Ophoff maakt nieuwe start in Gorinchem
2 december 2008 om 00:00 NieuwsOphoff groeide op als zoon van een predikant. Niet de preken van zijn vader, maar die van andere predikanten lieten hem uiteindelijk zelf ook voor het predikantschap kiezen. ,,Ik zoek verbinding en dat is ook in mijn predikantschap een belangrijke drijfveer. Die verbinding zoek ik met mensen, maar ook, al moet je voorzichtig zijn met zulke grote woorden, de verbinding van mensen met God. Die verbinding ga ik aan vanaf een podium, want daarmee kun je de kansel vergelijken. Dat podium is een plek waar ik me thuis voel. Natuurlijk voel ik altijd een soort van spanning voor ik op dat podium sta, maar het is voor mij wel de plaats waar de wisselwerking, verbinding, met de gemeente tot stand kan komen. Ik heb niet overal een antwoord op, vaak ben ook ik aan het zoeken en wat ik vind zijn altijd deelantwoorden. Dat geldt ook in het pastoraat. Als iemand ernstig ziek is, stort ik niet alles over hem of haar uit wat over ziekte en lijden te zeggen valt; samen gaan we op zoek naar de antwoorden op de vragen die open staan.”
Op de vraag wat voor predikant hij is, hoort Ophoff vaak dat mensen hem gedreven vinden. ,,Daarnaast hoop ik dat ik een uitnodigende predikant ben. Ik zal nooit met geheven vinger staan of willen dat mensen denken ‘de dominee zegt het, dus is het waar’. De toon die ik leg in mijn preken is een uitnodigende toon, zodat mensen de inhoud serieus in overweging willen nemen.” De bijbel is voor Ophoff de bron van zijn geloof en vanuit die bron legt hij een brug naar vandaag. ,,We zijn tweeduizend jaar verder en de afstand tot de tekst van de bijbel is heel groot. Aan de andere kant is het vaak heel herkenbaar wat mensen toen én nu beweegt en bezighoudt. De christelijke traditie is heel waardevol, maar je kunt niet klakkeloos de formuleringen herhalen. Dat heeft geen betekenis. Het geloof moet steeds opnieuw worden verwoord en het voelt als mijn opdracht om dat te doen. Ook krijg ik er energie van om de gemeente te stimuleren het inhoudelijke gesprek aan te gaan.”
Zijn huidige gemeente is een jonge gemeente met veel jonge gezinnen. De gemeente breidt nog steeds uit vanwege de nieuwbouw in Gorinchem-Oost. ,,Het zijn mensen die de kerk op een eigentijdse manier willen beleven. Ze willen hun geloof vormgeven, maar vaak anders dan hun ouders hebben gedaan. Ik wil ze daar graag iets in aanreiken en vind het boeiend om daar mee bezig te zijn. Ik voel me hier heel erg welkom, iedereen straalt dat uit.”
Ophoff is blij dat hij weer aan het werk is. In het voorjaar van 2006 werd hij geschorst als predikant in de gereformeerde kerken vrijgemaakt; iets wat hem niet in de koude kleren ging zitten. Hij volgde een outplacementtraject waarbij vooral de groepstrainingen veel voor hem betekenden. ,,Ik was toen bijna veertig en moest nadenken over wie ik was, wat ik kon en wat ik in de toekomst wilde doen. Het hele traject was gericht op de vraag: wat past bij jou en wat zijn de dingen die jij als vanzelf doet? Zo ontdekte ik mijn persoonlijke drijfveren. Het predikantschap had ik altijd gezien als dienstbaarheid aan God en de kerk, maar tijdens het outplacementtraject kwam ik erachter wat ik er zelf aan had en waarom het bij me paste. Met die belangrijke aanvulling vond ik een basis om opnieuw de keus te maken predikant te worden.”
Ophoff werd geschorst omdat hij openlijk uitkwam voor zijn homoseksuele relatie. ,,Ik heb mijn homoseksualiteit jarenlang in feite ontkend, maar ontdekte dat ik dat niet volhield. Toen ik uiteindelijk een relatie kreeg, hielp dat me om open te worden over mijn geaardheid. Ik zal trouwens nooit tegen iemand zeggen dat hij of zij ‘uit de kast’ moet komen. Dat is een persoonlijke beslissing waar je aan toe moet zijn. Ik raad het wel aan want het geeft ruimte om te laten zien wie je bent.”
Homoseksualiteit is iets wat in kerkelijke kringen niet altijd wordt aanvaard, zo ondervond Ophoff aan den lijve. ,,Het past niet in het bijbelse man/vrouw-plaatje. Zelf worstelde ik daar ook erg mee. Maar vanuit de kernwaarden van het geloof, liefde en gerechtigheid, zag ik op een gegeven moment niet meer waarom een homoseksuele relatie verkeerd zou zijn. De teksten in de bijbel over homoseksualiteit gaan nooit over relaties van liefde en trouw. Ik ben nu eenmaal homoseksueel, daar heb ik niet voor gekozen. Of ik een voorbeeld wil zijn? Vroeger heb ik die ‘levende’ voorbeelden wel gemist; daar zou ik meer aan hebben gehad dan aan allerlei discussies en bezinning. Als jongeren binnen de kerk mij in die zin als voorbeeld zien, gewoon omdat ik er ben en functioneer, zou ik dat heel leuk vinden.”
