volgens Augustijn lieten kunstenaars zich ook inspireren door de ligging van de stad aan het water. In de jaren negentig telde Gorinchem zo’n veertig kunstenaars. In 2004 hield het Gorcums Museum de expositie ‘Parade’ dat werk toonde van al die kunstenaars.

Bijschrift - Werk van Anja Kok, woonboot in haven van Sleeuwijk

Na de geometrisch-abstracte periode, die ook centraal stond in het eerste symposion in 1974, ontwikkelde de kunst ook in Gorinchem naar meer ingetogen werk, mede door het calvinisme dat de streek typeert. Te denken valt aan landschappen en stillevens, daarmee werd de kunst in Gorinchem meer universeel, al bleef de verscheidenheid in de kunst altijd bestaan. Maar die ingetogen bijna poëtische stijl voerde de boventoon, zo vertelt Augustijn. Dat klassieke beeld domineert volgens hem ook in de expositie ‘Aan den Overkant’. Hij besluit zijn betoog met de constatering dat de rivier niet echt een barrière is voor de kunst, volgens hem zijn de verschillen minder groot dat we denken. 

Bijschrift - Bert Welmers schilderde de ovekant vanaf Gorinchem, herkenbaar zijn de Mosterpot en korenmolen

Feline van Hoogdalem maakte een installatie speciaal voor deze expositie. In haar wandelingen kijkt ze vaak naar de stroming, het water met daarachter de overkant, waarin ze mensen over het strand ziet wandelen. Ze kijken weer naar haar vanaf die overkant en zo is er een verbinding. Ze stond vooral stil bij de twee kanten van de rivier, maar ook bij de twee kanten waar je naar kunt kijken. Je kunt om de installatie heenlopen,  het ragfijne lijnenspel van de draden wordt verrassend onderbroken door de witte ringen. Je mag het werk zelfs aanraken, zo nodigt ze de bezoekers uit. 

Bijschrift - Werk van schilder Ernst van Es

Hannie Visser-Kieboom