Dalem moet Dalem blijven

De afgelopen tijd is er veel gesproken over de mogelijke herontwikkeling van het perceel rondom De Elzenhof in Dalem.
Tijdens een bewonersavond werden verschillende plannen gepresenteerd voor woningbouw op deze locatie, allemaal met appartementen in meerdere woonlagen.

Sindsdien merk ik dat het onderwerp leeft in het dorp. Niet alleen omdat er gebouwd zou worden, maar vooral vanwege de vraag: wat voor dorp willen we eigenlijk zijn?

Laat ik vooropstellen: ik begrijp heel goed dat er woningen nodig zijn. Ook voor starters, ouderen en mensen die een betaalbare woning zoeken. Maar tegelijkertijd denk ik dat we voorzichtig moeten zijn dat Dalem niet verandert in iets wat het nooit geweest is.

Wij wonen hier juist omdat Dalem anders voelt dan Gorinchem-Oost of Hoog Dalem. Het is kleinschaliger. Groener. Rustiger. Mensen kennen elkaar hier nog. Kinderen groeien hier op met een actieve vereniging, activiteiten en ontmoetingsplekken die al generaties meegaan.

Dat is niet zomaar “nostalgie”. Dat is leefbaarheid.

Juist daarom maken veel bewoners zich zorgen over appartementen in meerdere woonlagen midden in het dorp. Meer dan twee woonlagen passen simpelweg niet bij het karakter van Dalem. Niet tussen de bestaande woningen, niet in het straatbeeld en niet bij het dorpse gevoel dat zoveel mensen hier waarderen.

Daarnaast gaat de discussie voor veel bewoners over meer dan alleen woningbouw.

De Elzenhof heeft nu een maatschappelijke functie. De gymzaal wordt gebruikt door een school, sport- en recreatieaanbieders en door voetbalvereniging GJS, die gebruikmaakt van de kleedkamers en douches.

En dan is er nog de festiviteitenvereniging. Misschien onderschatten mensen van buiten Dalem hoe belangrijk die vereniging is. Maar iedereen hier weet wat voor rol zij speelt. Van kleuters tot gepensioneerden, letterlijk iedereen komt daar samen. Niet alleen bewoners uit Dalem, maar ook mensen uit Gorinchem-Oost en Hoog Dalem weten de vereniging te vinden. Het is één van de plekken waar ontmoeting, gezelligheid en saamhorigheid nog vanzelfsprekend zijn.

Dat soort plekken verdwijnen niet zomaar zonder gevolgen.

Wat mij betreft hoeft het gesprek daarom niet zwart-wit te zijn. Het gaat niet over “tegen woningbouw” zijn. Het gaat over de vraag hoe je bouwt, waar je bouwt en wat je wilt behouden.

Dalem hoeft niet stil te staan. Maar het zou zonde zijn als we over een paar jaar terugkijken en moeten constateren dat precies datgene wat Dalem bijzonder maakte langzaam verdwenen is.

Dalem moet Dalem blijven.