Gorcums Hippiefestival groeit door

GORINCHEM - Het succes van het Hippiefestival Buiten de Waterpoort in Gorcum lijkt niet te stuiten. Ieder jaar zie je progressie, niet alleen in de programmering, maar ook wat geluid en licht betreft en de totale organisatie: Het wordt de geöliede machine, waar ieder evenement op zit te wachten. Wat een geweldige ploeg vrijwilligers, wat een vaklui achter de knoppen en – zeker niet in de laatste plaats – wat een geweldige acts.

Door Aart Roza

Zaterdagmiddag dreigde het even mis te gaan, toen een paar fikse buien de feestvreugde trachtten te verstoren. Daardoor werd een flinke vertraging in de programmering opgelopen. Maar doordat de Steely Dan set niet doorging viel dat uiteindelijk nog mee. Qua programma opbouw was het weer genieten. De performance bijvoorbeeld van Wish We Were There met een veelkoppig kinderkoor in Another Brick In The Wall van Pink Floyd was hartverwarmend, maar hun opvolger Thin Lizzy ook. Frans Swaters deed zijn eerste optreden als basgitarist, terwijl sologitaristen Twan van Genderen en Matthijs Snoek uiterst sterk twin gitaarwerk lieten horen en de zanger zich ook al goed in deze in deze setting bleek te kunnen vinden.

Gouden Plectrum

Vervolgens weer een speciaal moment. Ron Krop was naar het festival gelokt om een kort setje met repertoire van John Lee Hooker te spelen en had daarvoor muzikanten uitgenodigd uit de band El Kroppo en/of Kroppo’s Bluesband, maar ook gitarist Marco van Zwieten van Back In Town. Ja, het had hem enigszins bevreemd dat er voor zo’n schijnbaar onbelangrijk tussendoortje zoveel publiek was afgekomen en dan met name veel familie en vrienden en vriendinnen. De gorilla kwam tijdens zijn set uit de mouw, toen locoburgemeester Jack Oostrum de microfoon ter hand nam, om Ron namens de gemeente Gorinchem een oorkonde aan te bieden voor zijn meer dan veertigjarige inzet voor de Gorcumse popmuziek, vergezeld door een gouden plectrum. Dus misschien gaat Ron nu eindelijk eens mét plectrum spelen.

Over het optreden van Stormbringer behoefde je op voorhand niet in te zitten. Die mannen brengen het werk van Deep Purple of ze het zelf geschreven hebben. Roel en Martin deden het vervolgens in de tent geweldig met sound en muziekkeuze, terwijl Ruben Hoeke tussendoor ook weinig twijfel liet bestaat waarom hij door zijn collega-gitaristen enkele jaren geleden tot beste van Nederland werd verkozen.

Simon & Garfunkel

Wat op de zondag na de vertrouwde Joni Mitchell set van mede-organisator Donna opviel was Sounds Of Simon, met werk van Simon & Garfunkel. Die samenzang – met name de partijen van Art Garfunkel – zijn niet gemakkelijk benaderbaar, maar volgens Piet Vogel (ook liefhebber van het duo en één van de onvermoeibare krachten van de crew) werd hier toch weer een topprestatie geleverd. De voornamelijk uit Allman Brothers Band opgebouwde set van Rambin’ Men klonk als een klok en René Ederzeel bleek zelfs de sustain van Carlos Santana tot in de vingertoppen te beheersen. En wat had hij een goede band meegenomen. Percussie is natuurlijk belangrijk bij Santana muziek en onder leiding van een fanatiek spelende oudgediende Gino Mion op drums was het optreden van deze band ook ritmisch een waar feest.

Captain Toulouse trok vervolgens een blik Doobie Brothers open en met zulke klasbakken in de band kan het natuurlijk niet misgaan. Ook de koortjes niet, maar dat kun je wel overlaten aan bijvoorbeeld Dirk-Jan Middelkoop en Rien Vaarwater. Jeffrey van Duffelen hield zich nu bescheiden bij de percussie, maar ook wat dat betreft is hij groots, zo zal binnenkort blijken op de de eerste cd van Kroppo’s Blues Band.

Joe Cocker

De mannen van Barking Luke & the Gadget Bluesband zijn van vele markten thuis, zo bleek ook nu. In het strakke tijdschema werden songs van Creedence Clearwater Revival met verve gebracht, maar de verbazing bij de duizenden bezoekers was groot toen plotseling Joe Cocker het podium besteeg. Niet de echte, maar hij lijkt er sprekend op en – belangrijker – klinkt ook als Sheffieldse Joe. Het was een mazzeltje dat Rotterdamse Cees, zoals hij eigenlijk heet, beschikbaar was voor het Hippiefestival, want hij doet nogal wat optredens.

Het afsluitende YCT Experience met Jimi Hendrix materiaal was inderdaad een waardig eerbetoon aan de meester. Deze mannen spelen met songs van Jimi met zoveel klasse en gevoel voor het origineel dat je er ondanks de weer sterk opgelopen temperatuur kippenvel van kreeg.