Vrijwilligers maken Gorinchem - Ad van der Boor, sous-chef bij Veldkeuken Hoog Dalem

GORINCHEM Ad van der Boor (67) is al bijna vijftig jaar getrouwd met dezelfde vrouw, vertelt hij vrolijk en voegt daaraan toe: ,,Ze is nooit weggelopen, want ik kook te lekker.’ En dat is waarom we hier ook zijn, in de Veldkeuken van Hoog Dalem, waar Ad drie keer in de maand als sous-chef de pollepel zwaait. Wil je weten waar Ad zijn hand inmiddels niet meer voor omdraait, maar ook waar hij nog altijd warm voor ‘loopt’? Lees het hier.

door Levien Vermeer

,,Samen met chef Loraine de Jonge stel ik de menu’s samen en coach samen met een aantal vrijwilligers de mensen die met ons mee komen koken. We koken door en voor de mensen uit de wijk, en Loraine en ik proeven altijd af.”

Als kookvrijwilliger moet je redelijk kunnen koken, een warm hart hebben voor de deelnemers, en gevoel voor humor. ,,Een beetje dollen met elkaar komt de sfeer ten goede”, volgens Ad. De Veldkeuken, sinds 2021 gevestigd in de brede school in de Gorcumse wijk Hoog Dalem, is een initiatief van gemeente Gorinchem, met als doel sociale verbinding creëren. De naam is geïnspireerd op de militaire straatnamen er omheen. Ad is er vanaf het begin bij betrokken. ,,Toen ik ging kijken, was er meteen een klik met Loraine, en het doel sprak me ook aan.”

KOM-ERBIJ-ACTIVITEIT

De gedachte achter de Veldkeuken is een leuke maaltijd bereiden tegen een schappelijke prijs, met nadruk op het sociale aspect. Zo fungeert de keuken ook als kom-erbij-activiteit, legt Ad uit. ,,In deze wijk zijn veel nieuwe mensen komen wonen, ook van buiten Gorinchem, en we merken dat buren elkaar vaak meenemen. Zo komt jong en oud hier gezellig met elkaar koken en eten.”

Van origine is Ad verpleegkundige. Op zijn achttiende deed de ‘echte Bliek’ zoals hij zichzelf noemt, verpleegkunde A in zijn geboortestad en daarna psychiatrie in Utrecht. Hij trouwde, kreeg een dochter en een zoon. ,,Na de middelbare - en hogere managementopleiding ben ik vanaf m’n vijfentwintigste altijd leidinggevende geweest, in alle takken van sport binnen de gezondheidszorg.”

Hij kon en wilde niet alleen maar op de winkel passen, had nieuwe uitdagingen nodig. Zo werkte Ad een jaar of twaalf als zelfstandige in Emmen, Lichtenvoorde en Leiden. ,,Ik heb heel wat file-uren achter de kiezen”, zegt hij veelbetekenend. En kwam hij thuis, dan had hij boodschappen gedaan en ging in de keuken aan de slag. ,,Mijn vrouw houdt absoluut niet van koken, maar gelukkig is het mijn passie van jongs af aan.”

BOERENKOOLSCHOTEL MET BANAAN

Op zijn drieënzestigste stopt Ad met werken. Even later vond zijn vrouw een advertentie in De Stad Gorinchem voor de Veldkeuken. En de rest is geschiedenis. Ad vertelt: ,,Er is hier plaats voor zo’n zestig deelnemers. Die mogen een keer per maand op een menu intekenen, om zoveel mogelijk personen de gelegenheid te geven mee te eten. We laten hen kennis maken met allerlei eetculturen.”

Hij slaat een geïllustreerde glossy open en zegt: ,,Dit magazine komt ieder jaar uit, met alle recepten van het afgelopen jaar. Dan kunnen de deelnemers thuis nagenieten van hun favoriete gerecht.” En dat is dus wel iets anders dan de geijkte stamppot. Zijn klassieker witlof met ham en kaas in een jasje van bladerdeeg, en specialiteit boerenkoolschotel met banaan, zijn inmiddels beroemd. ,,Iemand zei: ik vond witlof nooit lekker, tot ik jouw versie proefde”, zegt hij met gepaste trots. Wat geeft dit vrijwilligerswerk hem? Ad somt op: ,,Eten verbindt, dat is al een mooi punt. Verder kan ik mijn hobby uitoefenen op een hoger niveau, doe nieuwe sociale contacten op, en beleef veel plezier met iedereen.”

KASTEELKEUKEN 

Oprecht in het leven staan en zorgen dat je fit blijft, dat vindt Ad belangrijk in het leven. Zijn lang gekoesterde wens om langeafstandswandelingen te maken, is inmiddels vervuld. Hij liep de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella in fases, en in zijn eentje. ,,Ik had mijn hele leven voor andere mensen gezorgd, nu wilde ik iets helemaal alleen voor mezelf doen.” Maar wat bleek? ,,Ik stond onderweg toch weer een vijfgangenmenu te koken in een oude kasteelkeuken voor vier medereizigers. Ik heb kennelijk toch een passie om er voor anderen te zijn.”

‘THE DUTCH MACHINE’

Hij genoot van de ontmoetingen en mooie gesprekken, en onderhoudt nog steeds contact met een aantal reisgenoten. ,,Ik heb mensen van zevenendertig verschillende nationaliteiten ontmoet.” Hij liep ook een stuk op met een aantal jongeren, die hem bewonderden om zijn energie en hem daarom de trailnaam ‘The Dutch Machine’ gaven. ,,Daar ben ik best trots op”, zegt hij glunderend.

Wat gebeurt er nou met je als je zo’n wandeling maakt, daar was hij ook benieuwd naar. ,,Het heeft mijn vertrouwen versterkt dat het allemaal wel goed komt.” Verder kwam er ruimte in zijn hoofd voor creatieve ideeën, heeft hij ervaren. ,,Eigenlijk heb je niet zoveel nodig, dat inzicht heeft het me gebracht.”

Hij heeft zich nu opgegeven om twee weken als gastheer te werken in een grote pelgrimsherberg. ,,Daar kunnen driehonderdvijftig mensen terecht in drie restaurants, maar ik ga deze keer niet koken.” Voor of na die tijd gaat hij natuurlijk nog wel een stukje Camino lopen. 

Naast koken en wandelen houdt deze veelzijdige vrijwilliger onder meer van schilderen, reizen en fotograferen. ,,Er is altijd wel iets creatiefs in mijn leven geweest; van pottenbakken tot modelbouwen.”

Doe iets voor een ander! Doe iets voor de stad! Reageer op een van de hulpvragen op SamenGorinchem (https://samengorinchem.nl/vrijwilligers)

Dit artikel kwam tot stand i.s.m. Vrijwilligerssteunpunt Gorinchem