Van schoolplein tot vlaggenstok

Ik fietste deze week door de straten van Gorinchem. De zon scheen en de vlaggen wapperden. Aan gevels hingen ze, met schooltas eraan, als medailles voor de strijd die gestreden was. En ik wist: vandaag is de dag. De dag waarop telefoons gingen, tranen vloeiden en deuren naar nieuwe werelden openden of nog even gesloten bleven. De dag waarop pubers ineens mensen werden die iets afgesloten hadden.

En terwijl ik daar zo fietste, met mijn vierjarige achterop, voelde ik iets schuiven vanbinnen. Want terwijl overal in de stad moeders hun schouders ophaalden van opluchting of juist verdriet begon mijn reis pas net. Mijn laatstgeborene is deze week gestart in groep 1. Met een rugzak die nog ruikt naar nieuw. Met gymschoenen die nog niet zijn kwijtgeraakt. Met een hoofd vol verwondering en een hart dat nog niet weet van toets stress of profielkeuze. En ineens keek ik anders naar die vlaggen. Niet als finishlijn, maar als voorland.

Ik fietste langs de Linge, waar de eenden niets weten van diploma’s. Langs het gymnasium en Lyceum Oude Hoven waar ooit haar toekomst misschien voorbijloopt, giechelend met vriendinnen. Langs moeders op het schoolplein die elkaar een knikje geven ‘ze is erdoor’ en ik dacht: dit is dus het pad. Van haar eerste kringgesprek naar de eerste tafels, van tafels naar spreekbeurten, van Cito’s naar examens. En ik mag alles nog meemaken. De vergeten broodtrommels, de knutsels met veel te veel lijm, het leren strikken van veters, het eerste speelafspraakje. En wat ben ik blij dat zij dat mag doen op een school waar verwondering niet uitdooft, maar juist aangemoedigd wordt. Waar ze zichzelf mag zijn. Waar spelen en leren hand in hand gaan. Waar nieuwsgierigheid geen bijzaak is, maar het begin van alles. Een plek waar ze kansrijk mag groeien, niet omdat ze in alles uitblinkt maar omdat ze gezien wordt.

Niet elk kind krijgt die ruimte. Dat weet ik, omdat ik deze week dagvoorzitter was op het Omnia college bij De Rijke Ontwikkeldag Gorinchem (ROG). Een initiatief van de Gelijke Kansen Alliantie om kansengelijkheid te bevorderen in het onderwijs. We spraken over kansrijke leerlingen. Over het verschil dat één leraar, één blik, één kans kan maken. Hoe belangrijk het is dat ieder kind, waar je ook vandaan komt, een kansrijke schooltijd mag beleven. Niet alleen omdat je slim bent, of snel, of rustig in de klas. Maar omdat je gezien wordt. Omdat iemand zegt: ik geloof in jou. En ik dacht aan die leerlingen die deze week geslaagd zijn. Die ooit, net als mijn dochter nu, met een hoofd vol vragen en dromen begonnen aan hun schooltijd. Hebben zij in al die jaren genoeg ruimte gekregen om nieuwsgierig te blijven? Om te blijven voelen: ik mag er zijn, ik mag iets betekenen?

Dat is mijn wens voor hen. Dat ze niet alleen een papiertje meenemen, maar ook het lef om te blijven leren. Om verwonderd te blijven kijken, vragen te stellen, keuzes te maken die verder gaan dan ‘wat hoort’. Dat ze iets van die nieuwsgierigheid bewaard hebben van wie ze ooit waren toen ze de school voor het eerst binnenliepen. Want dat is wat de wereld nodig heeft. Jongvolwassenen die verder kijken. Die niet alleen denken in antwoorden, maar ook durven leven met vragen.

Mijn vlag blijft nog even opgerold. Maar ik zwaai vandaag zachtjes naar die van jullie. Gefeliciteerd, Gorinchem. Aan wie geslaagd is en misschien nog wel meer, aan wie de moed heeft om het nog een keer te proberen. En aan alle ouders zoals ik, die met een kleuter aan de hand voor het eerst het schoolplein opliepen. De vlag komt ooit wel. Eerst nog even leren knippen binnen de stippellijn en kleuren buiten de lijntjes.

Esmay Usmany

Meer lezen?

www.esmayusmany.com