Mijn Gorinchem: Landen

Ik ben geland, terug in Nederland. Terug in Gorinchem. Althans, mijn lichaam is hier, maar mijn hart nog niet. Mijn voeten raken de grond die ik thuis noem, mijn hand vindt gedachteloos de sleutel in mijn jaszak. Ik haal thee bij mijn vaste café Jimmy in Hoog Dalem, praat met de buurvrouw, wacht op groen licht. Alles beweegt alsof ik nooit ben weggeweest. Maar een deel van mij is nog niet geland. Het is niet alleen de tijdzone die wringt, niet alleen de jetlag die me ’s nachts wakker houdt. Het is de afwezigheid van iets wat nog moet landen. Hier is alles zoals het was, maar ik ben niet meer precies dezelfde. Niet meer dezelfde als van voor deze reis. Mijn lijf doet mee, het stapt op de fiets, haalt boodschappen, plant afspraken in maar van binnen is er ruis dat ik moet uitvinden hoe ik hier opnieuw moet zijn.

Ze zeggen dat een ziel met 30 kilometer per uur reist. Dat als je te snel terugkeert, een deel van jezelf achterblijft. Ze zeggen dat het tijd kost. Dus ik vul mijn dagen met alles wat ooit vanzelfsprekend was, maar ergens tussen het knikken en glimlachen, tussen het “goed om weer thuis te zijn” en de automatische piloot van mijn bestaan, zit iets wat blijft wringen. Alsof de versie van mezelf die terugkwam niet helemaal dezelfde is als degene die vertrok. Ik droom in flarden Bahasa. Ik probeer de dagen vast te houden, de details te bewaren. De manier waarop de zon onderging achter een rij palmbomen, het gevoel van warme tegels onder mijn voeten, maar alles glipt door mijn vingers als zand. Mensen vragen hoe het was. Of ik blij ben om weer thuis te zijn. Ik lach. Ik zeg ja. Maar hoe leg je uit dat thuiskomen niet altijd hetzelfde is als landen? Dat er een versie van mezelf is die nog onderweg is, die nog moet aankomen. Wat als je helemaal niet wílt dat alles weer past zoals het was?

Het verlangen is diep. Het trekt, het wringt, het zoekt ruimte. Misschien duurt het nog dagen. Misschien weken. Misschien veel langer.  Want thuiskomen is niet hetzelfde als landen. Misschien duurt dat laatste wel een leven lang. Misschien reist een deel van mij voorgoed op die 30 kilometer per uur, altijd onderweg naar een versie van mezelf die ik nog moet leren kennen

Esmay Usmany

Meer lezen: www.esmayusmany.com