Wat staat daar nou?! Wegbrengpersoneel

Soms lees je reacties onder Facebookberichten en denk je: dit is satire. Maar nee hoor, bloedserieus bedoeld.  Zo stond onder het bericht over extra textielcontainers in Gorinchem deze reactie van Toos: ,,We betalen voor de container terwijl we zelf maar moeten kijken om het bij de container te brengen, we zijn het gratis wegbrengpersoneel van gemeente en Waardlanden. En Waardlanden komt met vrachtwagen om die containers te lossen en dat is betaald. Geeft niks maar we betalen al meer dan genoeg.” 

Ik las de reactie nog een keer. En nog een keer. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik nu met deze reactie aan moest. Lachen of zuchten?  

Het gevoel achter deze reactie is best herkenbaar. Niemand vindt afval leuk. Niemand wordt blij van een volle zak, een wandeling naar de container of een klep die niet opengaat. Om het maar helemaal niet te hebben over de troep die nog steeds veel te vaak náást de containers wordt neergegooid. Maar om onszelf nu tot onbetaald personeel te bestempelen lijkt me toch een beetje overdreven. Alsof je bij de supermarkt gaat klagen dat je moet betalen voor boodschappen die je zelf uit het schap hebt gepakt. 

Het bijzondere is: in andere reacties onder het bericht klinkt ook een andere wens door:  Meer containers graag. Meer glasbakken. Meer textielcontainers, het liefst ook in het centrum. Kortom: meer gemak. Maar dan wel zonder rommel, zonder bijplaatsingen en liefst ook zonder zichtbare containers, want “het is geen gezicht”. 

Dat wensenlijstje is indrukwekkend. En eerlijk is eerlijk: ik zou er ook voor tekenen. Maar ja, een schone stad met voorzieningen kost nu eenmaal geld. En inzet; niet alleen van de gemeente of van Waardlanen. Afval verdwijnt niet vanzelf. Het wordt opgehaald, gesorteerd, vervoerd en verwerkt. Die vrachtwagen rijdt niet uit liefdadigheid langs de containers. Net zomin als de container er staat voor de gezelligheid. Dat doen we met elkaar. En ja, daar hoort bij dat je soms zelf even naar buiten moet lopen met je afval. Gratis en voor niets. 

Misschien zit de frustratie niet eens in het betalen, maar in het ongemak. In het besef dat samenleven ook samen ‘iets doen’ is. Dat niet alles volledig wordt geregeld. Dat sommige dingen gewoon bij het leven in een stad horen. Zoals afval. En containers. En af en toe een klep die weigert.  

Wat me uiteindelijk het meest opvalt aan die ‘gratis wegbrengpersoneel’ opmerking, is dat hij voortkomt uit betrokkenheid. Tenminste, daar ga ik van uit. Mensen geven om hun wijk, hun straat, hun stad. Alleen slaat die betrokkenheid om in irritatie. En die krijgt op sociale media al snel een scherp randje. 

Dus nee, we werken niet gratis voor de gemeente, maar we zorgen, met z’n allen, voor onze stad. Zie die wandeling naar de container maar als een beetje extra beweging. En in tegenstelling tot de beweging in de sportschool hoef je hier dan weer helemaal niks voor te betalen. Dat streept mooi tegen elkaar weg.  

Mirjam de Swart