Wat staat daar nou?! Inclusie

Als ik het nieuws uit Gorinchem lees, denk ik soms: wat staat dáár nou?! Over een onderwerp waarvan je zou denken dat het allang vanzelfsprekend zou zijn. Een inclusiebeleid voor mensen met een beperking bijvoorbeeld. Toch blijkt uit een artikel in De Stad Gorinchem dat de gemeente Gorinchem dit beleid nog niet heeft. 

Inclusie en diversiteit zijn woorden die we tegenwoordig vaak horen. Het gesprek gaat over seksuele identiteit, over afkomst, over erbij mogen horen. Belangrijke onderwerpen, zonder twijfel. Tegelijkertijd valt het me op dat mensen met een beperking in dat gesprek regelmatig naar de achtergrond verdwijnen. Terwijl het toch om een grote groep inwoners gaat. Mensen die deel uitmaken van onze stad en die, net als ieder ander, willen meedoen. 

Lees ook

Gorinchem heeft nog geen inclusiebeleid voor mensen met een beperking

 

Wat mij vooral raakt in het artikel is het stuk over communicatie. Dat gemeentelijke brieven als moeilijk te begrijpen worden ervaren. Dat toegankelijkheid geen vanzelfsprekend uitgangspunt is, voelt ongemakkelijk. Want communicatie is vaak het beginpunt van contact. Als je daar al vastloopt, sta je als inwoner met een beperking meteen op achterstand. Nog voordat het gesprek begonnen is. 

Ook de stilte rondom dit onderwerp valt op. Op Facebook levert dit bericht geen inhoudelijke reacties op. Geen discussie, geen uitwisseling van ideeën. Bij andere onderwerpen lukt dat moeiteloos. Dan is die betrokkenheid er wel. Maar nu blijft het pijnlijk stil. Het doet mij beseffen dat meedoen in de maatschappij voor mensen met een beperking geen vanzelfsprekendheid is. Want als de maatschappij haar schouders voor jou ophaalt, hoe kun je er dan ooit echt bij horen?

Ik geef toe, ik ben allesbehalve objectief als het om dit onderwerp gaat. Naast mijn werk als columnist ben ik communicatieadviseur bij een organisatie die zorg en ondersteuning biedt aan mensen met een beperking. In mijn werk zie ik dagelijks hoe duidelijke taal en toegankelijke communicatie het verschil kunnen maken. En ik zie ook wat er gebeurt als die basis ontbreekt. Dan worden mensen afhankelijk van anderen, of haken ze af. 

Het zou mooi zijn als inclusie niet iets blijft wat we bij sommige groepen wel benoemen en bij andere ongemerkt laten liggen. Als het geen los begrip is, maar iets dat echt onderdeel wordt van hoe we met elkaar omgaan. Door te beginnen bij de basis. Door álle mensen te zien, te horen en serieus te nemen. En door het gesprek hierover te voeren met net zoveel aandacht als bij andere onderwerpen.

Mirjam de Swart