Wat staat daar nou?! Recensie

In één van de reacties op mijn laatste column stelde Dimitri de vraag of ik tegenwoordig “reacties van mensen op Facebook recenseer”. Een interessante insteek – eentje die overigens al eens eerder werd geopperd door Chris Poldervaart. En die toen ook al werd opgepikt door Dimitri. Van iemand die eerder nog aangaf dat hij bij het lezen van mijn columns nog steeds hoopt op een soort “komische genialiteit”, had ik eerlijk gezegd wat meer originaliteit verwacht. 

Maar goed, die opmerking zette me wel aan het denken. Blijkbaar weten veel mensen toch niet echt het verschil tussen een column en een recensie. En dat is ook niet heel gek: we leven in een tijd waarin meningen en objectieve verslaggeving, gevoelens en feiten, steeds vaker door elkaar lijken te lopen. Laat ik het daarom voor de zekerheid nog een keer uitleggen. 

Een column is een mening. Die van mij, in dit geval. Een stukje tekst waarin ik schrijf over iets dat me opvalt, iets waar ik me aan erger, waar ik me over verbaas of iets dat me aan het lachen maakt. Soms met een scherp randje, soms met een knipoog, maar altijd gekleurd door mijn persoonlijke mening. Een recensie daarentegen probeert een werk – een boek, film, voorstelling – tegen een objectieve maatstaf te houden. Dat is een heel andere vorm van ‘je mening geven’, met heel andere spelregels. 

En al zou je me toch liever willen omschrijven als recensent van Facebookreacties dan hoop ik dat je de afgelopen maanden ook een beetje hebt meegelezen. Want wie dat heeft gedaan, zal gemerkt hebben dat ik nauwelijks nog individuele reacties verwerk in mijn columns (uitzonderingen daargelaten). Niet omdat er geen reacties zijn om over te schrijven, maar omdat toetsenbordhelden vaak in herhaling vallen. En zeg nou zelf herhaling is over het algemeen enorm saai!  

Wat me blijft fascineren, is hoe moeiteloos mensen op Facebook iets het internet op slingeren maar zodra een reactie in een column opduikt, is het een probleem. Dan wordt er geroepen dat het “niet netjes” is, of dat het “privacyschending” is, of, jawel: dat ik “een recensie geef van een mening”. Terwijl... het stond er. Openbaar. Zichtbaar voor honderden, soms duizenden mensen. Maar zet het in de krant en de rapen zijn gaar. 

Het laatste dat ik wil met mijn columns is mensen naar de mond praten. Je hóeft het niet met mij eens te zijn. Sterker nog, liever niet. Want pas als iets schuurt, ga je er echt over nadenken. Je mag dus echt wat vinden van mijn column (of recensie, wat jij wil) maar probeer dan wel een klein beetje origineel te zijn in je reactie. Dat maakt het voor iedereen leuker.  

Mirjam de Swart