Mijn Gorinchem: Januari en ik

Twee jaar geleden begon het. Mijn maandelijkse plekje in deze krant, mijn kleine venster naar de wereld. Het was een lief experiment, zo noemde ik het toen. Iets dat ontstond vanuit een verlangen om verhalen te delen vanaf deze plek, om mijn woorden te laten landen in het onbekende. Ik had geen idee wat het zou brengen. Misschien een glimlach, misschien een herinnering, misschien helemaal niets. Maar nu, zoveel columns verder, weet ik dat het iets is geworden wat ik nooit had kunnen voorzien.

In die twee jaar hebben lezers zich stilletjes, bijna onmerkbaar, een weg gebaand naar mijn woorden. Soms komt er een berichtje binnen: ,,Jouw column raakte me diep”, of in een opmerking van de redactie dat iemand zich herkende, geraakt was, geïnspireerd. Mensen die ik niet ken, die mijn woorden vonden en er iets van zichzelf in herkenden. Zoals de dame bij de bakker, die mij een brood aanreikt en zegt: ,,Ik vond je column van deze maand zo mooi.” Of een ouder op het schoolplein die tussen het ophalen van de kinderen door mompelt: ,,Ik kijk altijd uit naar jouw verhalen, ze blijven zo hangen.” En dan is er die onbekende op straat. Gewoon tijdens het lopen door Gorinchem, die ineens op me afstapt met een glimlach. ,,Ik lees je altijd,” zegt ze dan. En elke keer opnieuw voel ik die lichte verbazing. Want wie ben ik, om zoveel ruimte te krijgen in de gedachten van een ander?

Gorinchem is de perfecte achtergrond voor al die woorden. Het voelt soms alsof de stad mijn medeschrijver is. Een moeder met boodschappen op haar fiets. Een oude man die een koffie drinkt op de Grote Markt. Het geklop van hakken op de klinkers van de Langendijk. Geluk in het kleine, in het alledaagse. En dat is precies waar ik over schrijf.

Ik weet niet precies waarom deze plek in de krant zo veel voor me betekent. Misschien omdat het een spiegel is geworden. Een plek waar ik mezelf tegenkom in verhalen die ik pas begrijp als ze zwart-op-wit staan. En dan verbaasd ben, telkens weer, dat mijn woorden ook bij een ander landen. Dat er lezers zijn, trouw en onbekend tegelijk, die zich elke maand opnieuw verbinden aan wat ik hier probeer te vertellen.

Januari en ik zijn oude vrienden. We herkennen elkaars schroom en elkaars stilte. En in Gorinchem, met haar water en eeuwenoude muren, vind ik de kalmte die ik nodig heb om weer te schrijven. Want ergens, misschien deze maand al, leest iemand deze column. Misschien glimlacht diegene. Misschien knikt diegene stilletjes. Misschien niets van dat alles. Maar dat is het mooie van schrijven: je weet nooit precies wie je woorden zullen vinden. Wat je wel weet, is dat het altijd de moeite waard is geweest om ze te delen.

Esmay Usmany

Meer lezen?

www. esmayusmany.com