Mijn Gorinchem: Kies met je hart

Het zijn landelijke verkiezingen. Maar hier in Gorinchem voelt het alsof het ook gewoon gaat over elkaar. Over onze straten, onze mensen, onze toekomst tussen rivieren en rood baksteen. Ik zie ze gaan vandaag, mensen die richting het stemlokaal schuifelen. In jassen die te warm zijn voor oktober, met hun sjaals nog half om hun kin. Handen in zakken, gedachten in ernst. Samen, alleen. Aan wandelstokken, met kinderwagens, op fietsen die piepen als oude herinneringen. Voetstappen en een keuze in een binnenzak. Onder een hart dat klopt zoals harten kloppen als je even voelt dat je ertoe doet.

Ik loop met mijn vierjarige dochter hand in hand naast me die vraagt wat we hier gaan doen. Ik vertel haar dat we gaan stemmen en zij vraagt me wat dat is. Ik denk even na. Er zijn ingewikkelde antwoorden, maar vandaag kies ik voor de simpele waarheid. ,,Een keuze maken voor de toekomst”, zeg ik. ,,Voor later. Voor jou.” Ze knikt. Kinderen kunnen grote dingen laten landen zonder gedoe. Volwassenen zouden daar een cursus in moeten krijgen.

Bij de gymzaal staan mensen te wachten. Niet ongeduldig, meer bedachtzaam. Alsof ze hun gedachten nog even door de wasstraat halen voordat ze het potlood vasthouden. Een oudere man schuifelt binnen met een rollator. Een jongen met oortjes en rugzak staart in stilte naar de muur alsof daar het antwoord hangt. Een moeder met boodschappentassen zucht alsof deze dag al drie keer is begonnen. Niemand praat hard. Dat vind ik mooi. Alsof we allemaal collectief hebben afgesproken dat dit moment zachtheid verdient. Mijn dochter kijkt naar de stembiljetten. Ze fluistert terwijl ze dat helemaal niet hoeft en vraagt me hoeveel rondjes ik mag inkleuren. ,,Eén naam,” zeg ik, ,,maar eigenlijk kies ik voor heel veel mensen.”

Ze pakt mijn hand vast. Alsof kiezen iets is wat samen gebeurt. En ineens zie ik het. Stemmen lijkt op opvoeden. Je weet nooit alles. Je hoopt het juiste te doen. Je kiest niet alleen voor jezelf, maar voor wie na jou komt. Als ik het potlood neerleg, knikt ze plechtig. Alsof we iets belangrijks hebben gedaan. En ja, dat hebben we.

Buiten ademt de stad gewoon door. Auto’s rijden, kinderen lachen, iemand moppert over de wind. En ik denk aan onze kinderen. Hoe ze zwaaien naar iedereen en geloven dat de wereld eerlijk tot het tegendeel hen ooit leert twijfelen. Zij kennen geen wij-zij. Alleen wij.

We stemmen niet alleen voor vandaag. Maar voor die kleine handen die straks de deuren van de toekomst openduwen. Voor hun schoolpleinen vol nieuwsgierigheid. Hun rivieren die schoon genoeg zijn om in te vergeten hoe groot de wereld is. Hun buurten waar je telt omdat je bestaat. Laten we stemmen zoals zij leven. Zacht waar kan, dapper waar moet, met een hart dat een beetje groter klopt dan alleen voor jezelf.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com