Column: Brugfee

Wie zit te flippen in de file op de Merwedebrug, zal de twee dubbele stalen bogen boven zijn hoofd wellicht niet automatisch associëren met de aanblik van een zacht welvende vrouwenbuste. Toch was dat beeld van veraf wellicht van invloed op het idee om de door burgemeester Van Rappard geregisseerde feestelijkheden na de officiële opening in 1961 op te luisteren met een heuse Brugfee. Zoals dichters en sprookjesvertellers weten is een fee ‘een met tooverkracht begaafd bovenaardsch wezen’, dus was het geen sinecure de juiste persoon te selecteren.

Het uitvoerend comité dat met gemeentelijke subsidie de festiviteiten organiseerde, stond onder voorzitterschap van H.G. Pellikaan. Deze trok nog eens aan zijn pijp en kwam toen uit bij de 21-jarige Agma Engelvaart. Zij lag niet voor de hand, als inwoonster van Amsterdam, waar zij Nederlands studeerde en bovendien druk was met een dispuutclub, toneel en zeilen. Maar zij vond het geweldig iets te kunnen doen voor de stad waar haar vader leraar was aan de gemeentelijke Mulo.

Zelf doorliep Agma het gymnasium Camphusianum, waar ze een nogal wisselende indruk maakte op leraren. Enerzijds vlijtig en oplettend, anderzijds dom en lomp en nog in de zesde vrijwel kansloos. Een rol speelde daarbij dat haar gedachten nogal eens afdwaalden, als praeses van de schoolclub. Maar ziet, Agma slaagde toch, zou doctorandus worden en, toen de krant haar op 5 mei introduceerde, was men vol vertrouwen dat zij steeds ‘onvermoeid elegant en charmant’ zou zijn. En bovendien zou de jongedame, ‘die bepaald goed weet wat ze wil’, ongetwijfeld bij de diverse gelegenheden het juiste woord weten te vinden.

Daags nadat de sjah van Perzië het parlement naar huis stuurde in verband met een onderwijzersstaking, installeerde de Gorcumse wethouder van onderwijs de in avondtoilet geklede en met een diadeem gekroonde Brugfee. Bij al haar activiteiten deed Agma het vervolgens ‘uitstekend’.

René van Dijk