Mijn Gorinchem: Herfst in de vesting en in mijn hart

Afgelopen weekend werd ik 41. Een leeftijd waar niemand een kaartje voor schrijft. Geen grootse mijlpaal, geen vijftig met ballonnen of veertig met een feesttent. 41 is gewoon 41. Maar misschien zit daar juist de scherpte: het is oud genoeg om te weten dat het leven geen generale repetitie is en jong genoeg om nog steeds plannen te smeden alsof alles mogelijk is. Het is het middengebied waar je niet meer hoeft te bewijzen wie je bent. Nee zeggen zonder schuld. Ja zeggen zonder twijfel.

Als ik terugkijk op dit jaar, zie ik vooral afstand. Ik was nauwelijks in Gorinchem. Druk met werk, onderweg, drie maanden reizen door Indonesië met mijn gezin. En na terugkomst kon ik de stad amper verdragen. De straten voelden benauwend, de vestingmuren als grenzen waar ik tegenaan botste. Alles wat ik hier ooit vertrouwd vond, voelde ineens te klein. Alsof mijn blik te groot was geworden voor deze stad. Lange tijd na onze terugkomst wilde ik vooral weg. Weg van hier, terug naar daar. Ik kende heimwee alleen in de omgekeerde vorm. Want hoe leef je verder als je hart zich in tweeën heeft gedeeld? Als een deel achter is gebleven in het verhaal van een land dat je draagt? Het verdriet van dagelijks heimwee is iets wat ik niet had voorzien en het trok aan me, elke dag.

Maar toen ik dit weekend een rondje liep door de stad, merkte ik dat de herfst iets in me brak. Of misschien juist heelde. De bomen langs de Gorcumse vesting kleurden alsof ze mij terug wilden fluisteren. Het water in de Lingehaven kabbelde onverstoorbaar, alsof het me uitlachte om mijn onrust. Mijn hart maakte na maanden ineens weer ruimte voor de stad.

41 voelt net zo: terugblikken en vooruitkijken tegelijk. Begrijpen dat weggaan nodig was, maar ook dat terugkomen waardevol is. Ik land eindelijk weer in Gorinchem, in haar straten, haar ritme, haar seizoenen. En misschien is dat de les van dit nieuwe levensjaar: dat je stad je altijd opwacht, ook als je denkt dat je vooral weg wilde. En dat thuiskomen soms net zo’n reis is als vertrekken.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com