Honderden deelnemers aan tocht in Gorinchem tegen femicide en geweld tegen vrouwen
3 september 2025 om 08:18 MaatschappelijkGORINCHEM Zo’n vierhonderd mensen namen dinsdagavond deel aan de tocht om aandacht te vragen voor femicide en geweld tegen vrouwen. De stoet vertrok om 18.00 uur vanaf het stadhuis. Voorop liepen burgemeester Reinie Melissant, wethouder Eva Dansen en initiatiefnemer Vera O’Herne-Visser.
Aanleiding voor de tocht was de moord op de 17-jarige Lisa in Abcoude. De deelnemers aan de tocht zwaaiden met oranje linten, veel deelnemers droegen oranje kleding. In de nacht van vrijdag op zaterdag liepen achttien mensen een tocht van zeven kilometer over de Merwedebrug heen en terug om aandacht te vragen voor geweld tegen vrouwen.
ONGELOOFLIJK INDRUKWEKKEND
Het was volgens initiatiefnemer Vera O’Herne-Visser een “ongelooflijk indrukwekkende avond. Er zijn ruim 400 mensen op de tocht afgekomen – een aantal waar ik vooraf niet eens van durfde te dromen. Ik ben nog steeds sprakeloos van alle positieve reacties, maar ook van de aangrijpende verhalen die mensen met mij hebben gedeeld.
De sfeer was warm en betrokken, onderweg werden we zelfs aangemoedigd door toevallige voorbijgangers. Ik heb die avond geen enkel negatief woord gehoord, alleen maar steun en herkenning. Dat de burgemeester en het hele college aanwezig waren, maakte veel indruk en voelde als een krachtig statement vanuit de gemeente Gorinchem. Het laat zien dat dit onderwerp leeft en dat we samen willen opstaan tegen geweld tegen vrouwen.”
De mars werd afgesloten met een ‘herrieminuut’. Daarbij werd gefloten (op vingers en fluitjes), geklapt, gestampt, getrommeld, geschreeuwd enzovoort.
BETRAANDE GEZICHTEN
O’Herne vertelt verder dat Sofie Edelbroek een schitterend gedicht voorlas, wat heel veel emoties opriep. ,,ik zag meerdere betraande gezichten. Het ging over de beste vriendin van haar moeder, zelf slachtoffer van femicide.”
Het volledige gedicht luidt als volgt:
*Ode aan mijn moeders pijn*
Waar de maan je dochter veiligheid bied, waar de wind met haar met fietst.
Waar de zon je dochter licht probeert te geven en de regen haar tranen verstopt.
De angst in de vorm van een beleefde glimlach.
De snelle pas in vorm van haast maar tijd genoeg.
De vijand van de avond want hij zal altijd ondergaan.
De sleutels stiekem in de hand en toch lacht ze beleefd.
De dochter van de ochtend want ze zal het altijd onder gaan.
De zus van het zelfde verhaal
En de moeder van de gene die dat verhaal voorleest. Of heeft geleefd
Maar je stopte altijd op tijd
Ode aan mijn moeders pijn
Verstopt onder de wind
Weggedaan in de regen
Afgedaan in de geschiedenis
Maar zij is de drager in de stenen, grond en zand.
Van creatieve, rebelse, avontuurlijke, uitgesproken en enthousiaste vrouw.
Naar verliefde, zorgzame, loyale en waarachtige liefde van.
Tot drager van een nieuw leven, niet een niet twee maar drie.
Waar ze vanaf het eerste moment alles aan zal overdragen en geven
Mijn moeder in alles in de natuur en in de mens
Maar ik wil de tranen begrijpen en haar een lach bezorgen.
Een blik die ik nooit eerder heb gezien riep vragen op.
Ik wil mij ook herkennen in jou scherven want ik zie de weerspiegeling.
De zelfde verstopte woede naast identieke verhalen
Ze hielt een deur dicht die ik toch wel kon zien, ik voelde haar onbesproken pijn in mijn kippenvel.
Tot je de deur langzaam open deed en ik mijzelf zag ik je iris. Je een traan liet lopen
Als De maker van het leven, de woorden en verhalen.
Toch kon je het mij niet eerder vertellen
Dat was van jou en dat is goed
Ik zal altijd jou vrager blijven want ik heb er om gevraagd en jij hebt mij een stem gegeven
Je leerde
Kruipen
lopen
Praten
En leven
Het kleine in mij word langzaam groter en de tijd vliegt voorbij
Dus hield ze de woede klein om mij groot te krijgen. Zonder sleutels maar mama dat heb je niet in de hand.
Zal altijd jou hand vast houden alsof wij naar mijn eerste schooldag lopen.
Deze kleine meid ziet en hoort jou in alle straten, gebouwen en bomen.
Verspreid jou wijze woorden en lessen alsof ik ze leef.
Want jij leeft in mij en ik woon in jou
Maar zij was ook de creatieve, rebelse, avontuurlijke, uitgesproken en enthousiaste vrouw.
En de verliefde, zorgzame, loyale en waarachtige liefde van en daar stopt haar verhaal. En dat voel ik in jou, dat haar verhaal niet verder word verteld.
Ze was ook de drager van een nieuw leven, maar de liefde van nam de liefde af.
Dus wie maakt haar verhaal dan af?
Ze is nog steeds de drager in de stenen, grond en zand.
Maar het zand glipt onvrijwillig tussen je vingers.
Nu snap ik je blikken als terug kijk in de tijd. Nu snap ik je stilte je tranen en pijn
Nu kan ik je dragen bevragen en naar je luisteren
Want ik wil dit samen doen, ik wil je kunnen opvangen op dit soort dagen. Laat je maar vallen mijn hart want hij is groot geworden dus ik kan je pijn dragen.
Ik sta dagelijks voor jou klaar in alle kleuren en vormen zoals jij dat iedere dag voor mij doet
Nu ik je tranen snap kan ik je een lach bezorgen. En voor je stralen met trots want spreken is belangrijk dus spreek naar de zon en met de wind. Laat je de bliksem inslaan op deze dagen dan droog ik nu jou tranen.
